1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დამარცხების შემდეგ ქაქუცა ჩოლოყაშუილი იძულებული გახდა, სამშობლო სამუდამოდ დაეტოვებინა, საბჭოთა რუსეთის მიერ დაპყრობილ ქვეყანაში კი, მრავალი წლის განმავლობაში, საქართველოს ეროვნული გმირის ხსენება სასტიკად იკრძალებოდა.
1988 წელს, ეროენულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ახალი ტალღის დაწყებასთან ერთად კვლავ გაჟღერდა მისი სახელი, მიტინგებზე გამოჩნდა მისი პორტრეტიც. 64 წლის შემდეგ ქაქუცა ჩოლოყაშვილი სამშობლოში ამ სახით დაბრუნდა ამითაა განსაზღვრული წიგნში შესულ ამბავთა რაოდენობა
ქრონოლოგიურად დალაგებულ ამბებში მკითხველი თვალს მიადევნებს ჩოლოყაშვილის განვლილ გზას საქართველოს თავისუფლებისთვის ბრძოლის დაწყებიდან მისი ნეშტის სამშობლოში ჩამოსვენებამდე
სრულიად დაუგეგმავად დაემთხვა ეს წიგნი ქართული დიასპორის დღეს. მიუხედავად იმისა, რომ ქაქუცაზე წლების წინ ფაქტობრივად ყველაფერი გავიგეთ მარჯანიშვილის თეატრის სპექტაკლით (რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში ანშლაგით მიმდინარეობდა), მაინც განსაკუთრებული იყო კიდევ ერთხელ იმის გახსენება, რამხელა საქმეს შეეჭიდა ქაიხოსრო ჩოლოყაშვილი თავის "შეფიცულთა რაზმთან" ერთად. მერე რა, თუ ეს ბრძოლა წარუმატებლად დასრულდა და საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის თავგანწირული ადამიანები ფიზიკურად განადგურდნენ ან ემიგრაციაში მოუხდათ სიცოცხლის დასრულება. ქაქუცასნაირ ვაჟკაცს და მის თანამებრძოლებს არ შეეძლოთ სამშობლოს უბედურების ცქერა. ალბათ წარსულში დაბრუნება რომ შესძლებოდათ, იგივე გზას გაივლიდნენ. წინააღმდეგობის გარეშე დანებება მხოლოდ ლაჩრებს შეუძლიათ და იმიტომ...