Pastoor Benedikt Serneels vereert de natuur op een mystieke wijze en weet ook haar materiële gaven te appreciëren. Dagelijks brengt hij uren door in zijn wijnkelder, die hij koestert als een bibliotheek vol kostbare boeken.
Zorgen komen dit rustige leventje verstoren. Zijn nicht Leontientje is verliefd op Isidoor, een ongelovige antiquair. De pastoor poogt hem te bekeren, maar dat mislukt. Er zit dus niets anders op dan elk contact met Isidoor te verbieden. Zienderogen kwijnt Leontientje weg…
Wat kunnen we opofferen voor de liefde? In dit boekje reflecteert Felix Timmermans op die vraag. Wat kunnen we van onszelf opofferen voor de liefde van een ander, voor de liefde van de Ander?
Op het eerste zicht lijkt dit een typisch Romeo-en-Juliascenario in het landelijke Vlaanderen van de vroege 20ste eeuw. Toch is er meer aan de hand! De ongelovige Isidoor en het katholieke Leontientje worden verliefd, maar kunnen niet trouwen. Daarvoor moet Isidoor zich eerst weten te bekeren - hoe eenvoudig zou het zijn om te doen alsof! - maar kunnen we onze omgeving voorliegen? Kunnen we onszelf voorliegen?
Het thema klinkt vandaag waarschijnlijk koddig, maar is het allerminst! De geloofskwestie is vervangen door ethische vraagstukken en seculiere wereldbeschouwingen. Hoe kunnen we ons als mens thuis voelen in een samenleving, waarvan wij de waarden niet delen? Hoe kunnen we samenleven met anderen die tegengestelde morele principes volgen?
Een antwoord zullen we hier misschien niet vinden; Timmermans heeft zelf ook die geloofscrisis ervaren. De zoektocht naar rust en een gemeenschap stoot op de grenzen van de menselijke rede. Kan je je eigenheid zomaar aan de kant schuiven om te voldoen aan de verwachtingen van een maatschappij?
Deze Timmermans heeft me opnieuw bijzonder aangenaam verrast! Het eenvoudige poëtische taalgebruik verwelkomt je in een schijnbaar simpeler bestaan en kletst je daarna duchtig om de oren met diepmenselijke dilemma's.
Ronduit schattig boekje. Leest heel erg vlot, met een rechtlijnige verhaallijn (die wel voldoende diepgang vertoont). Een interessant werk over een zoektocht naar zingeving door religie. Verrassend geëmotioneerd geraakt!
Het begint vrolijk met een pastoor die van wijn houdt, maar blijkt dan een pagina's lang verslag van hoe een braaf meiske wegkwijnt en sterft omdat haar minnaar niet kan geloven. Ziet die pipo toch wel het licht aan haar sterfbed, waarop het meiske gerustgesteld de geest geeft... Dit was er al over toen het verscheen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
In deze roman verwijst felix timmermans in grote lijnen naar zijn eigen geloofscrisis. Hoewel hij naar het geloof verlangt, weigert zijn verstand het te aanvaarden. De pastoor uir den bloeyenden wijngaert is dan ook het hoofdpersonage in deze roman. Nochthans staat hij passief ten overstaan van het dodelijk drama tussen leontientje en isidoor. Maar dit drama laat hem tot besef komen dat zijn leven één groot gebrek kent , namelijk de offerloosheid...
De hoge verwachtingen die de kleurrijke, soepele en zelfs volle aanzet van dit boek had gezaaid, kwamen eilaas niet tot rijping. Toen de pastor omstreeks pagina 10 de deur van zijn wijnkelder sloot, had dit lezertje het, net als hij, moeilijk om het boek door te komen. (4,9/10)
Ik weet het niet goed met dit boek. Het is mooi beschreven, vol liefde en eerbied voor de wereld en het geloof van de schrijver. Maar waarvoor dient het verhaal? In welke mate is dit boek 100 jaar later nog interessant? Enkel de pastoor zelf is geen karikatuur, alle andere karakters wel. Maar zelfs de pastoor verandert (quasi) niet zijn gedrag dus tot wat is de zin van het boek? Enkel een mooie beschrijving?