نوشتنِ چیزی از قبیلِ یک کتابِ آموزشی حول و حوش «چنین گفت زرتشت» در وهلهی نخست شاید چیزی از سنخ کنشهای پیجویانه اما در همان حال جادّهصافکن و بیویژگیساز و لاجرم ابتر و بیراهِ « انسانهای برترِ» نیچه جلوه کند، اما در کمال حیرت آنچه به دست داده میشود به هیچ وجه با راه نیچه بدون تلاقی نمیماند. اگر بتوان برای چنین کتابهایی ژانر بخصوصی تعریف کرد، بلاشک در آنجا ۵ ستاره را در چشم بر هم زدنی از آن خود میسازد.