What do you think?
Rate this book
In de schaduw van de eik
'Wat een prachtverhaal.' NRC ****
Grootse Europese roman voor de lezers van Paolo Cognetti, Benedict Wells, Lisa Weeda en Isabel Allende.
Als de beroemde en bekroonde televisiekok Alex Petrescu opmerkelijk nieuws krijgt van zijn vriendin, ontvlucht hij Nederland. Hij koopt een paleis in het land van zijn moeder – of nou ja, een ruïne tussen de verdwijnende bossen. Op het domein staat nog maar één oereik overeind. Een boom met een verhaal. Alex probeert het landhuis, zichzelf en bovenal het bedreigde woud te behoeden voor de ondergang.
Niet iedereen is blij met Alex’ ommekeer. Als iemand hem het geheime staatsdossier van zijn moeder toeschuift, kantelt zijn wereld opnieuw. Waarom ontvluchtte ze communistisch Oost-Europa? En belangrijker hoe is haar dat in hemelsnaam gelukt? Terwijl Alex de donkere waarheid omtrent zijn verleden achterhaalt, doorgrondt hij de toekomst.
In de schaduw van de eik is een universeel verhaal over de plek die we innemen in deze wereld, maar ook welke plek de wereld inneemt in ons leven.
‘Popa’s stijl is overwegend krachtig en vaak geestig. Dit is een schrijver met een authentieke stem.’ de Volkskrant
‘Met zijn nieuwe roman bewijst Stefan Popa andermaal zijn talent. Dit is een knappe roman over identiteit, afkomst en (ont)worteling, letterlijk en figuurlijk.’ Het Parool
'In de schaduw van de eik is een heerlijke roman over afkomst, identiteit en hier "los" van komen. Vol humor en ironie geschreven, een aanrader!' William, Broese Boekverkopers
Grootse Europese roman voor de lezers van Paolo Cognetti, Benedict Wells, Lisa Weeda en Isabel Allende.
Als de beroemde en bekroonde televisiekok Alex Petrescu opmerkelijk nieuws krijgt van zijn vriendin, ontvlucht hij Nederland. Hij koopt een paleis in het land van zijn moeder – of nou ja, een ruïne tussen de verdwijnende bossen. Op het domein staat nog maar één oereik overeind. Een boom met een verhaal. Alex probeert het landhuis, zichzelf en bovenal het bedreigde woud te behoeden voor de ondergang.
Niet iedereen is blij met Alex’ ommekeer. Als iemand hem het geheime staatsdossier van zijn moeder toeschuift, kantelt zijn wereld opnieuw. Waarom ontvluchtte ze communistisch Oost-Europa? En belangrijker hoe is haar dat in hemelsnaam gelukt? Terwijl Alex de donkere waarheid omtrent zijn verleden achterhaalt, doorgrondt hij de toekomst.
In de schaduw van de eik is een universeel verhaal over de plek die we innemen in deze wereld, maar ook welke plek de wereld inneemt in ons leven.
‘Popa’s stijl is overwegend krachtig en vaak geestig. Dit is een schrijver met een authentieke stem.’ de Volkskrant
‘Met zijn nieuwe roman bewijst Stefan Popa andermaal zijn talent. Dit is een knappe roman over identiteit, afkomst en (ont)worteling, letterlijk en figuurlijk.’ Het Parool
'In de schaduw van de eik is een heerlijke roman over afkomst, identiteit en hier "los" van komen. Vol humor en ironie geschreven, een aanrader!' William, Broese Boekverkopers
354 pages, Kindle Edition
Published March 7, 2023
1 person is currently reading
64 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
July 19, 2023
Aandacht voor klimaatverandering, houtkap en het boter op de hoofd hebben van het westen met zijn pelletkachels en het aanmerken van verbranding van biomassa (hout) als duurzaam. Zeer actuele roman met als protagonist een chef-kok op zoek naar zijn identiteit. Een tikje absurd, super leesbaar en met een verbinding tussen Nederland en Roemenië en het leven daar, waardoor je induikt in een andere cultuur, levensstijl en meer begrip krijgt voor de keuzen die worden gemaakt. En wat je eraan kunt doen, zonder als individu ten onder te gaan.
May 26, 2023
Wat een prachtig boek! Heel mooi verteld en geeft een worsteling weer van een eigen verleden en de Roemeense Sovjet tijd.
April 17, 2023
Ik vind dit geen grootse Europese roman, maar eerder een klein verhaal dat wel doet nadenken. De symboliek is slim, de plot wordt mooi afgerond en de personages zijn excentriek, maar ook authentiek en herkenbaar.
Kortom, het boek is veel beter dan de goedkoop ogende kaft van dertien-in-een-dozijn (waarom?) doet vermoeden. Het boek verdient door een groot publiek gelezen te worden.
Kortom, het boek is veel beter dan de goedkoop ogende kaft van dertien-in-een-dozijn (waarom?) doet vermoeden. Het boek verdient door een groot publiek gelezen te worden.
March 25, 2023
Wanneer het de Nederlands-Roemeense sterrenchef Alex Petrescu allemaal te veel wordt, koopt hij impulsief een vervallen landgoed in Roemenië en laat alles achter. Eenmaal over de grens wordt de halve Roemeen in het land van zijn moeder toch vooral gezien als een halve Nederlander. Hij worstelt met de taal die zijn moeder hem nooit leerde en de cultuur die hij denkt te kennen blijkt in de praktijk toch steeds net weer anders. Tot overmaat van ramp is het paleis dat hij kocht vooral een ruïne.
Het landgoed werd ooit gekenmerkt door vier reusachtige oereiken. Daarvan staat er nog maar één overeind, een boom die koste wat kost gekoesterd moet worden. De drie verdwenen bomen staan niet op zichzelf, maar zijn deel van een veel groter verlies. ‘Elk jaar worden er in Roemenië meer dan achtendertig miljoen kubieke meters aan bomen gekapt,’ tekent Stefan Popa op en plaatst de misdaden van de “houtmaffia” direct in gruwelijk perspectief:
“Naast en op elkaar gestapeld als lijken passen de boomstammen bijna zestien keer in de Piramide van Cheops. […] Vierhonderdvijftig concerthallen vol, zeventienduizend vijfhonderdvijfenveertig luchtballonnen, twintig miljard mensenmagen. […] Ongelooflijk genoeg zijn het exact evenveel kubieke meters aan bomen als het bloed dat op dit moment door alle zeven komma zeven miljard mensen stroomt, het bloed dat ons in leven houdt.”
Wanneer Petrescu in actie komt en zichzelf wereldwijd in de schijnwerpers plaatst om zo het bos scheut voor scheut weer terug te planten, ontdekt hij op niet mis te verstane wijze dat zijn bemoeienis niet op prijs wordt gesteld. Daar komt nog eens bij dat hij het dossier over zijn moeder in handen krijgt, ooit opgesteld door de Securitate en ontdekt hij dat haar vlucht voor het dictatoriale regime van Nicolae Ceaușescu niet zo is verlopen als hij altijd heeft gedacht.
In de schaduw van de eik is een verbluffende roman die de lezer meeneemt op een reis door de Roemeense geschiedenis en cultuur. Stefan Popa heeft met dit boek een waar meesterwerk geschreven dat niet alleen de complexiteit van het hoofdpersonage en diens zoektocht naar zijn identiteit vertelt, maar ook de diepe en complexe geschiedenis van Roemenië blootlegt en de manier waarop dit nog altijd doorwerkt en voelbaar is in het moderne Roemenië.
Voor deze vijfde roman keerde Popa terug naar het Roemenië van zijn ijzersterke debuutroman Verdwenen grenzen (“Een verhaal dat er mag zijn” – Jeroen Vullings) en ten dele van zijn vierde werk, het geniale Of de oleander de winter overleeft (“Een schrijver die een groot publiek verdient” – Ronald Giphart). Stefan Popa zet een een groots en meeslepend verhaal neer, gelaagd en urgent, met de droogkomische stijl die je ook al tijdens zijn derde roman De Verovering van Vlaanderen tranen met tuiten bezorgde.
In de schaduw van de eik is een grootse roman, die een groot publiek verdient en bekroond moet worden met de grootste prijzen. Stefan Popa is een schrijver die door iedereen gelezen moet worden.
Het landgoed werd ooit gekenmerkt door vier reusachtige oereiken. Daarvan staat er nog maar één overeind, een boom die koste wat kost gekoesterd moet worden. De drie verdwenen bomen staan niet op zichzelf, maar zijn deel van een veel groter verlies. ‘Elk jaar worden er in Roemenië meer dan achtendertig miljoen kubieke meters aan bomen gekapt,’ tekent Stefan Popa op en plaatst de misdaden van de “houtmaffia” direct in gruwelijk perspectief:
“Naast en op elkaar gestapeld als lijken passen de boomstammen bijna zestien keer in de Piramide van Cheops. […] Vierhonderdvijftig concerthallen vol, zeventienduizend vijfhonderdvijfenveertig luchtballonnen, twintig miljard mensenmagen. […] Ongelooflijk genoeg zijn het exact evenveel kubieke meters aan bomen als het bloed dat op dit moment door alle zeven komma zeven miljard mensen stroomt, het bloed dat ons in leven houdt.”
Wanneer Petrescu in actie komt en zichzelf wereldwijd in de schijnwerpers plaatst om zo het bos scheut voor scheut weer terug te planten, ontdekt hij op niet mis te verstane wijze dat zijn bemoeienis niet op prijs wordt gesteld. Daar komt nog eens bij dat hij het dossier over zijn moeder in handen krijgt, ooit opgesteld door de Securitate en ontdekt hij dat haar vlucht voor het dictatoriale regime van Nicolae Ceaușescu niet zo is verlopen als hij altijd heeft gedacht.
In de schaduw van de eik is een verbluffende roman die de lezer meeneemt op een reis door de Roemeense geschiedenis en cultuur. Stefan Popa heeft met dit boek een waar meesterwerk geschreven dat niet alleen de complexiteit van het hoofdpersonage en diens zoektocht naar zijn identiteit vertelt, maar ook de diepe en complexe geschiedenis van Roemenië blootlegt en de manier waarop dit nog altijd doorwerkt en voelbaar is in het moderne Roemenië.
Voor deze vijfde roman keerde Popa terug naar het Roemenië van zijn ijzersterke debuutroman Verdwenen grenzen (“Een verhaal dat er mag zijn” – Jeroen Vullings) en ten dele van zijn vierde werk, het geniale Of de oleander de winter overleeft (“Een schrijver die een groot publiek verdient” – Ronald Giphart). Stefan Popa zet een een groots en meeslepend verhaal neer, gelaagd en urgent, met de droogkomische stijl die je ook al tijdens zijn derde roman De Verovering van Vlaanderen tranen met tuiten bezorgde.
In de schaduw van de eik is een grootse roman, die een groot publiek verdient en bekroond moet worden met de grootste prijzen. Stefan Popa is een schrijver die door iedereen gelezen moet worden.
August 17, 2023
Ik wilde dit boek echt ontzettend graag fantastisch vinden, maar dat is niet gelukt. Ik voelde me er ook enigszins toe verplicht omdat ik een gesigneerd exemplaar met een persoonlijke boodschap heb ontvangen. Ter verdediging, mijn naam stond verkeerd geschreven. Snap ik, echt hoor. Stefan Popa is niet de eerste en zeer zeker niet de laatste die dat zal gaan doen. En ter zijn verdediging, mijn naam lijkt ook wel erg op die van één van de vrouwelijke karakters in het boek.
Dat terzijde, want deze review gaat niet over mij.
Vol goede moed begon in aan dit boek en voelde ik me gelijk verbonden met chef Alex. Zijn kijk op de wereld en gevoel voor humor kwamen me zo bekend voor, dat ik me haast afvroeg of ik niet zijn lang verloren dochter ben. Dat was waarschijnlijk leuker geweest dan de realiteit met mijn persoonlijke zaaddonor, maar dat is een verhaal voor een andere keer.
Om maar ‘gelijk’ (is een relatief begrip, hè?) met de deur in huis te vallen: ik heb het boek niet uitgelezen en ik schaam mij daarvoor. Waarom? Nou, als de monoloog hierboven nog niet genoeg was, dan komt daar bovenop dat de moraal van dit boek echt belangrijk is. De boodschap is sterk, het begin van het boek intrigerend, maar daarna komt het voor mij niet van de grond. Toen Alex het dossier van zijn moeder in handen kreeg, raakte Popa mij als lezer al een beetje kwijt. Ik vond het verhaal langdradig worden en merkte dat ik begon te skimmen. Uiteindelijk ben ik gestopt. Het verhaal beweegt voor mij te traag en de karakters konden mijn interesse ook niet vasthouden.
Jammer. Ik vond de schrijfstijl wel erg fijn en mooi, alleen het verhaal bleef voor mij persoonlijk achter. Vanwege de DNF maar 1 ster.
Dat terzijde, want deze review gaat niet over mij.
Vol goede moed begon in aan dit boek en voelde ik me gelijk verbonden met chef Alex. Zijn kijk op de wereld en gevoel voor humor kwamen me zo bekend voor, dat ik me haast afvroeg of ik niet zijn lang verloren dochter ben. Dat was waarschijnlijk leuker geweest dan de realiteit met mijn persoonlijke zaaddonor, maar dat is een verhaal voor een andere keer.
Om maar ‘gelijk’ (is een relatief begrip, hè?) met de deur in huis te vallen: ik heb het boek niet uitgelezen en ik schaam mij daarvoor. Waarom? Nou, als de monoloog hierboven nog niet genoeg was, dan komt daar bovenop dat de moraal van dit boek echt belangrijk is. De boodschap is sterk, het begin van het boek intrigerend, maar daarna komt het voor mij niet van de grond. Toen Alex het dossier van zijn moeder in handen kreeg, raakte Popa mij als lezer al een beetje kwijt. Ik vond het verhaal langdradig worden en merkte dat ik begon te skimmen. Uiteindelijk ben ik gestopt. Het verhaal beweegt voor mij te traag en de karakters konden mijn interesse ook niet vasthouden.
Jammer. Ik vond de schrijfstijl wel erg fijn en mooi, alleen het verhaal bleef voor mij persoonlijk achter. Vanwege de DNF maar 1 ster.
April 17, 2023
Dit boek begint met Alex Petescu die teruggaat naar het land waar zijn moeder vandaan komt. Hij koopt daar een vervallen landhuis. Alex knapt samen met een aantal mannen uit het land zelf zijn huis op en probeert ondertussen contacten te maken met de lokale bevolking.
Hij krijgt een geheim staatsdossier van zijn moeder in handen. Zij is Roemenië ontvlucht maar waarom?
Dan ontdekt Alex de waarheid over zijn moeder en over zijn eigen herkomst.
Hoewel het karakter van Alex heel goed is uitgewerkt door de schrijver krijg ik geen sympathie voor hem. Je voelt zijn zoektocht en frustraties, maar er is geen echte band met de hoofdpersoon.
De schrijfstijl is beeldend, zelfs poëtische te noemen, en bestaat uit duidelijke taal. Door de vele beschrijvende zinnen zie je het landhuis en de mensen uit de omgeving voor je. Popa heeft veel aandacht besteed aan het creëren van de sfeer. Ik vond persoonlijk de roman soms wat traag en langdradig.Hoewel de sfeer van het verhaal mooi was, kon het soms moeilijk zijn om door de lange beschrijvingen heen te komen. Ook vond ik sommige van de personages en verhaallijnen minder interessant dan anderen. Dit zorgde ervoor dat de roman wat onevenwichtig aanvoelde.
De cover is prachtig en doet mysterieus aan wat goed het boek symboliseert.
Hij krijgt een geheim staatsdossier van zijn moeder in handen. Zij is Roemenië ontvlucht maar waarom?
Dan ontdekt Alex de waarheid over zijn moeder en over zijn eigen herkomst.
Hoewel het karakter van Alex heel goed is uitgewerkt door de schrijver krijg ik geen sympathie voor hem. Je voelt zijn zoektocht en frustraties, maar er is geen echte band met de hoofdpersoon.
De schrijfstijl is beeldend, zelfs poëtische te noemen, en bestaat uit duidelijke taal. Door de vele beschrijvende zinnen zie je het landhuis en de mensen uit de omgeving voor je. Popa heeft veel aandacht besteed aan het creëren van de sfeer. Ik vond persoonlijk de roman soms wat traag en langdradig.Hoewel de sfeer van het verhaal mooi was, kon het soms moeilijk zijn om door de lange beschrijvingen heen te komen. Ook vond ik sommige van de personages en verhaallijnen minder interessant dan anderen. Dit zorgde ervoor dat de roman wat onevenwichtig aanvoelde.
De cover is prachtig en doet mysterieus aan wat goed het boek symboliseert.
March 12, 2023
"In de schaduw van de eik" is a touching and thought-provoking book that follows the journey of a young man named Alex as he navigates his way through life in a country plagued by poverty, corruption, and political instability.
Overall, "In de schaduw van de eik" is a beautifully written and engaging novel that offers a unique perspective on a fascinating period. It is a book that will stay with you long after you've turned the final page, and I highly recommend it to anyone who enjoys literary fiction, historical fiction, or supernatural tales.
Overall, "In de schaduw van de eik" is a beautifully written and engaging novel that offers a unique perspective on a fascinating period. It is a book that will stay with you long after you've turned the final page, and I highly recommend it to anyone who enjoys literary fiction, historical fiction, or supernatural tales.
April 4, 2023
Oervervelend. Oeverloos gezwets. Slechts de eerste helft gelezen en dan afgehaakt.
May 12, 2023
Mooi boek, een klein beetje teleurgesteld dat het minder goed was dan ‘of de oleander de winter overleefd’
3.5 sterren
3.5 sterren
February 12, 2024
Ik had af en toe het gevoel een beetje de draad kwijt te raken, vooral in gesprekken met de rokende beer.
November 18, 2024
Prachtig boek over een urgent thema. Soms een beetje lastig te volgen
May 16, 2023
Na 200 bladzijden doorzetten het boek voor altijd dichtgeslagen.
Niet van mijn gewoonte: een boek na zoveel bladzijden te vroeg sluiten én er dan ook nog eens een review over schrijven. Ik wilde maar niet in het verhaal komen. Nooit zal ik weten wat de jonge chef Alex zo tot wanhoop dreef om zijn vaderland achter te laten en naar het land van zijn moeder te trekken. Nooit zal ik weten waarom zijn moeder Roemenië vele jaren eerder verliet. En ik zal nooit weten wat er met de eiken gebeurde.
Maar het lukte niet meer. Lezen voelde als tijdverspilling. Angstig op zoek naar mijn leesmiscrobe: waar had ik die toch achtergelaten? Blijkbaar in Roemenië. Nu ik de moeilijke keuze maakte het boek dicht te slaan en – angstvallig - startte aan een boek van één van mijn favoriete schrijvers vond ik hem terug: aha, leesverslaving, daar was je!
Dit bleek dus gewoon niet het boek voor mij. Zowel het verhaal als de schrijfstijl van Popa liggen me niet. Te veel van de hak op de tak, gebrek aan schone taal en fantasie, het lyrische zoek.
Niet van mijn gewoonte: een boek na zoveel bladzijden te vroeg sluiten én er dan ook nog eens een review over schrijven. Ik wilde maar niet in het verhaal komen. Nooit zal ik weten wat de jonge chef Alex zo tot wanhoop dreef om zijn vaderland achter te laten en naar het land van zijn moeder te trekken. Nooit zal ik weten waarom zijn moeder Roemenië vele jaren eerder verliet. En ik zal nooit weten wat er met de eiken gebeurde.
Maar het lukte niet meer. Lezen voelde als tijdverspilling. Angstig op zoek naar mijn leesmiscrobe: waar had ik die toch achtergelaten? Blijkbaar in Roemenië. Nu ik de moeilijke keuze maakte het boek dicht te slaan en – angstvallig - startte aan een boek van één van mijn favoriete schrijvers vond ik hem terug: aha, leesverslaving, daar was je!
Dit bleek dus gewoon niet het boek voor mij. Zowel het verhaal als de schrijfstijl van Popa liggen me niet. Te veel van de hak op de tak, gebrek aan schone taal en fantasie, het lyrische zoek.
July 15, 2024
Sinds 'Of de oleander de winter overleeft' ben ik fan van Popa. Daarna werd ik door 'Verdwenen grenzen' in vertwijfeling getrokken wat ik nu het beste boek vond. Maar sowieso is een nieuwe dan vanzelf een feestje.
En 'In de schaduw van de eik' stelde me weer niet teleur. Hoewel de poëtische, associatieve stijl onmiskenbaar weer Popa is, las ik in veel opzichten een volkomen ander boek (al komen elementen van Popa's wereld weer terug, zoals de relatie tussen Oost- en West-Europa, het belang van wortels en de verwarrende pijn van ontworteling, en de intens doorleefbare schets van een voor Nederlanders onbekende Europese cultuur en omgeving).
BIj vlagen absurdistisch (de beer!), vaak geestig, is dit vooral een heel persoonlijk boek over de ontheemde sterrenchef Alex Petrescu, die losgeslagen raakt van zijn Nederlandse leven en impulsief een vervallen paleis in een Roemeens dorp koopt. Een keur aan eigenaardige dorpsbewoners wordt deel van zijn leven, terwijl hij zichzelf verstrikt in de strijd voor het behoud van de oerbossen. De eik uit de titel is de laatste van vier reusachtige soortgenoten; het lot van de andere drie speelt een essentiële rol in hoe Alex stap voor stap zijn onvermijdelijke lot nadert (dat in het eerste hoofdstuk al wordt aangekondigd).
En intussen krijgen we van Popa als lezer in een zorgvuldig gedoseerd tempo onthuld hoe Petrescu's relatie met zijn overleden moeder hem nog steeds drijft, en -- dankzij het Securitate-dossier dat hij over haar ontvangt -- hoe haar relatie met haar moederland Roemenië, en haar van geheimen doordrenkte vlucht, hen beiden heeft gevormd.
En toen ik de laatste pagina dichtsloeg, realiseerde ik me pas dat ik intussen óók een indringend aanklacht had gelezen van de misdaad van de grote ontbossing, en wat een gotspe het is dat we stampij maken over het Amazonegebied terwijl onze eigen achtertuin rucksichtlos wordt gerooid voor Ikea-meubelen.
Maar aangezien Popa een hele goede schrijver is, wordt het boek hierover nergens ooit prekerig, omdat dit thema is verwerkt in de ziel van de getormenteerde chefkok, en in de ambivalentie van de mensen om hem heen.
En in die eiken natuurlijk.
En 'In de schaduw van de eik' stelde me weer niet teleur. Hoewel de poëtische, associatieve stijl onmiskenbaar weer Popa is, las ik in veel opzichten een volkomen ander boek (al komen elementen van Popa's wereld weer terug, zoals de relatie tussen Oost- en West-Europa, het belang van wortels en de verwarrende pijn van ontworteling, en de intens doorleefbare schets van een voor Nederlanders onbekende Europese cultuur en omgeving).
BIj vlagen absurdistisch (de beer!), vaak geestig, is dit vooral een heel persoonlijk boek over de ontheemde sterrenchef Alex Petrescu, die losgeslagen raakt van zijn Nederlandse leven en impulsief een vervallen paleis in een Roemeens dorp koopt. Een keur aan eigenaardige dorpsbewoners wordt deel van zijn leven, terwijl hij zichzelf verstrikt in de strijd voor het behoud van de oerbossen. De eik uit de titel is de laatste van vier reusachtige soortgenoten; het lot van de andere drie speelt een essentiële rol in hoe Alex stap voor stap zijn onvermijdelijke lot nadert (dat in het eerste hoofdstuk al wordt aangekondigd).
En intussen krijgen we van Popa als lezer in een zorgvuldig gedoseerd tempo onthuld hoe Petrescu's relatie met zijn overleden moeder hem nog steeds drijft, en -- dankzij het Securitate-dossier dat hij over haar ontvangt -- hoe haar relatie met haar moederland Roemenië, en haar van geheimen doordrenkte vlucht, hen beiden heeft gevormd.
En toen ik de laatste pagina dichtsloeg, realiseerde ik me pas dat ik intussen óók een indringend aanklacht had gelezen van de misdaad van de grote ontbossing, en wat een gotspe het is dat we stampij maken over het Amazonegebied terwijl onze eigen achtertuin rucksichtlos wordt gerooid voor Ikea-meubelen.
Maar aangezien Popa een hele goede schrijver is, wordt het boek hierover nergens ooit prekerig, omdat dit thema is verwerkt in de ziel van de getormenteerde chefkok, en in de ambivalentie van de mensen om hem heen.
En in die eiken natuurlijk.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews