Nu wil ik zeker niet beweren dat ik de wijsheid in pacht heb, maar ik denk toch wel graag van mezelf dat ik tamelijk wat afweet van de geschiedenis van Venetië.
Ja, ik ga weer zagen over la Serenissima. Als het je niet aanstaat, kun je beter even verder naar onderen scrollen.
Al bij al vind ik de ontwikkelingen in dit verhaal, die uiteindelijk tot de stichting van De Geweldigste Stad Ter Wereld zouden leiden, dan ook tamelijk vreemd.
Het grootste deel is correct: Venetië is inderdaad, zoals Morosinotto vertelt, ontstaan door Romeinse vluchtelingen van het platteland in de omgeving, zoals Padua, toen de 'barbaren', grotendeels de Hunnen, binnenvielen eens het (West-)Romeinse Rijk in verval kwam. De bevolking vluchtte weg van de Povlakte naar de Venetiaanse Lagune, waar de Hunnen ze niet te pakken konden krijgen. Zo hebben ze de lagune bevolkt en Venetië gesticht. Tot daartoe gaat alles goed.
Maar ik snap niet waarom de auteur ervoor heeft gekozen om die stichting te situeren bij 'Rivus Altus' - Riva Alto dus of, zoals wij het kennen, Rialto. Want de oorspronkelijke Venetianen settelden zich op Torcello, dat nu nog steeds bestaat en enkele van de oudste gebouwen in de lagune herbergt, en pas ettelijke eeuwen later zouden ze verder naar het zuiden afzakken.
Het is duidelijk dat Morosinotto zijn opzoekwerk heeft gedaan, en als inwoner van de streek zal hij sowieso wel genoeg over de Venetiaanse geschiedenis weten. Dus waarom hier dan, allicht willens en wetens, die aanpassing doen? Je zou kunnen zeggen dat dat is om het wat gemakkelijker en herkenbaarder te maken voor de lezer, maar hij heeft toch al een hele geschiedkundige introductie geplaatst en de rest is nu ook niet echt basiskennis, dus dat lijkt me niet de (goede) reden. Enfin. Ik vind dat hele aspect een beetje jammer. Waarom niet álles vertellen zoals het gebeurd is?
Dat gezegd zijnde, vond ik De Zoon van de Zee over het algemeen iets minder van kwaliteit dan de vorige boeken die ik van zijn hand gelezen heb. De schrijfstijl had iets kinderlijks of kinderachtigs over zich, in de woordkeuze en de spreekwijze van de personage - hoe ze hun zinnen opbouwden, voornamelijk. De vertaling is van Pieter van der Drift & Manon Smits, zoals vorige keer, maar daar ligt het volgens mij niet aan, want dat is mij nog nooit eerder opgevallen. Zij hebben denk ik wel de stijl van de auteur echt goed gevolgd, dus het is jammer dat die hier minder aanspreekt.
Wel origineel en tof was de afwisseling tussen hoofdstukken en dan telkens een paar getekende scènes. Die tekeningen, de opbouw ervan, deden me een beetje denken aan het Tapijt van Bayeux. De twee aspecten vullen elkaar perfect aan, ze vullen de gaten op. De personages zijn ook goed herkenbaar en de uitgebeelde scènes erg duidelijk. Heel goed gedaan van Lucrezia Buganè!
Verder viel me weinig écht interessants op aan het verhaal. Ja, het was wel leuk, maar ik werd nooit echt weggeblazen. Het duurt wel een tijdje voor alles echt op gang komt, en zelfs eens het wat actiever en spannender werd, werd ik er nooit helemaal ingezogen. Bovendien zet de Nederlandse korte inhoud je wat op het verkeerde been: het duurt echt heel lang voor er sprake is van de aanzet tot het ontstaan van Venetië.
Die aanzet, de ontwikkeling zelf, was op zich wel leuk gedaan (naast die geografische fout van hierboven dan, maar goed). Ook goed dat de auteur wat geschiedkundige achtergrond geeft.
Nog één negatief punt: ik vond de evolutie van Pietro op den duur te ongeloofwaardig. Ineens blijkt hij op het einde dan een of ander natuurtalent als handelaar-koopman te zijn. Bon, dat kan natuurlijk, maar het gaat allemaal wel héél vlotjes. Het was beter geweest als die evolutie wat meer door het hele boek verspreid was geweest. De personages waren verder wel aangenaam.
In het nawoord staat dat dit een reeks wordt. Aan de titel van de reeks te zien (waarvan ik eerst dacht dat het gewoon een ondertitel was van het boek) - De Sage van de Familie Da Mar - vermoed ik dat we grote tijdsprongen gaan maken. Met andere woorden: dit verhaal is volledig afgewerkt, en nu gaan we een generatie, of misschien wel ettelijke generaties, verder springen. Ergens heb ik het idee dat Morosinotto van plan is om de geschiedenis van Venetië aan de hand van een paar kernpunten verspreid over ettelijke eeuwen uit de doeken wil doen. Dat is wel een leuk idee, dus ik ga wel in het oog houden of ze de volgende boeken bij Pelckmans gaan vertalen. Maar ondertussen is deze auteur daar een vaste naam, dus dat zal wel lukken. En dan ga ik het vervolg zeker wel lezen; zo geïnteresseerd ben ik nog wel.
6,3/10