What do you think?
Rate this book
De geur van het bos
Een halve eeuw al struint vogelaar Rob Bijlsma door het bos en over de hei en doet hij onderzoek naar vogels in Nederland en Afrika. Tijdens zijn zwerftochten heeft hij altijd een verrekijker om de nek en een opschrijfboekje bij de hand, waarin hij consequent en nauwkeurig observaties en metingen noteert. Allicht dat deze over vogels gaan, maar niet alleen. Ook het landschap, het klimaat en het weer, fenologie, bomen en boomtoppen, zaadzetting, muizen en insecten ontsnappen niet aan zijn nieuwsgierige en onderzoekende geest. ‘De geur van het bos’ bevat een thematische bundeling van de bijvangsten van al dat onderzoek, ingebed in ecologische en evolutionaire achtergronden. Vijftig jaar meeslepende beschrijvende wetenschap, of, zoals Rob Bijlsma zelf zegt: ‘Een leven lang spelen in de zandbak.’
368 pages, Paperback
Published June 17, 2022
5 people are currently reading
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 20, 2024
Bijlsma is een kluizenaar, onaangepast, een woudloper. Hij is de hele dag in het veld en is thuis tussen muizen, mieren, vogels, wolven en zwijnen. Hij is geen romanticus. Hij is eerder hard en ruw. Als een wild dier ja. Gehard, ook in zijn mentaliteit. ‘Tough-minded’, en niet zozeer ‘tender-minded’, zou William James zeggen.
Zijn meningen zijn eenduidig en gepeperd, en het is duidelijk dat hij welke machts-autoriteit dan ook niet zal erkennen. Ook niet de leiding van natuurbeschermingsorganisaties; juist die niet. Zijn denken en zijn schrijftrant zijn behoorlijk anarchistisch. Ja, misschien is hij als Thoreau, of zelfs nog meer Thoreau dan Thoreau zelf: als iemand burgerlijk ongehoorzaam zal zijn, dan is het wel Bijlsma. Maar zijn humor is voortdurend daar, aanstekelijk tot schaterlachen aan toe.
Zijn teksten zijn onveranderlijk sappig. De onderwerpen zijn origineel en maken nieuwsgierig. De hoofdstukken zijn kort. Aanstekelijke humor, vooral ironie en spot, en veel zelfspot ook. Met heerlijk plastische formuleringen (à la Wolkers) zet hij dingen, dieren, mensen en zichzelf op hun plaats.
Zijn onderzoekdrift is ongeëvenaard, zijn vraagstellingen inventief, ja zelfs fascinerend. Maar hij is ook een cijfernerd. Inderdaad komt hij met zijn turven, tellen en meten achter de meest onverwachte dingen, maar hij is duidelijk geen filosoof à la Vinciane Despret die ik eerder dit jaar las en die veel meer het unieke en dier-persoonlijke als uitgangspunt neemt bij haar begrip van de natuur. Eigenlijk is Bijlsma meer de populatie-ecoloog die het grote gemiddelde bekijkt en niet het idiografische, het unieke. Wat dat betreft onderscheidt hij zich niet zo sterk van de geijkte kwantificerende wetenschappers.
Maar het is verrukkelijke lectuur over natuur: zeer afwisselende onderwerpen, details waar je nog nooit over hebt nagedacht, en ook actueel en uitdagend opiniërend. Hij zegt waar het op staat. Hij is zo eenduidig en gepeperd dat je achter hem een populist zou vermoeden als hij niet zulke impopulaire dingen zei. Kritiek op de mens. Kritiek op de landbouw. Kritiek op mensen die hun hond los laten lopen in de natuur en daarmee zonder het te willen weten behoorlijke schade aanrichten. Kritiek op alles. De mensen zouden hem uitkotsen als hij niet zo grappig was. Een Diogenes van deze tijd. Heerlijk.
Zijn meningen zijn eenduidig en gepeperd, en het is duidelijk dat hij welke machts-autoriteit dan ook niet zal erkennen. Ook niet de leiding van natuurbeschermingsorganisaties; juist die niet. Zijn denken en zijn schrijftrant zijn behoorlijk anarchistisch. Ja, misschien is hij als Thoreau, of zelfs nog meer Thoreau dan Thoreau zelf: als iemand burgerlijk ongehoorzaam zal zijn, dan is het wel Bijlsma. Maar zijn humor is voortdurend daar, aanstekelijk tot schaterlachen aan toe.
Zijn teksten zijn onveranderlijk sappig. De onderwerpen zijn origineel en maken nieuwsgierig. De hoofdstukken zijn kort. Aanstekelijke humor, vooral ironie en spot, en veel zelfspot ook. Met heerlijk plastische formuleringen (à la Wolkers) zet hij dingen, dieren, mensen en zichzelf op hun plaats.
Zijn onderzoekdrift is ongeëvenaard, zijn vraagstellingen inventief, ja zelfs fascinerend. Maar hij is ook een cijfernerd. Inderdaad komt hij met zijn turven, tellen en meten achter de meest onverwachte dingen, maar hij is duidelijk geen filosoof à la Vinciane Despret die ik eerder dit jaar las en die veel meer het unieke en dier-persoonlijke als uitgangspunt neemt bij haar begrip van de natuur. Eigenlijk is Bijlsma meer de populatie-ecoloog die het grote gemiddelde bekijkt en niet het idiografische, het unieke. Wat dat betreft onderscheidt hij zich niet zo sterk van de geijkte kwantificerende wetenschappers.
Maar het is verrukkelijke lectuur over natuur: zeer afwisselende onderwerpen, details waar je nog nooit over hebt nagedacht, en ook actueel en uitdagend opiniërend. Hij zegt waar het op staat. Hij is zo eenduidig en gepeperd dat je achter hem een populist zou vermoeden als hij niet zulke impopulaire dingen zei. Kritiek op de mens. Kritiek op de landbouw. Kritiek op mensen die hun hond los laten lopen in de natuur en daarmee zonder het te willen weten behoorlijke schade aanrichten. Kritiek op alles. De mensen zouden hem uitkotsen als hij niet zo grappig was. Een Diogenes van deze tijd. Heerlijk.
Displaying 1 of 1 review