Hapschaar is een aangrijpend boek over de liefde, over verlies en over rouw. In virtuoze, nu eens ontroerende, dan weer hilarische, maar altijd diepernstige verhaaltjes, notities en miniatuurbeschouwingen beschrijft Anneke Brassinga de complexiteit van het bestaan en de liefde, in een intens samenspel van gevoel en verstand, van terugziend voortgaan, van verlangen en trouw. Zo ontstond Brassinga’s eigen encyclopedie, een naslagwerk van bevindingen waarin de geest wordt geobserveerd door het lichaam, en het lichaam wordt gadegeslagen door de geest.
(4,5) niet makkelijk, maar echt heel prachtig! ‘Eet mij, ik ben een trechter van janken, gekruld sta ik geplant in dorre aarde.’
‘Wat ik mis als ik je mis, is de ruimte om ons heen die ons tegen elkaar aanduwt, bijeenbrengt als twee polen van tegengestelde spanning, zich laaft aan de magnetische krachten en ze over grote afstanden in stand houdt.’