What do you think?
Rate this book
ژان کریستف جلد دوم طغیان، بازار سر میدان / Jean Christophe - II
ژان کریستف جلد دوم طغیان، بازار سر میدان اثر رومن رولان متولد 1866 وفات 1944 چاپ دوم 1347 انتشارات نیل
496 pages, Hardcover
First published January 1, 1908
5 people are currently reading
53 people want to read
About the author
Romain Rolland
1,236 books469 followersVaried works of French writer Romain Rolland include
Jean Christophe
(1904-1912), a series of satirical novels; he won the Nobel Prize of 1915 for literature.
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
Read
July 10, 2016Nelly:
تنها بود. تنها. چه سعادتی است تنها بودن، با خویش بودن چه سعادتی است از زنجیر ازاد شدن از شکنجه ی خاطرات از نیرنگ چهره های محبوب و منفور رهایی یافتن. چه سعادتی است زیستن اما طعمه ی زندگی نبودن، فرمانروای زندگی گشتن.
در زندگی دورانی است که در ان باید جرئت بی انصاف بودن داشت جرئت ان داشت که همه ی تحسین و احترامی را که به شخص تلقین کرده و اموخته اند به دور انداخت.
کودک در سراسر تربیت خویش و بر اثر همه ی ان چیزها که در پیرامون خود می بیند و می شنود چنان توده ی انبوهی از دروغ و حماقت را همراه با حقایق اساسی زندگی فرو می دهد که نخظتین وظیفه ی هر نوجوان که می خواهد مرد سالمی باشد ان است که همه را بالا بیاورد.
اثر هنری زمانی برای مردم قابل فهم می گردد که گرد و غبار زمان روی ان را پوشانده باشد.
ارباب زاده های ثروتمند بیکاره ای که ادبیات برایشان در حکم ورزش یا نظربازی بود.
عشق هرگز به اندازه ی وقتی که حس می کند به سراغ درد و رنج می رود شدید نیست.
جرات کنید راست و حقیقی باشید جرات کنید زشت باشید.
اگر هنر و حقیقت نتوانند در کنار هم زندگی کنند بگذار هنر بمیرد. حقیقت، زندگی است. مرگ همان دروغ است.
انکار دوبرابر تایید نیرو دارد و این نتیجه ی مستقیم قانون ثقل اجسام است. رها کردن سنگ اسان تر است تا پرتاب کردن ان در هوا.
از هر چه ادمیزاد پاک بیزارم. تقریبا یکیشان نیست که بتوانم از روبرو نگاهش کنم.
تنها از یک چیز ملول بود و ان اینکه در خوشی تنها بود.
خوش معاشرت بودن یعنی با جمع زندگی کردن.
کاش مجبر به حفظ اطن تن خسته ژه مبارزه بر ضد این زندگی فرومایه نبود کاش می افتاد. بی اندیشه و بی نفس می افتاد کاش دیگر دبود هیچ جا نبود.
ان ها او را کودک بزرگی می دانستند که در زندگی خیلی زرنگی نداشت و قربانی راظتی و رک گویی خود بود.
چه چیزها که حاضر بود بدهد تا یک دوست داشته باشد تنها یک دوست که او را درک کند و با روح وی دمساز باشد. بالاترین بدبختی این است که حتی یک نفر نیست که قادرباشد شما را درک کند.
تنها بود. تنها. چه سعادتی است تنها بودن، با خویش بودن چه سعادتی است از زنجیر ازاد شدن از شکنجه ی خاطرات از نیرنگ چهره های محبوب و منفور رهایی یافتن. چه سعادتی است زیستن اما طعمه ی زندگی نبودن، فرمانروای زندگی گشتن.
در زندگی دورانی است که در ان باید جرئت بی انصاف بودن داشت جرئت ان داشت که همه ی تحسین و احترامی را که به شخص تلقین کرده و اموخته اند به دور انداخت.
کودک در سراسر تربیت خویش و بر اثر همه ی ان چیزها که در پیرامون خود می بیند و می شنود چنان توده ی انبوهی از دروغ و حماقت را همراه با حقایق اساسی زندگی فرو می دهد که نخظتین وظیفه ی هر نوجوان که می خواهد مرد سالمی باشد ان است که همه را بالا بیاورد.
اثر هنری زمانی برای مردم قابل فهم می گردد که گرد و غبار زمان روی ان را پوشانده باشد.
ارباب زاده های ثروتمند بیکاره ای که ادبیات برایشان در حکم ورزش یا نظربازی بود.
عشق هرگز به اندازه ی وقتی که حس می کند به سراغ درد و رنج می رود شدید نیست.
جرات کنید راست و حقیقی باشید جرات کنید زشت باشید.
اگر هنر و حقیقت نتوانند در کنار هم زندگی کنند بگذار هنر بمیرد. حقیقت، زندگی است. مرگ همان دروغ است.
انکار دوبرابر تایید نیرو دارد و این نتیجه ی مستقیم قانون ثقل اجسام است. رها کردن سنگ اسان تر است تا پرتاب کردن ان در هوا.
از هر چه ادمیزاد پاک بیزارم. تقریبا یکیشان نیست که بتوانم از روبرو نگاهش کنم.
تنها از یک چیز ملول بود و ان اینکه در خوشی تنها بود.
خوش معاشرت بودن یعنی با جمع زندگی کردن.
کاش مجبر به حفظ اطن تن خسته ژه مبارزه بر ضد این زندگی فرومایه نبود کاش می افتاد. بی اندیشه و بی نفس می افتاد کاش دیگر دبود هیچ جا نبود.
ان ها او را کودک بزرگی می دانستند که در زندگی خیلی زرنگی نداشت و قربانی راظتی و رک گویی خود بود.
چه چیزها که حاضر بود بدهد تا یک دوست داشته باشد تنها یک دوست که او را درک کند و با روح وی دمساز باشد. بالاترین بدبختی این است که حتی یک نفر نیست که قادرباشد شما را درک کند.
March 20, 2025
شاهکار! شاهکار!
August 13, 2020
As I said in a recent review of the first volume, I read Jean-Christophe when I was fifteen years old. I loved it, I really did, mostly for the sublime few pages by which the story closes. Sublime in style and of Christian inspiration, they are a message of hope, beautiful and uplifting. They are also a lie, as cunningly crafted as only literature can produce. But maybe, I thought, maybe this is the purpose of literature? Maybe this is what literature is about: providing us with stories, purposefully devised lies that shed a different light on our lives and help us move forward.
And I believed that. I believed that up until very recently, up until I reached the moment in Jean-Christophe where Jean-Christophe, a young composer of unrecognized genius running away from Germany, arrives in Paris and tries to integrate. We are in the opening years of the twentieth century. The past thirty years have torn France apart, shaken it to its core: the 1871 defeat against Prussia; the Commune where the government threw the army at the people of Paris and called for aid from its old enemy; the horrible, horrendous Dreyfus affair from which France has never recovered; the 1905 law splitting the French state from the Church. The battle fronts are numerous inside French society, they expose its hideous sides.
In the same moment in history, Paris was an epitome of diversity and creation. It has never attracted so many people of talent than between 1900 and 1910: Picasso (Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso as his real name is), Apollinaire, Gertrude Stein, Blaise Cendrars, Stravinski, Juan Gris, Diaghilev... The list is long of foreign artists who sought and found residence in Paris. It is misleadingly long: considering it, we forget what a nest of pettiness and pestilence Paris could be. If you need a reminder of it, read that second volume of Jean-Christophe. It might be its only merit. But god, does it do it well!
Romain Rolland, often celebrated as a pacifist, a humanist and one of the most ardent defenders of a unified Europe, is a racist pool of clay cooked into a chamber pot. He pours his pseudo Nietzschean, pseudo vitalism inanities over one thousand five hundred pages. Will I find excuses for his blatantly racist and antisemitic views? No. I might attempt to find them explanations: he is, like all of us, the product of a history bigger than him, he is but one component of this stream to which we are blind because it carries us. But these cliches do not help. Can I find any benefit in reading him? Sure I can, for he is the image of France after the nefarious Dreyfus Affair. We must not deny it, we must not veil it, we must stare, square in the eyes, face to face, into the disgusting figure of our antisemitism, of our inability to see the other, to contemplate the other, to forget ourselves for one moment and immerse ourselves in the other's soul, in he who is not we, and from there see and feel the world. Romain Rolland is the miserable image of what we are: small aggressive creatures, obsessed with preserving our existence in whichever way, regardless of the price. We behave like scum. Romain Rolland, in that second volume of Jean-Christophe, is a scum, sprawling his scumness over five hundred pages.
Will I find excuses for what he is? Are you crazy? No, of course not. And then what?
Stuck between Balzac and Proust, he does not look good. His portraits are, even more than Zola's, pregnant with meaning. Rolland needs to knead meaning into every single line he writes. He has never read Flaubert. If he has, he has never liked him. If he has liked him, he has never understood him. If he understood him but still did not bin his own pages on French society, then he was even more stupid than I think. Compare his depiction of Parisian life with Balzac's, Flaubert's or Proust's: really Rolland's isn't worth much.
There are books that we read again when we are forty, fifty and which keep on giving, unveiling new treasures of insights and meaning, every time. Jean-Christophe is not one of them. If you have read it and loved it, read it again. If you have never read it and want a crude insight of France a hundred years ago then read it with PPE. Otherwise.. yuk...
And I believed that. I believed that up until very recently, up until I reached the moment in Jean-Christophe where Jean-Christophe, a young composer of unrecognized genius running away from Germany, arrives in Paris and tries to integrate. We are in the opening years of the twentieth century. The past thirty years have torn France apart, shaken it to its core: the 1871 defeat against Prussia; the Commune where the government threw the army at the people of Paris and called for aid from its old enemy; the horrible, horrendous Dreyfus affair from which France has never recovered; the 1905 law splitting the French state from the Church. The battle fronts are numerous inside French society, they expose its hideous sides.
In the same moment in history, Paris was an epitome of diversity and creation. It has never attracted so many people of talent than between 1900 and 1910: Picasso (Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso as his real name is), Apollinaire, Gertrude Stein, Blaise Cendrars, Stravinski, Juan Gris, Diaghilev... The list is long of foreign artists who sought and found residence in Paris. It is misleadingly long: considering it, we forget what a nest of pettiness and pestilence Paris could be. If you need a reminder of it, read that second volume of Jean-Christophe. It might be its only merit. But god, does it do it well!
Romain Rolland, often celebrated as a pacifist, a humanist and one of the most ardent defenders of a unified Europe, is a racist pool of clay cooked into a chamber pot. He pours his pseudo Nietzschean, pseudo vitalism inanities over one thousand five hundred pages. Will I find excuses for his blatantly racist and antisemitic views? No. I might attempt to find them explanations: he is, like all of us, the product of a history bigger than him, he is but one component of this stream to which we are blind because it carries us. But these cliches do not help. Can I find any benefit in reading him? Sure I can, for he is the image of France after the nefarious Dreyfus Affair. We must not deny it, we must not veil it, we must stare, square in the eyes, face to face, into the disgusting figure of our antisemitism, of our inability to see the other, to contemplate the other, to forget ourselves for one moment and immerse ourselves in the other's soul, in he who is not we, and from there see and feel the world. Romain Rolland is the miserable image of what we are: small aggressive creatures, obsessed with preserving our existence in whichever way, regardless of the price. We behave like scum. Romain Rolland, in that second volume of Jean-Christophe, is a scum, sprawling his scumness over five hundred pages.
Will I find excuses for what he is? Are you crazy? No, of course not. And then what?
Stuck between Balzac and Proust, he does not look good. His portraits are, even more than Zola's, pregnant with meaning. Rolland needs to knead meaning into every single line he writes. He has never read Flaubert. If he has, he has never liked him. If he has liked him, he has never understood him. If he understood him but still did not bin his own pages on French society, then he was even more stupid than I think. Compare his depiction of Parisian life with Balzac's, Flaubert's or Proust's: really Rolland's isn't worth much.
There are books that we read again when we are forty, fifty and which keep on giving, unveiling new treasures of insights and meaning, every time. Jean-Christophe is not one of them. If you have read it and loved it, read it again. If you have never read it and want a crude insight of France a hundred years ago then read it with PPE. Otherwise.. yuk...
July 10, 2021
ریویوی نهایی در جلد آخر.
August 26, 2016
از ویژگی های بارز جلد دوم توصیف فقر گریبان گیر هنرمندان است و هم چنین مقایسه دو کشور فرانسه و آلمان از جهت فرهنگ،هنر،ویژگی های اجتماعی و نظم.
November 7, 2025
دورهای که ژان مجبور است رو پای خودش بایستد و به جنگ دنیا برود... در آلمان جذب دربار میشود و موسقی مینوازد... اما مد پرستیها و میانمایگیهای مردم آزارش میدهد و سبک خاصش در کنار اخلاق تهاجمیاش باعث منزوی شدنش میشود. در نهایت بعد از ماجرایی از آلمان فرار میکند و مادر و زادگاهش را رها... مدت کوتاهی لازم است تا دلتنگ همه چیز شود...
به پاریس میرود... و این جا «بازار سر میدان» است. مصیبتهای کشور و فرهنگ متفاوت یک طرف، بدبختیهای گذران زندگی و غربت طرف دیگر. رومن رولان حداکثر توان خود به کار میگیرد و به همه چیز پاریس میتازد و نقد میکند....
به پاریس میرود... و این جا «بازار سر میدان» است. مصیبتهای کشور و فرهنگ متفاوت یک طرف، بدبختیهای گذران زندگی و غربت طرف دیگر. رومن رولان حداکثر توان خود به کار میگیرد و به همه چیز پاریس میتازد و نقد میکند....
November 4, 2024
Na met veel plezier het 1e deel te hebben gelezen, stelt dit 2e deel van de triologie teleur. Het verhaal over het verblijf van Jean Christophe in Parijs ontwikkelt zich traag. De erg uitvoerige bespiegelingen over de verschillen en overeenkomsten tussen de kunsten en de cultuur van Duitsland en Frankrijk zijn hoogdravend en gekunsteld. Kortom dit 2e deel kon mij niet boeien.
February 22, 2018
ژان کریستف و جان شیفته را م. به آذین(محمود اعتمادزاده) به فارسی ترجمه کرده که اولی یکی دو سال قبل از انقلاب و دومی در سال های اول انقلاب منتشر شده اند.
June 7, 2007
دوران كنكور كه براي درس خواندن
به كتابخانه مي رفتم تمومش كرد
به كتابخانه مي رفتم تمومش كرد
April 1, 2010
ژان کریستف مرا با دنیائ مردان آشنا کرد.......
Displaying 1 - 10 of 10 reviews