پژوهش‌های یک سگ همراه با دو نقد ادبی

by Franz Kafka, Aaron Schuster, Rainer Nägele

راوی این داستان یک سگ بی‌نام است که خاطرات گذشته‌اش را روایت می‌کند تا بتواند با روش‌هایی علمی و منطقی جواب سوالات ابتدایی و سادهٔ خودش را درمورد بودن در این دنیا بدهد. سگ‌های دیگر به این سوالات اهمیتی نمی‌دهند و بدون فکر کردن به آن‌ها به‌راحتی به زندگی خودشان ادامه می‌دهند. این سگ خودش را از دیگران متفاوت می‌داند و همین متفاوت بودن او را آزار می‌دهد. او نمی‌تواند مانند سگ‌های دیگر یک زندگی واقعی داشته باشد و به همین دلیل خودش را بدشانس‌ترین سگ دنیا می‌داند. او همیشه سوالات بسیار ابتدایی اما چالش‌برانگیز در ذهن دارد و همین علاقه به دانش و یادگیری سبب شده است که از دایرهٔ اجتماعی سگ‌های دیگر جدا بماند. هر جلد از مجموعهٔ «نقد و داستان» دربردارندهٔ یک داستان کوتاه کلاسیک از نویسنده‌ای سرشناس است که با یک یا دو مقالهٔ نقد ادبی از منتقدانی مطرح همراه شده و در قالب یک کتاب به چاپ می‌رسند. در این کتاب، داستان کافکا با نقدهایی از آرون شوستر و راینر ناگه‌له همراه شده است.

120 pages, Paperback

Published January 1, 2022

About the author

Franz Kafka was a German-speaking writer from Prague whose work became one of the foundations of modern literature, even though he published only a small part of his writing during his lifetime. Born into a middle-class Jewish family in Prague, then part of the Austro-Hungarian Empire, Kafka grew up amid German, Czech, and Jewish cultural influences that shaped his sense of displacement and linguistic precision. His difficult relationship with his authoritarian father left a lasting mark, fostering feelings of guilt, anxiety, and inadequacy that became central themes in his fiction and personal writings.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.

Reviews

[Niyousha · Rating 1 out of 5]

خیلی حوصله سر بر بود. این بلاگرهای کتاب نمیدونم چقدر پول
گرفته بودند که اینو تبلیغ کنند.

[Tintarella · Rating 5 out of 5]

به رغم انتقادات من از زمانه‌ی خودم، نسل‌های پیشین نه فقط بر ما برتری نداشتند، که از یک لحاظ بسیار بدتر و ضعیف‌تر بودند. درگذشته هم معجزات در کوی و برزن پرسه نمی‌زدند که دست هرکسی به آن‌ها برسد، ولی سگ‌ها، عبارت دیگری به ذهنم نمی‌رسد، در گذشته تا این اندازه خوی و خصلت سگانه نداشتند. بافت جامعه‌ی سگ‌ها چندان منسجم نبود، هنوز این امکان وجود داشت که کلام راستین به میان بیاید، ساختار را تعیین کند، تغییر بدهد، به دلخواه خود بنای دیگری پی بریزد و آن را از بیخ و بن دگرگون کند، و چنین کلامی وجود داشت، دست‌کم در دسترس بود، نوک زبان همه بود، هرکس می‌توانست آن را حس کند. ولی امروز وضع از چه قرار است؟ امروز حتی اگر چنگ در دل و روده‌ی خود بیاندازی، چنین کلامی را پیدا نمی‌کنی. احتمالاً نسل ما از دست رفته است، ولی این نسل از نسل‌های پیشین بی‌گناه‌تر است. من تردید این نسل را درک می‌کنم، تردید ما در اصل تردید نیست، فراموش کردن خوابی‌ست که هزار شب پیش دیده شده و هزار بار از یاد رفته است. چه کسی می‌خواهد به خاطر این هزارمین فراموشی بر ما خشم بگیرد؟ به گمانم من حتی تردید پیشینیان را هم درک می‌کنم. چه بسا اگر ما جای آن‌ها بودیم رفتاری مانند آن‌ها پیش می‌گرفتیم. بدم نمیاید بگویم: خوشا به حال ما که ناچار نشدیم چنین گناهی را به گردن بگیریم و فرصت یافتیم در جهانی که دیگران تیره و تار کرده‌اند در سکوتی کمابیش معصومانه به سوی مرگ بشتابیم.

[Fatemehshahvari · Rating 3 out of 5]

فکر می‌کنم چیزی که در کل می‌خواست بگه خیلی موضوع جالبیه و مهمه. ولی حقیقتا ترجمه و خود داستان زیاد من رو جذب نکرد.
نقد اولی که اسمش هست روزه و روش، خیلی به خود داستان نپرداخته و بیشتر به همون بخش که سگه روزه می‌گیره پرداخته و خیلی زیاده گویی می‌کنه به نظرم و چیزی بهم اضافه نکرد.
نقد دومی رو نخوندم. شاید کلا نخونم. اگر خوندم اینجا رو ادیت می‌کنم.

این کار رو کافکا منتشر نکرده بوده و خب هیچ ویرایشی انجام نداده، حتی اسم کتاب رو خودش انتخاب نکرده... این کار خیلی پرداخت کمی داشت.

خوندن این کتاب به تازه کتاب خوان‌ها پیشنهاد نمی‌شه و خوندن کافکا رو هم با این کتاب بهتره شروع نکنید.

[Nazanin · Rating 2 out of 5]

وای چقدر خوندن این کتاب سخت بود، اصلا نتونستمش.
احتمالا من هنوز به فهم و درک لازم برای کافکا خوندن نرسیدم ولی تا بعدا که به اون لول برسم و بخوام دوباره بخونمش، نه به این کتاب.

[علی محمدی · Rating 2 out of 5]

قبلا یک جایی (فکر کنم توی برنامه کتاب باز) شنیده بودم که داستانهای کافکا در اصل طنز بودند و موقع خوندن برای دوستانش می خندیدند ولی در ترجمه های فارسی به طنز بودنشون توجهی نشده و با لحن جدی ترجمه شدند. با فرض اینکه پژوهش های یک سگ هم یک اثر طنز بوده، فکر میکنم کل داستان یک ریشخند به جامعه ی آکادمیک و شیوه ی انسان برای ارضای کنجکاوی بود. داستان، از طرفی مقدس انگاری علم و انحصار اون به "خواص" رو مسخره میکرد و خاص بودن "خواص" رو زیر سوال می برد، از طرف دیگه آدمهای بی مصرفی رو نشون میداد که با روشهای احمقانه بجای روشهای اصولی حس کنجکاوی خودشون رو ارضا میکنند و در نهایت نه تنها دست آوردی ندارند بلکه سربار دیگران هم هستن و در بهترین حالت به جوابهایی میرسند که قبلا بقیه رسیدند. سگ ماجرا هم در جامعه سگها فقط یک مزاحم بود که بقیه برای ساکت کردنش غذا بهش میدادند و در مقابل هیچ پژوهش مفیدی نکرده بود، فقط یکبار به جوابی در مورد منشا آسمانی غذاها رسیده بود که بعد متوجه میشه قبلا به اثبات رسیده، همونطوری هم که خودش اذعان میکنه پشتکار لازم برای کار علمی واقعی رو نداره. با اینکه از اصل و ایده داستان لذت بردم ولی نثر داستان برام خسته کننده و ملال آور بود، بعضی از قسمتها فلسفه بافی های مضحک رو به شکل بی نهایتی کشش داد بود و ساختار جملاتش به شدت دراز بود (شبیه دانشجوهایی که به زور باید حداقل تعداد کلمات یک مقاله رو رعایت کنند) البته من به کافکا ایرادی نمیگیرم چونکه قصدش انتشار این داستانها نبوده و ویرایش نکرده، در مقابل اون بقیه هم سعی کردند که برای احترام به مولف بدون رضایتش دست به ویرایش نزنند، از یجایی به بعد هم اسم کافکا رو انقدر گنده کردن که هیچکس جرات اینکار رو نداره.
از جستارهای انتهایی کتاب خیلی لذت نبردم، جستار «روزه و روش» شباهتی به نقد داستان نداشت و بیشتر با تاکید به داستان هنرمند گرسنگی به بحث در مورد گرسنگی در داستانهای کافکا پرداخته بود که برام هیچ جذابیتی نداشت و کامل نخوندمش. در مقابل «نمی خواهم بدانم که می دانم» مطالب جالبی رو گفته بود که خود من هم حسشون کرده بودم. اما در نهایت هر دو جستار به نظرم پرگویی و کند گویی کرده بودند و بجای تمرکز روی محتوایی که میخوان بگن، روی فرمِ جملات و استفاده غیرالزامی از ترکیبات ادبی تمرکز داشتند. شاید هم من خیلی با جستار آشنا نیستم و دارم ایراد الکی میگیرم. در کل به نظرم میشد کل این کتاب رو بجای 108 صفحه توی 54 صفحه (شاید کمتر) خلاصه کرد بدون آسیب زدن به محتوا و فرم (حتی میشه فرمش رو بهتر هم کرد).

[Fahimeh · Rating 3 out of 5]

ژانر فلسفی از اون دسته است که برای من به شدت سخت خوانه و برای فهمیدن ش باید چند بار بخونم ش ولی برای شروع و امتحان کردن بد نبود .
در این ترجمه قسمت اول به پاره نوشته ی کافکا اختصاص داره که روایت داستان از زبان یک سگ است با دو سوال در ذهنش که یک عمر به دنبال رسیدن به جواب پژوهش می کند . و به نظر میاد که این تفکرات ،گفته های درونی کافکا با خودشه و واقعا جای فکر داره .
و دوقسمت بعدی دو نقد داریم از راینر نگله و آرون شوستر که خواندن نقد ها خیلی کمک میکنه در فهم پاره نوشته ی اصلی و البته که نقد نگله خیلی روان و فصیح تره .
و فکر می‌کنم باید یکبار دیگه در یک برهه ی زمانیه دیگه بخونم ش

[Kimia almasi · Rating 1 out of 5]

پیشاپیش چرت ترین کتابی که امسال قرار بوده خونده باشم! این کتاب هست. راجب ترجمه هم واقعا صحبتی ندارم، افتضاح! نقد ها سخت و سنگین و واقعا غیرقابل فهم و غیر ضروری‌ . اصلا هیچ لذت ادبی و لذت یادگیری که توقعم میشد ببرم رو نبردم‌. آخه این چه کوفتی بود؟!