කාරා-බුගාස්

by Konstantin Paustovsky, රූපසිරි පෙරේරා (Translator)

Als een onherbergzame baai van de Kaspische Zee wordt opengelegd voor industrie en oliewinning, delft de natuur het onderspit.

147 pages

Published January 1, 2020

About the author

Konstantin Georgiyevich Paustovsky was a Russian Soviet writer nominated for the Nobel Prize for literature in 1965.

Reviews

[WillemC · Rating 5 out of 5]

"Wie had er nou iets te zoeken bij deze doodse zwarte kusten, waar niets was dan zand en bitter zout!"

Eerste leesbeurt 2018: 4.5/5

Herlezen in juli 2025:
Paustovskij schetst in dit boek de voor een deel gefictionaliseerde geschiedenis van de ontginning, ontwikkeling en industrialisatie van de Turkmeense Baai van Kara-Bogaz, een bijna volledig afgesloten, verschrikkelijk zout en onherbergzaam deel van de Kaspische Zee. Hij baseerde zich hiervoor op brieven van pioniers, reisverslagen, rapporten van geologen, verhalen van de lokale bevolking en zijn eigen ervaringen in de regio en het resultaat is - door de combinatie van fictie, egodocumenten en wetenschap - volstrekt uniek. Vooral de omschrijvingen van de sfeer, de kleur, de drukte en de temperatuur van de omgeving zijn opmerkelijk; hier en daar komt de woestijn rond de baai zelfs - onbedoeld waarschijnlijk - over als de dystopische setting van een sci-fi roman. Interessant in dit opzicht is dat we in de achteraan toegevoegde hoofdstukken uit "De gouden roos" te weten komen dat de auteur in zijn jeugd enorm onder de indruk was van een telescopisch beeld van de opgedroogde rode woestijnen op Mars. Misschien net geen meesterwerk, maar toch een serieuze aanrader! 5/5!

"Ik droomde dat de melkweg bovenop de Kaspische Zee gevallen was."

"Sinds die tijd nam mijn vrees voor de woestijn (zonder dat ik deze nog ooit gezien had) een obsessioneel karakter aan."

"Zelfs uit kaarten van deze streken stijgt droogte op en krijg je een gevoel van dorst."

"De zon, de wind en sterke temperatuursveranderingen hebben de woestijn geschapen en zullen deze ook weer vernietigen. Dat lijdt geen enkele twijfel."

"Fosforieten zijn samengeperste kwaadwilligheid, een duistere vorm van prehistorische intelligentie, en dierlijke wreedheid. Om ons ertegen te beschermen, moeten we ze ontgassen."

[Marijn Schafer · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder boek uit 1932, met als hoofdpersonage deze baai van Kara Boaz, ten oosten van de Kaspische Zee in Turkmenistan.
Mensen spelen maar een bijrol. De geschiedenis van deze streek wordt verteld aan de hand van verschillende verhalen van ontdekkingsreizigers, militairen, gevangenen, geologen, fysici, ingenieurs en nomadische bevolking.
Een ontzettend ruige, gruwelijke en fascinerende streek.
Het boek weet ontzettend te boeien, ook al staat het vol natuurbeschrijvingen en beschrijvingen van natuurkundige processen. Paustovskij kan erg goed schrijven.

[Fransien Vandeweghe · Rating 3 out of 5]

Handboek chemie voor gevorderden. Maar schrijven, kan hij!

[Tatyana Naumova · Rating 4 out of 5]

"Кара-Бугаз" особенно хорош тем, что нынче такого уже не напишут. Тридцатые годы, непрочитанные ящики с книгами, большевики и все подвластно человеку-и Паустовский не пишет по заказу, а верит в это абсолютно и безоговорочно. Люблю почитать Паустовского, короче,-очень светло, очень радостно, очень гуманистично.

[Trounin · Rating 3 out of 5]

Не трогайте природу, пока не научитесь ею пользоваться. Но человек никогда не научится пользоваться чем-либо, постоянно внося разрушительный вклад. Ему кажется, будто действуя из лучших побуждений, он поступает на благо, тогда как приносит вред. Проще ничего не предпринимать, живя в согласии с окружающим миром, нежели думать и его благополучии и совершать непоправимые ошибки. Разве можно смотреть на высыхающее Каспийское море? Уровень этого водоёма постоянно понижается, грозя скорым исчезновением. Причину этого видели в заливе Кара-Бугаз, куда вода поступала через малый перешеек, дабы испариться без остатка. Разумным казалось перекрыть залив вообще. О таком думали раньше. И это всё-таки совершили через двенадцать лет после смерти Константина Паустовского. О чём он предупреждал – всё осуществилось. Дамбу пришлось разрушить и смириться с нанесённым ущербом.

(c) Trounin

[Nico Beukema · Rating 4 out of 5]

Sinds ik het boek Ingenieurs van de ziel van Frank Westerman heb gelezen, ben ik op zoek naar Paustovskies De baai van Karabogaz. Ik moest 19 jaar geduld hebben tot ik het vond op de Deventer boekenmarkt. Was het het wachten waard? Ja, dat was het. Het is een bijzonder boek. Het beschrijft het 'ontdekken' van deze vreemde baai in de Kaspische zee door de moderne wetenschappelijk gedreven mens. Natuurlijk woonden er allang mensen in de buurt, maar daar konden de modernen geen rekening mee houden. Maar zelfs voor deze groep is de kracht van de natuur ongekend.

[Reader · Rating 4 out of 5]

In het tweede boek van Paustovsky speelt in feite de baai van Kara Bogaz de hoofdrol. De baai is een in Turkmenistan gelegen en met de Kaspische Zee verbonden zoutmeer, zouter dan de Dode Zee en dan niet met keukenzout maar natriumsulfaat. Vooral in de jonge Sovjet Unie is bekeken of en hoe het meer geëxploiteerd kon worden. Het boek is eerder een soort gefragmenteerde roman met verschillende samenhangende verhalen. In zijn bekende prachtige schrijfstijl worden mooie inkijkjes gegeven in de gruwelen van de Russische Revolutie en de incorporatie (“verheffing”) van de Centraal-Aziatische woestijnnomaden in de Sovjet Unie. Bijzonder is om te zien hoe Paustovsky zorgvuldig kritiek op de Bolsjewieken mijdt, maar dit vooral op de tegenstanders richt. Dit heb ik in latere werken van hem (zoals zijn autobiografische reeks) nooit zo opzichtig gezien. Het schijnt dat dit boek ooit verfilmd is, maar dat de makers (waaronder de auteur zelf) afgezien hebben van uitbrengen toen Stalin lucht kreeg van het project.
Het boek is wat onevenwichtig van opzet, maar de schitterende verhalen en de prachtige, sfeervolle beschrijvingen (zelfs als het technische, chemische en geografische zaken betreft) nemen je onherroepelijk in weemoed mee naar verloren tijdperken en landstreken.

[Đào Kiên · Rating 3 out of 5]

bản dịch Tiếng Việt là Vịnh Mõm Đen