روﺑﺎهھﺎ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻧﮔﺮاﻧﻰ ﭘﺎ در روﺑﺎهﺳﺮا ﮔذاﺷﺗﻧد. ﺧﺳﺗﮔﻰ و ﺗﺮس از ﺳﺮوﺻورﺗﺷﺎن ﻣﻰﺑﺎرﻳد. ﭘﻳش از ھﻣﻪ روﺑﻳﭻ و روﺑﺎه ﻳکﭼﺷم ﺟﻠو رﻓﺗﻧد و ﭘﺮﺳﻳدﻧد: «ﭼﻪ ﺧﺑﺮ ﺷده؟ از دﺳت ﺷﻳﺮ ﻓﺮار ﻛﺮدﻳد؟»
روباهیﮔﻔت: «ﻛﺎش ﺷﻳﺮ ﺑود، از دﺳت ﺧﺮﮔوشھﺎى ﺟﺎدوﮔﺮ ﻓﺮار ﻛﺮدﻳم.» روﺑﻳﭻ ﮔﻔت: «ﺧﺮﮔوشھﺎى ﺟﺎدوﮔﺮ!؟ ﺧواب ﺑودﻳد؟» آن ﻳﻛﻰ روﺑﺎه ﮔﻔت: «ﻛﺎﺷﻛﻰ ﺧواب ﺑودﻳم. وﻟﻰ ﻣﺎ ﺧﺮﮔوشھﺎى ﺟﺎدوﮔﺮ را ﺑﺎ ﭼﺷمھﺎى ﺧودﻣﺎن دﻳدﻳم.» روﭘﻳﺮ ﻛﻪ از دور ﺣﺮفھﺎ را ﻣﻰﺷﻧﻳد، ﺑﻠﻧد ﮔﻔت: «ﺑﻳﺎﻳﻳد اﻳﻧﺟﺎ ﺑﺑﻳﻧم ﭼﻪ ﺧﺑﺮ ﺷده.» روﺑﻳﭻ و دو روﺑﺎه رﻓﺗﻧد و روﺑﻪروى روﭘﻳﺮ اﻳﺳﺗﺎدﻧد. روﭘﻳﺮ روى ﺗﺧت ﺧﺎﻛﻰ ﻧﺮم، ﺧودش را ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻛﺮد و ﭘﺮﺳﻳد: «ﭼطور ﺧﺑﺮدار ﺷدﻳد ﻛﻪ آن ﺧﺮﮔوشھﺎ ﺟﺎدوﮔﺮﻧد؟ اﺻﻼً ﺑﻪ ﻣن ﺑﮔوﻳﻳد ﻛﻰ ﺑﻪ ﺷﻣﺎ ﮔﻔت ﻛﻪ آنھﺎ ﺟﺎدوﮔﺮﻧد؟» روﺑﺎه اوّل ﮔﻔت: «ﻗﺮﺑﺎن، ﻣﺎ ﺧﺮﮔوشھﺎ را ﻣﻰدﻳدﻳم ﺑﺎ ھﻣﻳن ﭼﺷمھﺎى ﺧودﻣﺎن. وﻟﻰ ﺗﺎ ﻣﻰرﻓﺗﻳم ﺑﻪطﺮف آنھﺎ، دﻳﮔﺮ ﻧﺑودﻧد!» روﺑﻳﭻ ﮔﻔت: «ﺗﺮﺳوھﺎ! ﺧﺮﮔوشھﺎ ﺑﺎ دﻳدن ﺷﻣﺎ ﻣﻰرﻓﺗﻧد ﺗوى ﻻﻧﻪﺷﺎن.» روﺑﺎه دوم ﮔﻔت: «ﻧﻪ ﻗﺮﺑﺎن، ﻣﺎ ﻳکﻗدم ﻛﻪ ﺑﺮﻣﻰﮔﺷﺗﻳم، ﺧﺮﮔوشھﺎ ﺑودﻧد، وﻟﻰ ﺗﺎ ﻧﮔﺎه ﻣﻰﻛﺮدﻳم، آنھﺎ ﻧﺑودﻧد!» روﭘﻳﺮ ﭘﺮﺳﻳد: «ﺧب، ﻣﻌﻠوم ﺷد آنھﺎ ﺑودﻧد ﻳﺎ ﻧﺑودﻧد؟» روﺑﺎه اول ﮔﻔت: «ﻗﺮﺑﺎن، آنھﺎ ھم ﺑودﻧد و ھم ﻧﺑودﻧد!» روﺑﻳﭻ ﮔﻔت: «ﺗﺮﺳوھﺎ! وﻗﺗﻰ ﺧﺮﮔوشھﺎ ﺑودﻧد، ﺣﻣﻠﻪ ﻣﻰﻛﺮدﻳد و آنھﺎ را ﻣﻰﮔﺮﻓﺗﻳد.» ـ «وﻗﺗﻰ ﺣﻣﻠﻪ ﻣﻰﻛﺮدﻳم، دﻳﮔﺮ ﻧﺑودﻧد.» روﺑﺎه دوم ﮔﻔت: «وﻗﺗﻰ ﺑﺎ ﺧﺮﮔوشھﺎ ﻛﺎرى ﻧداﺷﺗﻳم، ﺑودﻧد!» روﭘﻳﺮ ﻛﻣﻰ ﺳﻛوت ﻛﺮد و ﺑﻌد رو ﺑﻪ روﺑﻳﭻ ﮔﻔت: «ﮔﺮﺳﻧﮔﻰ ھﻣهی روﺑﺎهھﺎى دﺷت را دﻳواﻧﻪ ﻛﺮده!»