همانند نغمهي مادري بر گاهوارهي کودکش، همانند پژواک کوهساران، که پاسخ ميدهد سحرگاه ساز شبان را؛ و چونان هياهوي درياي عزيزي که ديري است از آن دور ماندهام، طنين نام فرخندهات، اسکندريه، آواز ميدهد در گوشهايم!
Mikhail Alekseevich Kuzmin (Russian: Михаил Алексеевич Кузмин) was a Russian poet, musician and novelist, a prominent contributor to the Silver Age of Russian Poetry.
اشعاری بسیار عاشقانه. گاها برگرفته از اسطوره های باستانی. بین اشعاری که طی مدتها خوندم، شاید واقعا مثبت محسوب میشد، هرچند دیدگاه اگزیستانسیال در شعرها وجود داشت. امید به گذرا بودن زندگی اما در عین حال پررنگ بودن مفاهیمی مثل زندگی و عشق.
¡Qué maravilla de poemario! ¡Qué grandioso poeta fue Mijail Kuzmin! La sinceridad de las emociones expresadas en tan genuina que jamás me cansaré de releer cada uno de sus poemas. Por lo que observé en su obra "Alas", Mijail Kuzmin se consideraba un helenista, algo evidenciado en sus poemas -todos ellos cargados con imágenes propias del mundo clásico -. La forma en que expresa sus emociones me dejaban casi sin aliento. Espero con ansias que se traduzcan al español sus otros poemarios que sin duda serán muy buenos. Por aquí dejo uno de mis favoritos.
Cuando por la mañana salgo de casa, pienso mirando al sol. «¡Cómo se parece a ti cuando te bañas en el río o miras los campos lejanos! » Y cuando observo durante el mediodía el mismo sol ardiente, pienso de nuevo en ti, mi vida: «¡Cómo se parece a ti cuando vas por una calle abarrotada!» Y al contemplar los suaves atardeceres, me vienes también a la memoria cuando, ya pálido de caricias, te duermes y cierras los oscuros párpados.
Cuánto amor por Alejandría, por los dioses y por los hombres. Cuánto verso homoerótico escrito hace 100 años que le vendría bien leer a Putin. Porque Kuzmín demuestra que, pese a la oscuridad, la poesía prevalece.
همانند نغمه ی مادری / بر گاهواره ی کودکش، / همانند پژواک کوهساران، / که پاسخ می دهد سحرگاه ساز شبان را ؛ / و چونان هیاهوی دریای عزیزی / که دیری است از آن دور مانده ام، / طنین نام فرخنده ات، اسکندریه، / آواز می دهد در گوش هایم !