What do you think?
Rate this book
Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.
352 pages, Paperback
First published January 1, 2005
4 people are currently reading
129 people want to read
About the author
Αλκυόνη Παπαδάκη
25 books296 followersΒιογραφικό γραμμένο απο την ίδια.
Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν` ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους.
Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ` όνειρο ν` αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά!
Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν` αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ` αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να `χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν` αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.
Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου `κρυψε ποτέ τα μάτια και τ` αφτιά μου.
Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν` ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους.
Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ` όνειρο ν` αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά!
Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν` αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ` αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να `χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν` αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.
Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου `κρυψε ποτέ τα μάτια και τ` αφτιά μου.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
January 10, 2023
"Σκέφτομαι λοιπόν, πως οι πιο όμορφοι χάρτες είναι χαραγμένοι στην ψυχή των μικρών παιδιών.
Χάρτες που δεν έχουν σύνορα. Που είναι χρωματισμένοι μόνο με το γαλάζιο τ' ουρανού, το βαθύ πράσινο των λιβαδιών και το τριανταφυλλί της Ανατολής.
Σ'αυτούς τους χάρτες, ο κόσμος μοιάζει να μην έχει τέλος. Κι όμως, χωράει ολόκληρος σ' ένα τους βλέμμα!
Στην αγκαλιά ενός μικρού παιδιού, εκατομμύρια ήλιοι, φεγγάρια, γαλαξίες αμέτρητοι βολεύονται. Ξαπλώνουν, απλώνονται και αποκοιμιουνται...."
Πόσα όνειρα μπορεί να κάνεις κανείς και πόσο θα ήθελε να πραγματοποιηθούν?
Πόσο προσπάθησε η Χρύσα να νιώσει την αγάπη, να τη ζήσει, να τη γευτεί?
Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ο πατέρας ως καπετάνιος έλειπε για να προσφέρει το καλύτερο στις γυναίκες της ζωής του κι η μητέρα της, η Ρεγγίνα, δεν είχε γνωρίσει την μητρική αγάπη, ούτε την οικογενειακή θαλπωρή. Όσο για τη γιαγιά, αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία.
Η Χρύσα είχε γύρω της τόσο αντισυμβατικούς ανθρώπους που ο καθένας τους νοιαζόταν λίγο περισσότερο για τον εαυτό του. Κι εκείνη? Που ήταν η θέση της? Όταν αργότερα έκανε τη δική της οικογένεια, θέλησε να δώσει στην κόρη της τις ελευθερίες που εκείνη δεν είχε - αλλά το πολύ από το οτιδήποτε, μάλλον δεν κάνει καλό.
Η Χρύσα είναι μια γυναίκα που κάποια από μας μπορεί να την έχουν συναντήσει, κι όσοι δεν το έκαναν ήρθε η πένα της κυρίας Παπαδάκη να τους τη γνωρίσει...
Χάρτες που δεν έχουν σύνορα. Που είναι χρωματισμένοι μόνο με το γαλάζιο τ' ουρανού, το βαθύ πράσινο των λιβαδιών και το τριανταφυλλί της Ανατολής.
Σ'αυτούς τους χάρτες, ο κόσμος μοιάζει να μην έχει τέλος. Κι όμως, χωράει ολόκληρος σ' ένα τους βλέμμα!
Στην αγκαλιά ενός μικρού παιδιού, εκατομμύρια ήλιοι, φεγγάρια, γαλαξίες αμέτρητοι βολεύονται. Ξαπλώνουν, απλώνονται και αποκοιμιουνται...."
Πόσα όνειρα μπορεί να κάνεις κανείς και πόσο θα ήθελε να πραγματοποιηθούν?
Πόσο προσπάθησε η Χρύσα να νιώσει την αγάπη, να τη ζήσει, να τη γευτεί?
Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ο πατέρας ως καπετάνιος έλειπε για να προσφέρει το καλύτερο στις γυναίκες της ζωής του κι η μητέρα της, η Ρεγγίνα, δεν είχε γνωρίσει την μητρική αγάπη, ούτε την οικογενειακή θαλπωρή. Όσο για τη γιαγιά, αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία.
Η Χρύσα είχε γύρω της τόσο αντισυμβατικούς ανθρώπους που ο καθένας τους νοιαζόταν λίγο περισσότερο για τον εαυτό του. Κι εκείνη? Που ήταν η θέση της? Όταν αργότερα έκανε τη δική της οικογένεια, θέλησε να δώσει στην κόρη της τις ελευθερίες που εκείνη δεν είχε - αλλά το πολύ από το οτιδήποτε, μάλλον δεν κάνει καλό.
Η Χρύσα είναι μια γυναίκα που κάποια από μας μπορεί να την έχουν συναντήσει, κι όσοι δεν το έκαναν ήρθε η πένα της κυρίας Παπαδάκη να τους τη γνωρίσει...
August 6, 2016
Σκέφτομαι, όμως, πως δεν αξίζει να ζει κανείς, αν δε δοκιμάσει κάποτε τη μαγεία μιας υπέρβασης.
Μόνο που για να φτάσεις ως εκεί, πρέπει να ξεκινήσεις από ένα λάθος.
Περίεργο, αλλά αυτή είναι η διαδρομή.
Κι έχει ακριβά διόδια, π΄ανάθεμά την.
Σκέφτομαι, επίσης, ότι αργότερα δεν ωφελεί, είναι μεγάλη χαζομάρα, να προσπαθείς ν' αναλύσεις ή να δικαιολογήσεις το λάθος που σ' οδήγησε ως εκεί.
Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις με τους νόμους της φυσικής ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.
Μόνο που για να φτάσεις ως εκεί, πρέπει να ξεκινήσεις από ένα λάθος.
Περίεργο, αλλά αυτή είναι η διαδρομή.
Κι έχει ακριβά διόδια, π΄ανάθεμά την.
Σκέφτομαι, επίσης, ότι αργότερα δεν ωφελεί, είναι μεγάλη χαζομάρα, να προσπαθείς ν' αναλύσεις ή να δικαιολογήσεις το λάθος που σ' οδήγησε ως εκεί.
Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις με τους νόμους της φυσικής ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.
April 21, 2015
Μου αρεσει πολυ η γραφη της Παπαδακη και λατρευω τον τροπο που γραφει και τα ποιο σκληρα πραγματα με τοσο μελωδικο τρόπο.Δεν στολίζει τη θλίψη με ομορφα ψέμματα,λεει τα πραγματα με τον τρόπο που τα αισθανόμαστε ολοι.Και οι ''απρεπείς'' για την λογοτεχνία λέξεις δεν εχουν καμια χυδαιοτητα οπώς της τοποθετεί.
September 3, 2015
Αυτο το βιβλιο δινει μαθήματα ζωης, οπως και κάθε βιβλιο της αγαπημένης Αλκυόνης!
September 5, 2022
[...]Όταν η ψυχή δεν έχει χαρακιές δε βρίσκει δρόμο να τρέξει μέσα της ο καημός του άλλου. [...]
March 17, 2021
Στο βιβλίο αυτό πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι η Χρύσα, η οποία έζησε πολύ δύσκολες καταστάσεις που την στιγμάτισαν. Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν της, αναγνωρίζει τα λάθη που έκανε και αναλογίζεται πως τελικά το μόνο που ήθελε και έψαχνε απεγνωσμένα ήταν η ελευθερία της ψυχής της.
Η Χρύσα δεν γεύτηκε την αγάπη. Εκείνη την αλλιώτικη αγάπη, την υπερβατική. Εκείνη που ντύνει με βελούδο την ψυχή. Εκείνη που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη. Εκείνη που σπάει τα συρματοπλέγματα του εαυτού σου. Εκείνη που δε βγαίνει από το στόμα, αλλά ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα…
Η κ. Αλκυόνη Παπαδάκη δεν χρειάζεται συστάσεις. Τι να πρωτοπεί κανείς για το αστείρευτο ταλέντο της!!! Απλή γλώσσα μα τόσο κοφτερή και ωμή. Σαν τη ζωή. Σαν τις αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν, χωρίς στολίδια και φτιασιδώματα. Λυρική γραφή που σε παρασύρει, σε ταξιδεύει, σε κάνει να σκεφτείς ή να προβληματιστείς. Απλά μοναδική!!!
* Τη ζωή να την υποδέχεσαι. Να είσαι μια καλή οικοδέσποινα. Να την αξιοποιείς. Να τη μοιράζεις. Να τη γεύεσαι. Μην την αφήνεις να τρέχει δίπλα σου άσκοπα, σαν το νερό της βρύσης.--------->σελίδα 173
** Τι είναι η ψυχή; Μια πεταλούδα του Θεού, που τη χαρίζει στον άνθρωπο όταν γεννιέται και την παίρνει πίσω όταν πεθαίνει. -------------> σελίδα 202
*** Όλοι θέλουμε συνεπιβάτη στο όνειρο. Ένα συγκυβερνήτη στο πλεούμενο της ζωής, που θα ξαπλώναμε μαζί τις νύχτες στο κατάστρωμα και θα παίζαμε στοιχήματα με τ’αστέρια… ---------------------------> σελίδα 226
Η Χρύσα δεν γεύτηκε την αγάπη. Εκείνη την αλλιώτικη αγάπη, την υπερβατική. Εκείνη που ντύνει με βελούδο την ψυχή. Εκείνη που διώχνει τους σκορπιούς από τη σκέψη. Εκείνη που σπάει τα συρματοπλέγματα του εαυτού σου. Εκείνη που δε βγαίνει από το στόμα, αλλά ξεχύνεται από την αφή και την ανάσα…
Η κ. Αλκυόνη Παπαδάκη δεν χρειάζεται συστάσεις. Τι να πρωτοπεί κανείς για το αστείρευτο ταλέντο της!!! Απλή γλώσσα μα τόσο κοφτερή και ωμή. Σαν τη ζωή. Σαν τις αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν, χωρίς στολίδια και φτιασιδώματα. Λυρική γραφή που σε παρασύρει, σε ταξιδεύει, σε κάνει να σκεφτείς ή να προβληματιστείς. Απλά μοναδική!!!
* Τη ζωή να την υποδέχεσαι. Να είσαι μια καλή οικοδέσποινα. Να την αξιοποιείς. Να τη μοιράζεις. Να τη γεύεσαι. Μην την αφήνεις να τρέχει δίπλα σου άσκοπα, σαν το νερό της βρύσης.--------->σελίδα 173
** Τι είναι η ψυχή; Μια πεταλούδα του Θεού, που τη χαρίζει στον άνθρωπο όταν γεννιέται και την παίρνει πίσω όταν πεθαίνει. -------------> σελίδα 202
*** Όλοι θέλουμε συνεπιβάτη στο όνειρο. Ένα συγκυβερνήτη στο πλεούμενο της ζωής, που θα ξαπλώναμε μαζί τις νύχτες στο κατάστρωμα και θα παίζαμε στοιχήματα με τ’αστέρια… ---------------------------> σελίδα 226
May 12, 2016
Μου φαινεται περιεργο που τοσα χρονια δεν ετυχε να ξαναδιαβασω Παπαδακη. Το γραψιμο της είναι πολύ ενδιαφέρον, συνειδητοποιημένο και ώριμο. Το βιβλίο ακολουθεί την αφήγηση της πρωταγωνίστριας που κάνει μια αναδρομή στο παρελθον και εκτιμά τα λάθη της ως μάνα και επανεπισκέπτεται τα τραύματα της ως κόρη και σύζυγος. Το γράψιμο της Παπαδάκη είναι απαιτητικό, πολλά ονόματα, διαλείμματα συνοχής όταν περνά από τη μιαν χρονική ιστορία στην άλλη, σκέψεις, αναδρομές στο παρελθόν, ποίηση, πρόζα, ιδιωματισμοί όλα συνυφασμένα σε μια γραφη που δίνει πρόσβαση στον αναγνώστη στα άβατα της ψυχης και τις προσωπικές πτυχές της ζωής της αφηγήτριας όπως βιώνει το παρόν της ως αποτέλεσμα του παρελθόντος της. Πολύ καλή πρώτη επαφή, σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία από τη συγγραφέα.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews