Denis Henriquez' (1945) romandebuut Zuidstraat vertelt hoe twee Arubaanse jongens tijdens hun middelbare schooltijd opgroeien te midden van gezin, familie, buren en kennissen, over kattekwaad en ouderlijke straf, over school en leraren, over verliefdheid en de eerste sexuele contacten, kortom over wat jonge jongens die levensgenieters willen zijn allemaal kan overkomen. Het gebeuren wordt niet vanuit het perspectief van de twee jongens zelf verteld, maar van buitenaf óver hen. De onzichtbare en alwetende verteller staat erbij en kijkt ernaar, hij registreert nauwgezet, maar op literaire afstand. Elk hoofdstuk vormt als het ware een afgerond geheel, alleen door de Zuidstraat als samenbindend decor en door de dwarsverbanden van de beurtelings gefocuste personages ontstaat er eenheid.
Mooi boek over twee jongens die opgroeien op Aruba, hun naasten en allerlei bijzondere randfiguren. Schetst een goed beeld van het leven op de eilanden, de verschillende talen en culturen, de rijkdommen en beperkingen, eindigend in de grote stap die de meeste jongeren uiteindelijk staat te wachten: verhuizen naar Nederland.
I read this book a long time ago (high school 😄), but there's a lot of it that has stayed with me. I think that my biggest impression, which has stayed with me all of this time, was that I felt like I was being introduced to Aruba. Back when life was perhaps much simpler, and the culture more pure, more untouched.