What do you think?
Rate this book
Διγενής #2
Διγενής ΙΙ: Πυρ και Θείον
Ο τραγικός θάνατος του Ρωμανού από το χέρι του άτυχου Βασίλειου θα ανοίξει έναν κύκλο βίας και αίματος όχι μόνο για την οικογένεια του Γαβριήλ Μουσούρ αλλά και του Βάρδα Φωκά που δεν θα ησυχάσει αν δεν πάρει εκδίκηση για την απώλεια του γιου του.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατέψει την οικογένεια της η Ειρήνη Δούκαινα θα στραφεί στην Αυτοκρατορική Αυλή, ενημερώνοντας τον Τσιμισκή για την προκείμενη προδοσία του στασιαστή Βάρδα Φωκά. Αρκεί όμως αυτό για να αναχαιτίσει την οργή του σκληροτράχηλου στρατηγού;
"Η ψίχα του ανθρώπου δεν βρίσκεται στο πόσο καλά χειρίζεται το τόξο ή το σπαθί... Ούτε καν στον ανδρισμό του. Η ψίχα του ανθρώπου είναι να γνωρίζει τι κακό μπορεί να γεννήσουν οι πράξεις του."
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατέψει την οικογένεια της η Ειρήνη Δούκαινα θα στραφεί στην Αυτοκρατορική Αυλή, ενημερώνοντας τον Τσιμισκή για την προκείμενη προδοσία του στασιαστή Βάρδα Φωκά. Αρκεί όμως αυτό για να αναχαιτίσει την οργή του σκληροτράχηλου στρατηγού;
"Η ψίχα του ανθρώπου δεν βρίσκεται στο πόσο καλά χειρίζεται το τόξο ή το σπαθί... Ούτε καν στον ανδρισμό του. Η ψίχα του ανθρώπου είναι να γνωρίζει τι κακό μπορεί να γεννήσουν οι πράξεις του."
64 pages, Paperback
Published July 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
January 10, 2023
This keeps getting better
Read
April 27, 2026Πολύ παράξενη κριτική, γιατί δεν αφορά απόλυτα το βιβλίο — είναι η μισή για το βιβλίο η άλλη μισή για εμένα.
Το βιβλίο το είχα προπαραγγείλει όταν, νομίζω, κάνανε Kickstarter ή κάτι ανάλογο και, μάλιστα, από ό,τι θυμάμαι, μου είχαν στείλει —επειδή είχαν αργήσει να το βγάλουν— ένα έξτρα δώρο, ένα Α5 με σχέδιο υπογεγραμμένο σε μια εκπληκτική εκτύπωση για την οποία τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Τώρα, λόγω ανακατατάξεων στη ζωή μου το βιβλίο είχε παραπέσει και έτσι άργησα να ανοίξω την πρώτη του σελίδα τρία χρόνια —πώς πέρασαν έτσι;— από την έκδοσή του, ενώ το προηγούμενο τουε το είχα διαβάσει σχεδόν μόλις είχε βγει. Ένα πράγμα που συμβαίνει σε αυτές τις καταστάσεις είναι το ότι, όταν κάτι δεν το διαβάζεις όταν βγαίνει —όπου έχει το hype του, τα Facebook posts του, τα reviews του, το αίσθημα ότι το άνοιξες και το διάβασες— το βλέπεις διαφορετικά, κάπως πιο αποστασιοποιημένα.
Κοιτάζοντας, λοιπόν, έτσι όπως έχω εξελιχθεί σαν αναγνώστης και παραγωγός περιεχομένου το 2026, βλέπω κάποια πράγματα που είμαι σίγουρος ότι το ’22 δεν θα τα είχα δει: Ένα είναι το ότι άρχισα να διαβάζω το Vinland Saga, το οποίο υποσυνείδητα μπήκε στο μυαλό μου ως μέτρο σύγκρισης — κάτι το εντελώς άδικο γιατί συγκρίνουμε δύο εντελώς ανόμοια μεγέθη. Από την άλλη όμως, δεν ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και το πώς λειτουργεί το υποσυνείδητο.
Πράγματα που μου άρεσαν —και τότε— είναι ότι οι δημιουργοί έχουν επιλέξει μια manga αισθητική με πολλές ευρωπαϊκές πινελιές, κάτι το οποίο έχουν κάνει αρκετοί, αλλά αυτοί το κάνουν πολύ καλά. Ο συνδυασμός αυτός με ιστορικό περιεχόμενο είναι μοναδικός. Δηλαδή, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο αντίστοιχο για την ίδια περίοδο, στον ίδιο χώρο, και αυτό κάνει το βιβλίο τουλάχιστον ξεχωριστό. Το σενάριο, επίσης, είναι πάρα πολύ καλό και η ιστορία σε κρατάει. H σκληρότερη κριτική που θα μπορούσαμε να του κάνουμε είναι ότι είναι πάρα, πάρα πολύ καλό.
Αν θα πιεστώ να πω για κάτι το οποίο δεν μου άρεσε, θα έλεγα ότι πολλά πάνελ είναι, κατά κάποιον τρόπο, άδεια. Θα μπορούσαμε είτε να είχαμε περισσότερα στη σελίδα ή περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτά, το οποίο νομίζω οφείλεται στη βιασύνη για να βγει. Απαραίτητα να μην ξεχαστούν λεπτομέριες όπως τα σύμβολα, όπως ο δικέφαλος αετός, οι πανοπλοίες, μαζί με άλλα που τα έχουν σχεδιάστει με έναν επίσης εξαιρετικό τρόπο.
Και κάπου εδώ φτάνουμε σε αυτά που δεν μου αρέσαν και που, διαβάζοντάς το τρία χρόνια μετά, μου αφήνουν μια λίγο γλυκόπικρη γεύση. Είναι το ότι εγχειρήματα σαν αυτό δεν έχουν συνέχεια. Αν δεις το τέλος του βιβλίου, γράφει «τέλος του δεύτερου μέρους», αλλά τρίτο δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής και ούτε νομίζω ότι θα υπάρξει.
Αυτό έχει να κάνει με τα οικονομικά της χώρας, τα μικρά μεγέθη, έχει να κάνει και με τους δημιουργούς του βιβλίου —διάβασα ότι ένας από αυτούς μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Σιγκαπούρης και μιας άλλης πόλης, όπου πλέον δραστηριοποιείται επαγγελματικά— οπότε, αν η ζωή τον έπιασε, πού να προλάβει ο άνθρωπος. Έτσι χωρίς να κατηγορούμε κανέναν, έχουμε κάτι που συνέβαινε και παλιά σε ελληνικές σειρές βιβλίων και σε μεταφράσεις: βγαίνει το πρώτο, αντέ βγαίνει το δεύτερο και μετά ο αναγνώστης μένει εσύ με την αναμονή στο χέρι. Για αυτό παρότι είναι μια ξεχωριστή δουλειά μου είναι πολύ δύσκολο να συστήσω σε κάποιον να εμπλακεί.
Το βιβλίο το είχα προπαραγγείλει όταν, νομίζω, κάνανε Kickstarter ή κάτι ανάλογο και, μάλιστα, από ό,τι θυμάμαι, μου είχαν στείλει —επειδή είχαν αργήσει να το βγάλουν— ένα έξτρα δώρο, ένα Α5 με σχέδιο υπογεγραμμένο σε μια εκπληκτική εκτύπωση για την οποία τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Τώρα, λόγω ανακατατάξεων στη ζωή μου το βιβλίο είχε παραπέσει και έτσι άργησα να ανοίξω την πρώτη του σελίδα τρία χρόνια —πώς πέρασαν έτσι;— από την έκδοσή του, ενώ το προηγούμενο τουε το είχα διαβάσει σχεδόν μόλις είχε βγει. Ένα πράγμα που συμβαίνει σε αυτές τις καταστάσεις είναι το ότι, όταν κάτι δεν το διαβάζεις όταν βγαίνει —όπου έχει το hype του, τα Facebook posts του, τα reviews του, το αίσθημα ότι το άνοιξες και το διάβασες— το βλέπεις διαφορετικά, κάπως πιο αποστασιοποιημένα.
Κοιτάζοντας, λοιπόν, έτσι όπως έχω εξελιχθεί σαν αναγνώστης και παραγωγός περιεχομένου το 2026, βλέπω κάποια πράγματα που είμαι σίγουρος ότι το ’22 δεν θα τα είχα δει: Ένα είναι το ότι άρχισα να διαβάζω το Vinland Saga, το οποίο υποσυνείδητα μπήκε στο μυαλό μου ως μέτρο σύγκρισης — κάτι το εντελώς άδικο γιατί συγκρίνουμε δύο εντελώς ανόμοια μεγέθη. Από την άλλη όμως, δεν ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και το πώς λειτουργεί το υποσυνείδητο.
Πράγματα που μου άρεσαν —και τότε— είναι ότι οι δημιουργοί έχουν επιλέξει μια manga αισθητική με πολλές ευρωπαϊκές πινελιές, κάτι το οποίο έχουν κάνει αρκετοί, αλλά αυτοί το κάνουν πολύ καλά. Ο συνδυασμός αυτός με ιστορικό περιεχόμενο είναι μοναδικός. Δηλαδή, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι άλλο αντίστοιχο για την ίδια περίοδο, στον ίδιο χώρο, και αυτό κάνει το βιβλίο τουλάχιστον ξεχωριστό. Το σενάριο, επίσης, είναι πάρα πολύ καλό και η ιστορία σε κρατάει. H σκληρότερη κριτική που θα μπορούσαμε να του κάνουμε είναι ότι είναι πάρα, πάρα πολύ καλό.
Αν θα πιεστώ να πω για κάτι το οποίο δεν μου άρεσε, θα έλεγα ότι πολλά πάνελ είναι, κατά κάποιον τρόπο, άδεια. Θα μπορούσαμε είτε να είχαμε περισσότερα στη σελίδα ή περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτά, το οποίο νομίζω οφείλεται στη βιασύνη για να βγει. Απαραίτητα να μην ξεχαστούν λεπτομέριες όπως τα σύμβολα, όπως ο δικέφαλος αετός, οι πανοπλοίες, μαζί με άλλα που τα έχουν σχεδιάστει με έναν επίσης εξαιρετικό τρόπο.
Και κάπου εδώ φτάνουμε σε αυτά που δεν μου αρέσαν και που, διαβάζοντάς το τρία χρόνια μετά, μου αφήνουν μια λίγο γλυκόπικρη γεύση. Είναι το ότι εγχειρήματα σαν αυτό δεν έχουν συνέχεια. Αν δεις το τέλος του βιβλίου, γράφει «τέλος του δεύτερου μέρους», αλλά τρίτο δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής και ούτε νομίζω ότι θα υπάρξει.
Αυτό έχει να κάνει με τα οικονομικά της χώρας, τα μικρά μεγέθη, έχει να κάνει και με τους δημιουργούς του βιβλίου —διάβασα ότι ένας από αυτούς μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Σιγκαπούρης και μιας άλλης πόλης, όπου πλέον δραστηριοποιείται επαγγελματικά— οπότε, αν η ζωή τον έπιασε, πού να προλάβει ο άνθρωπος. Έτσι χωρίς να κατηγορούμε κανέναν, έχουμε κάτι που συνέβαινε και παλιά σε ελληνικές σειρές βιβλίων και σε μεταφράσεις: βγαίνει το πρώτο, αντέ βγαίνει το δεύτερο και μετά ο αναγνώστης μένει εσύ με την αναμονή στο χέρι. Για αυτό παρότι είναι μια ξεχωριστή δουλειά μου είναι πολύ δύσκολο να συστήσω σε κάποιον να εμπλακεί.
October 7, 2024
Αυτή η εκδοχή του Διγενή εξακολουθεί να είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια, όπως εξακολουθεί να μην με κερδίζει ιδιαίτερα. Θεωρώ πως το ζήτημα είναι στυλιστικό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Βέβαια εν προκειμένω υπάρχουν και μικρές αλλά σημαντικές αστοχίες (κατά τη γνώμη μου). Από τη μία, έχεις τον Φωκά να κρατάει τον φρεσκοσκοτωμένο γιο του, κι από την άλλη τον Μουσούρ να προσπαθεί να καταλαγιάσει τον οργή του λες και μιλάει για κάποιο σπασμένο βάζο. Χτυπάει αφύσικα η σκηνή, και λόγω του διαλόγου, και λόγω των εκφράσεων στα πρόσωπα.
Έπειτα, όταν ο Φωκάς σκοτώνει τη μητέρα του Διγενή, δίνει διαταγή να την παλουκώσουν (όπως τελικά και τον πατέρα του) και η απεικόνιση είναι να είναι δεμένοι σε ψηλούς πασσάλους. Ο ανασκολοπισμός είναι ένας πολύ συγκεκριμένος και φρικιαστικός τύπος εκτέλεσης/έκθεσης νεκρού, και για ένα κόμικ που δίνει τόση βάση στην ιστορικότητά του (όπου δεν μπαίνει η μυθοπλασία/λαογραφία), είτε το δείχνεις όπως ήταν, είτε το αποφεύγεις.
Τέλος (το πιο ασήμαντο ίσως), η αμφίεση του ηγούμενου με το καλυμμαύχιο στο μοναστήρι είναι 600 χρόνια πρωθύστερη, το οποίο προφανώς δεν το ξέρει ο μέσος ανγνώστης, αλλά ακόμα και έτσι δείχνει παράταιρη.
Από εκεί και πέρα, ο Διγενής δεν παίζει πολύ στον συγκεκριμένο τόμο και αυτό είναι πιθανώς καλό, γιατί στο σύνολό του βρήκα πιο ευχάριστο να μην βλέπω έναν μάλλον μέτριας ευφυίας (και περιορισμένου ενστίκτου αυτοσυντήρησης) έφηβο που θεωρητικά θα γίνει ο σπουδαιότερος πολεμιστής της βυζαντινής μυθολογίας, με τους ιστορικά υπαρκτούς χαρακτήρες να μπαίνουν αντ' αυτού σε πρώτο πλάνο.
Επειδή ίσως τα λέω μπόλικα, ας ξεκαθαρίσω ότι το κόμικ δεν είναι σε τελική ανάλυση ασχημο, απλώς μάλλον δεν είναι για μένα.
Έπειτα, όταν ο Φωκάς σκοτώνει τη μητέρα του Διγενή, δίνει διαταγή να την παλουκώσουν (όπως τελικά και τον πατέρα του) και η απεικόνιση είναι να είναι δεμένοι σε ψηλούς πασσάλους. Ο ανασκολοπισμός είναι ένας πολύ συγκεκριμένος και φρικιαστικός τύπος εκτέλεσης/έκθεσης νεκρού, και για ένα κόμικ που δίνει τόση βάση στην ιστορικότητά του (όπου δεν μπαίνει η μυθοπλασία/λαογραφία), είτε το δείχνεις όπως ήταν, είτε το αποφεύγεις.
Τέλος (το πιο ασήμαντο ίσως), η αμφίεση του ηγούμενου με το καλυμμαύχιο στο μοναστήρι είναι 600 χρόνια πρωθύστερη, το οποίο προφανώς δεν το ξέρει ο μέσος ανγνώστης, αλλά ακόμα και έτσι δείχνει παράταιρη.
Από εκεί και πέρα, ο Διγενής δεν παίζει πολύ στον συγκεκριμένο τόμο και αυτό είναι πιθανώς καλό, γιατί στο σύνολό του βρήκα πιο ευχάριστο να μην βλέπω έναν μάλλον μέτριας ευφυίας (και περιορισμένου ενστίκτου αυτοσυντήρησης) έφηβο που θεωρητικά θα γίνει ο σπουδαιότερος πολεμιστής της βυζαντινής μυθολογίας, με τους ιστορικά υπαρκτούς χαρακτήρες να μπαίνουν αντ' αυτού σε πρώτο πλάνο.
Επειδή ίσως τα λέω μπόλικα, ας ξεκαθαρίσω ότι το κόμικ δεν είναι σε τελική ανάλυση ασχημο, απλώς μάλλον δεν είναι για μένα.
February 21, 2023
Απολαυστικό! Πήρα άρωμα της εποχής και ανυπομονώ για το επόμενο. Έχει σκηνές ωμής βίας κάτι που το κάνει απαγορευτικό για μικρότερους αναγνώστες αλλά αξίζει!
Displaying 1 - 4 of 4 reviews