Dat je bij me was bundelt enkele liefdesgedichten tot een vogelvlucht waarin we net de roze wolken reiken en weer hulpeloos neerstorten. Een nietszeggende romance zwevend door ruimte, en toch herkenbaar voor iedereen die ooit liefde gaf.
Dat je bij me was vertolkt onze eenzame verwerking van de nederlaag die de liefde met zich meedraagt.
De verloren val krijgt eindelijk haar verdiende erkenning. Een schoon afscheid dat blijft houden van.
Zoals de emotie het papier opjaagt en de rust nooit meer hetzelfde zal zijn.
Het debuut van een 18-jarig aankomend talent doet je even stilstaan bij een (eerste? verloren gegane) liefde en de pijn en het verdriet die gepaard gaan met de breuk, met het niet zomaar in staat zijn te aanvaarden dat de liefde niet naar verwachting werd beantwoord. Een gedichtencyclus eerder dan een poëziebundel waarin de 'struggle' niet alleen beeldend ("Ik zwem met jouw lippen onze droogkast in") en met heel wat taalvirtuositeit, maar ook rechttoe rechtaan op papier wordt gezet. In ieder geval als je een mooi en ontroerend poëziedebuut wil lezen, niet twijfelen, meer nog gewoon doen.