Als Max terugkomt van een trektocht door de bergen, hoort hij dat zijn grootvader verongelukt is. Hij kan dit nieuws niet aan. Max is immers min of meer opgegroeid bij zijn grootvader. Hij gaat op zoek naar schuldigen, onderzoekt alles wat met de dood van zijn grootvader te maken heeft, inclusief alle gruwelijke details. Het is zijn manier om het verdriet te verwerken, zijn bezweringsritueel. Max realiseert zich nauwelijks hoe kwetsend zijn verdachtmakingen zijn voor de jonge vrachtwagenchauffeur die betrokken was bij het ongeval, de dienstdoende politieagenten, het ziekenhuispersoneel en de begrafenisondernemer. Ook voor zijn ouders en voor zijn beste vriendin Linde is Max genadeloos. Pas als alle verhalen zijn verteld en alle wonden littekens zijn geworden, kan hij weer in het leven stappen. Zijn grootvaders oude verhalen kan hij verder vertellen en hij zal ervoor zorgen dat diens appelboomgaard weer kan bloeien. Dan pas ziet Max ook hoeveel Linde echt voor hem betekent. Een verhaal over verlies en gemis, maar ook over de beste tegenzet, die liefde heet.
Ik persoonlijk had iets grotere verwachtingen van dit boek, misschien komt het omdat je constant je volledige aandacht dit boek moet lezen of omdat er meerdere tijden door elkaar spelen maar ik vond het dankzij dit soms een beetje onduidelijk. Ik vind het verhaal wel zeer mooi verwerkt en verwoord, met soms iets te veel details maar dit past er soms gewoon wel goed bij. Uiteindelijk ben ik dus wel blij dat ik het gelezen heb en om het rouwen van een ander te ervaren en hoe Max dit aanpakt.
Ik moest het boek lezen voor school en zal het zelf ook nooit gekozen hebben. In het begin zag ik er heel erg tegen op om het te gaan lezen, maar toch toen ik begon had het iets om wel door te blijven lezen. Het is alweer een tijdje geleden, maar van zover ik het nog kan herinneren is dit mijn mening:
Ik vond het erg langdradig, het hele boek gaat over één gebeurtenis, iets wat je normaal bijna in één hoofdstuk zou kunnen beschrijven. Je begint met lezen en als je er eenmaal in zit wil je toch weten wat hij nog allemaal ontdekt over zijn opa. Het was in het begin ook erg onduidelijk wie wie nou was, omdat er telkens terugblikken in voor kwamen, en telkens nieuwe personen. Door alle zonen en dochters had ik af en toe wel van: "Is dat nou de opa, vader of de zoon?"-momenten.
Ruim genomen is het natuurlijk geen slecht boek. Maar als ik het vergelijk met andere boeken, vind ik het niet meer dan 3 sterren waard.
Dit boek heb ik herlezen, maar mijn mening blijft hetzelfde. De schrijfstijl van Marita de Sterck vind ik prettig en de verhaallijn is ingrijpend, maar ook vrij makkelijk en voorspelbaar.