Το Κενό

by Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη

Το κενό βιώνεται πότε ως έλλειψη και πότε ως κάθαρση. Οι χαρακτήρες της συλλογής κινούνται ανάμεσα σ' αυτούς τους εκ διαμέτρου αντίθετους άξονες, μέσα από σκηνές της καθημερινότητας. Κοινωνικές ανισότητες και βία από τη μία, φιλία και έρωτας από την άλλη.
Κοίταξα κάτω και δεν υπήρχε τίποτα.
Δεν μπορούσα να δω τίποτα. Έβλεπα μόνο ένα τεράστιο κενό. Μετά, η Νεφέλη με αγκάλιασε και με φίλησε στα μαλλιά.
Κάπως έτσι, σιγά σιγά, ένιωσα και πάλι μια κάποια ασφάλεια. Ένιωσα να μικραίνει λίγο αυτό το κενό.

120 pages, Paperback

Published October 1, 2022

About the author

Η Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Επίσης ολοκλήρωσε τη διετή φοίτηση δημιουργικής γραφής στο εργαστήρι «Tabula Rasa» καθώς και στο ιδρύμα «Τάκης Σινόπουλος». Προς το παρόν, ολοκληρώνει τις σπουδές της πάνω στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Κοινωνικές Νευροεπιστήμες και Κοινωνική Παιδαγωγική» του Παιδαγωγικού τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.
Αρθρογραφούσε στην τοπική εφημερίδα της Λέσβου «Εμπρός» και αρθρογραφεί στο τοπικό περιοδικό «Αντίλαλος της Βρίσας». Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες σελίδες, όπως 120lekseis.com, greekpoetics. Ένα διήγημά της κέρδισε στο διαγωνισμό της σελίδας 120lekseis.com και συμπεριλήφθηκε στο ηλεκτρονικό βιβλίο(e-book) που κυκλοφόρησε (Με κομμένη την ανάσα, Νοέμβριος 2015).
Κυκλοφορούν επίσης δύο έντυπα βιβλία στα οποία υπάρχει και από ένα διήγημά της (12 ερωτικά εγκλήματα αναζητούν δολοφόνο, εκδόσεις iwrite, Αθήνα, Ιούνιος 2016), (Κόκκινη κλωστή δεμένη στων παππούδων την ανέμη, εκδόσεις ινφογνώμων,Αθήνα, Νοέμβριος 2017) καθώς και το βιβλίο "Τα φτερά του κόκκορα" (εκδ. Αλεξάνδρεια, Ιούνιος 2018).

Reviews

[Readaholic_gr · Rating 5 out of 5]

Περνάνε οι στιγμές τόσο γρήγορα, που ακόμα και σαν αναμνήσεις δείχνουν να είναι κάτι σαν άπιαστο όνειρο. Έστω και αν τα έχεις ήδη ζήσει. Στιγμές που μπορεί να είναι ασήμαντες εκείνη τη στιγμή, αλλά πολύτιμες για τον μελλοντικό εαυτό σου.

Κάθε βιβλίο, μας ταξιδεύει σε κόσμους που ο συγγραφέας έχει φτιάξει. Είτε πραγματικά οικείους, είτε φανταστικά μαγικούς. Υπάρχουν όμως και εκείνα τα βιβλία που έχουν γραφτεί για να υπενθυμίσουν στον καθένα μας ότι η ζωή παίρνει πολλές φορές μια κατά τύχη πορεία, ή ακόμα περισσότερες φορές, καθορίζεται από τις προσωπικές μας επιλογές. Εκεί ανήκει και το συγκεκριμένο βιβλίο.

Ιστορίες μικρές, πολλές φορές μιας σελίδας, που έχουν μέσα τους τόσο, όσο. Ούτε υπερβολές, ούτε υπεραναλυσεις. Δεδομένα, καταστάσεις, ανθρώπους. Ήταν σαν να διάβαζα καθημερινά ιστορίες των γύρω μου. Ιστορίες δικές μου. Μιλά για τον σύγχρονο άνθρωπο, για τις φοβίες του, για τα άγχη και την σπατάλη του χρόνου σε ανοησίες. Ταυτίστηκα, θύμωσα, συγκινήθηκα και γέλασα.

Ήταν τέτοια η ανάγκη μου να γυρίζω στο βιβλίο που ενώ θα μπορούσε να διαβαστεί σε ένα απόγευμα, απαιτεί χρόνο. Είναι αυθαδικο. Πας να διαβάσεις και σε σταματάει απότομα. Απότομη είναι και η γραφή του. Σύγχρονη και φρέσκια, αυτό που χρειαζόμαστε στην νεοελληνική πεζογραφία.

Κάποιες από τις ιστορίες, τελειώνουν σε σημείο που απλά σκέφτεσαι ότι ίσως έχει γίνει λάθος. Ξέρετε, εκεί που δεν υπάρχει εξέλιξη άλλη. Απλά τελειώνει. Στην αρχή λοιπόν, θεώρησα ότι αυτό δεν μου έκανε. Μέχρι να καταλάβω ότι δεν χρειαζόταν συνέχεια. Έχει γραφτεί με σκοπό να προβληματίσει. Να σε κάνει να σκεφτείς. Καταλήγει να είναι ένα διαδραστικό βιβλίο.

Περιμένω τα επόμενα βιβλία της συγγραφέως και απαιτώ να έρθουν σύντομα!

Εξαιρετικό!

[Sophia Nicolopoulos · Rating 5 out of 5]

Υπάρχει κάτι άμεσο, ανώδυνο και συνάμα καταιγιστικό στην γραφή της Γεωργίας Τσουκαλοχωρίτη. Κάτι ποιητικό που συνάδει με τον κοινωνικό σχολιασμό και τον αναδικνύει χωρίς όμως να χάνει την ποιητικότητα του λόγου της. Η κάθε ιστορία "στο Κενό" είναι εμπνευσμένη από σύγχρονους ανθρώπους, νέους ανθρώπους της Αθήνας, της πόλης που αγαπάμε να μισούμε, της πόλης που στα παλιά κτίρια και στα χιλιάδες στενάκια της κρατάει ιστορίες και σκέψεις αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Η Αθήνα της Γεωργίας αποτελεί και δεν αποτελεί το κενό που ψάχνει να ορίσει με αυτή την συλλογή--είναι ένα μέρος που γνωρίζεις με όλο σου το είναι και δεν γνωρίζεις παράλληλα, είναι ένα αμφίσημο μέρος που ζει στο μεταίχμιο ή στα αγγλικά, liminal. Λάτρεψα την "Ρουτίνα της Καθημερινότητας," το "Χάπι της Επόμενης Μέρας," το "Αυτός που είναι πάντα δίπλα μου," το "Πεπόνι, Φέτα και Ψωμί," την "Αϋπνία," το "Πορτρέτο της γιαγιάς" και το "Άβατο της Τηλεόραση." Το χιούμορ δίνει χώρο στον συμβολισμό που δίνει χώρο στα κοινωνικά μηνύματα που δίνουν χώρο σε ιστορίες που τοπικά και χρονικά, θα μπορούσαμε να τις έιχαμε ζήσει όλοι μας.

Αυτό το μικρό βιβλίο είναι ένα διαμαντάκι της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας και θίγει τόσο όμορφα διαχρονικά θέματα γύρω από την γυναικεία εμπειρία, τις σχέσεις, την οικογένεια.

[Δημήτρης Πατρίκιος · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό🧐

[Afrodite_sar (book__yourself) · Rating 4 out of 5]

💛