Privacy and Publicity: Modern Architecture as Mass Media

by Beatriz Colomina

Through a series of close readings of two major figures of the modern movement, Adolf Loos and Le Corbusier, Beatriz Colomina argues that architecture only becomes modern in its engagement with the mass media, and that in so doing it radically displaces the traditional sense of space and subjectivity. Privacy and Publicity boldly questions certain ideological assumptions underlying the received view of modern architecture and reconsiders the methodology of architectural criticism itself. Where conventional criticism portrays modern architecture as a high artistic practice in opposition to mass culture, Colomina sees the emerging systems of communication that have come to define twentieth-century culture—the mass media—as the true site within which modern architecture was produced. She considers architectural discourse as the intersection of a number of systems of representation such as drawings, models, photographs, books, films, and advertisements. This does not mean abandoning the architectural object, the building, but rather looking at it in a different way. The building is understood here in the same way as all the media that frame it, as a mechanism of representation in its own right. With modernity, the site of architectural production literally moved from the street into photographs, films, publications, and exhibitions—a displacement that presupposes a new sense of space, one defined by images rather than walls. This age of publicity corresponds to a transformation in the status of the private, Colomina argues; modernity is actually the publicity of the private. Modern architecture renegotiates the traditional relationship between public and private in a way that profoundly alters the experience of space. In a fascinating intellectual journey, Colomina tracks this shift through the modern incarnations of the archive, the city, fashion, war, sexuality, advertising, the window, and the museum, finally concentrating on the domestic interior that constructs the modern subject it appears merely to house.

Genres: Architecture, Nonfiction, Art, Philosophy, History

401 pages, Paperback

First published May 1, 1994

About the author

Beatriz Colomina is founding director of the program in Media and Modernity at Princeton University and Professor in the School of Architecture.

She has written extensively on the interrelationships between architecture, art, media, sexuality and health.

Reviews

[Elif Sena · Rating 3 out of 5]

Fotoğraf, video, maske, çerçeve ve ekran. Kitabı bu kelimelerle özetleyebilirim. Yazar, modernizm ile hayatımıza giren kitle iletişim araçlarının mimari ile ilişkisini ele alıyor. Mimarinin fotoğrafla, müzeyle, dergiyle metalaşmasını inceliyor. Bunu da birbirinden farklı görüşlere sahip iki mimar olan Adolf Loos ve Le Corbusier üzerinden yapıyor. Adolf Loos geride hiçbir iz bırakmamak istemiş ve bu gizemiyle dikkat çekmiş bir mimar, Le Corbusier ise yaşamının her anındaki belgeleri saklamış biri. Loos’un yapıları içe dönükken Corbusier’inkiler alabildiğine dışa dönük. Loos yapılarının fotoğraflarda kendini göstermemesi ile övünüyor. Corbusier ise fotoğraflarda/videolarda güzel çıkması için kurguluyor yapılarını. Konuyu bu şekilde ele alması çok açıklayıcı olmuş. Ama birkaç noktada tekrar düşülmüş. Bu çok amatörce geldi bana. Yazarı da araştırdığımda mimarlık tarihçisi ve kuramcısı olarak ün salmış biri olduğunu gördüm. Daha iyi düzenlenebilirdi diye düşünüyorum.

Şehir, fotoğraf, reklam, müze ve iç mekân başlıkları altında incelenmiş konular. Teknoloji ile hayatımıza giren yeniliklerin mimari ile olan ilişkilerini irdelemek iyi bir yol bugünü anlamak için. Fotoğraf artık bizim için vazgeçilemez bir araç. Mimariyi bir fotoğraf karesinin içine hapsetmek normal geliyor. Peki bu ilk yapıldığında nasıl karşılanmış? neler denenmiş? Bilmek karşılaştırmak için iyi. Bir çerçevenin içine girenler dikkat çekiyor. Dışından kalanlardan kimsenin haberi yok.

Kitapta şöyle bir cümle geçiyor: “Demiryolunun şehirlere yaptığını, fotoğraf makineleri mimarlığa yapar, onu metaya dönüştürür ve kitleler tarafından tüketilmek üzere dergiler yoluyla aktarır.”. Le Corbusier bunu ilk defa yapanlardan biri. 1920-1925 yılları arasında 28 sayı olarak çıkan L'esprit Nouveau dergisinde mimarinin kitle iletişim araçlarıyla olan ilişkisine çok örnek var. (Dergi dijital ortama aktarılmış. Meraklısı için linki: http://arti.sba.uniroma3.it/esprit/in...) Bir sürü reklam alınmış dergiye. Kitapta bol bol fotoğraf var. Bu reklamları görebiliyoruz. Mimari yapıların fotoğraflarını da görmek mümkün. Fotomontajları da.

Bir de son olarak yazarın biraz kafası karışık geldi bana. Konuları ele alırken birbirleri içine çok girmiş. Daha derli toplu ele almasını beklerdim.

[Moisés Hidalgo · Rating 4 out of 5]

There are new ways here that helped me change my approach to architecture. Through photography and its history, especially the past century, Colomina treats a lot of topics here.

[Brian · Rating 5 out of 5]

A brilliant study so full of imaginative insights it dizzies the reader. Stands of to numerous readings. Gender Studies and Architectural History never looked so good together.

[Annamaria · Rating 4 out of 5]

Helps seeing modern architecture in a totally different point of vew than te we're usedto be tought

[Cierra · Rating 5 out of 5]

ugh, colomina, YOUR MIND. everything I hoped this would be and more. will be instrumental to all my future research, I’m sure. can’t wait to reread!

[✧]

“but how constrained these early windows were! laments Le Corbusier: the window is the "most restricted organ of the house." (significantly, he says "organ" rather than element, because the window is thought of first and foremost as an eye.)” crazy

[mahatmanto · Rating 5 out of 5]

kereen,
cara dia menempatkan arsitektur sebagai sesama saudara dengan foto, lukisan, patung, pameran... bagus secara teoretik. cara melihat arsitektur sebagai hal-hal itu tadi [baca: media representasi] ini sangat modern. maksud saya, begitulah modernitas memperlakukan arsitektur dan media itu semua.
arsitektur modern ADALAH media massa.
dan lebih bagus lagi,
dia membangun tesisnya ini dengan membandingkan perlakuan 2 arsitek terhadap dokumen: adolf loos yang membasmi semua catatan mengenai karyanya, dan le corbusier yang sebaliknya, menyimpan segala-gala pernik milik dia.
yang pertama, memungkinkan terjadinya 'celah' atau ruang yang harus diisi oleh sejarawan. sedangkan yang kedua, justru menutup. yang pertama melahirkan ruang publik, yakni ruang yang dikeroyok banyak pihak untuk mengisinya kembali. sedangkan yang kedua kemungkinan itu justru kecil.
fokus hanya pada dua orang arsitek saja, tapi melahirkan elaborasi teoretikal yang bagus.

[Iben · Rating 5 out of 5]

Not only is the premise of this book (that architecture only became truly modern through its encounters with the media) brilliant, but Colomina can actually write!

[Gloria · Rating 5 out of 5]

one of the best things I read between the years of 2001-2003