Szlak Wisły. 1200 km Pieszej Przygody

by Mateusz Waligóra, Dominik Szczepański

Czy może być kiedyś tak, że Wisły nie będzie?
Czy może ona wyschnąć?
I czy kogoś to w ogóle obchodzi?

„Gwarantuję, że po przeczytaniu tej książki zrozumiecie, jak mało o Wiśle wiedzieliście. Nie tylko o jej przyrodzie, społecznościach żyjących nad jej brzegami czy ludziach, którzy ją kochają. Dowiecie się też o krzywdzie, jaką jej i sobie wyrządziliśmy, starając się Wisłę ujarzmić i zniewolić. [...] Bardzo polecam tę piękną i mądrą, a także znakomicie zilustrowaną książkę drogi”.
Adam Wajrak, działacz na rzecz ochrony przyrody, dziennikarz związany z „Gazetą Wyborczą”

Polska to nie tylko góry i morze. To także rzeki. Mateusz Waligóra przeszedł niemal 1200 kilometrów wzdłuż Wisły, aby odkryć Polskę na nowo, bo jak sam mówi: „Byłem w kilkudziesięciu państwach, a nie znam kraju, w którym żyję od trzydziestu czterech lat, bo zawsze ważniejsze było dla mnie jeżdżenie w miejsca odludne”. Podczas tej wyprawy rozmawiał z okolicznymi mieszkańcami, ekologami, a nawet poszukiwaczami skarbów, którzy kochają i badają rzekę płynącą przez sześćdziesiąt miejscowości i osiem województw w Polsce. Jego podróż, skłaniającą do przemyśleń i odkrywania coraz większych problemów, pomógł mu zrelacjonować Dominik Szczepański.

„Nostalgiczna, inspirująca, pouczająca – po prostu wzbogacająca. Ta książka udowadnia, że możemy mieć coś stale przed oczami, a dostrzegać tylko skrawek większego obrazka. Swojska Wisła, która „płynie po polskiej krainie”, jest pełna życia, wiąże się z nią wiele osobistych historii, Jest też źródłem wiedzy o postępujących w świecie zmianach”.
Kaja Kraska, założycielka kanału Globstory

Cuda nad Wisłą można znaleźć każdego dnia. Wystarczy tylko ich poszukać.

Genres: Travel

320 pages, Paperback

First published April 10, 2023

Reviews

[Liv · Rating 3 out of 5]

Wzięłam tą książkę do ręki bo liczyłam ze dowiem sie czegoś ciekawego o Wiśle i zobaczę ładne zdjęcia. I trochę tego tam jest, tak z 20 %, wywiady też calkiem ciekawe, ale pozostała część (większa) to jest potwornie pompatyczna autobiografia autora. Co mnie obchodzi to że on przeszedł pustynie Gobi kiedy czytam książkę o Wiśle, jezu chryste. Dotarłam do jakiejś połowy i juz nie mogę, czuje że ta cala wyprawa jest tylko wymówka dla pompatycznych anegdot autora i przemyśleń na poziomie 13 latki co odkryła filozofie i katastrofe klimatyczną wczoraj
(Dnf)
*Po chwili doszlam do wniosku ze wywiady sa jednak na tyle ciekawe że dam książce 3 gwiazdki, polecam książkę przejrzeć dla tych wywiadów i zdjęć a reszte olać - i w taki sposób książkę przeczytałam

[Agnieszka · Rating 4 out of 5]

•współpraca• Bardzo lubię podróże - małe i duże - oraz poruszanie się pieszo czy rowerem. Raz, że z tej perspektywy lepiej obserwuję świat; dwa - zwiększa to dzienną aktywność fizyczną. Mimo tego nie byłabym chyba w stanie wyjść w kilkumiesięczną wędrówkę, a tego po raz kolejny dokonał Mateusz Waligóra. Wcześniej przeszedł Gobi, przejechał Andy, przetrwał na Salar de Uyuni. Pandemia zweryfikowała jego plany podróżnicze i postanowił przejść od źródła do ujścia Wisły.

Na szczęście dla mnie nie ma tu dużo treści na temat przeżyć wewnętrznych i duchowych wędrowca, za to są rozmowy z napotkanymi ludźmi i to, co mnie najbardziej interesuje - ochrona przyrody.

W tej podróży poznajemy takie odkrycia, jak zatopiony w prywatnym stawie statek. Mnie niesamowicie rajcują takie rzeczy, fantastyczne dla mnie jest to, że ktoś chce chronić nasze dziedzictwo. Innym takim przykładem jest skansen dziedzictwa olendrów, coś niesamowitego.

W drodze spotykamy również zwykłych ludzi, mieszkańców przy Wiśle, wspominających ją kiedyś i dzisiaj. Przez wszystkich bije jeden głos - wody ubywa, a wraz z nią różnorodności biologicznej. O dziwo, mimo tego wszystkiego, wciąż to właśnie przy Wiśle mamy zachowane pierwotne łęgi. Coś pięknego. Nie sądziłam, że wśród ludzi jest tyle świadomości na temat przyrody - a poruszamy też tematy regulacji rzeki czy nieszczęsnej tamy we Włocławku. Zrobiło mi się jakoś ciepło na sercu podczas czytania tego.

Nie zabrakło też lokalnego wątku - Fordonu w mojej rodzinnej Bydgoszczy. Miło było o tym przeczytać.

Wspieram regularnie WWF, ale po lekturze zaczęłam poszukiwać organizacji dbających o nasze rzeki - może ktoś tu jest w stanie polecić?

[cyprus · Rating 4 out of 5]

Mateusz (że tak sobie pozwolę) to osoba wyjątkowa. Dowiedziałem się o nim dzięki wspólnemu z Łukaszem Superganem trawersie Grenlandii. Sposób, w który opowiada historię hipnotyzuje. Idea przeplatania wspomnień korespondujących do wydarzeń ze szlaku z cudownymi opowieściami napotkanych ludzi - w punkt. Aż chciałoby się wstać od książki i ruszyć w ślad za autorem, póki jeszcze nie jest za późno, by doświadczyć ducha i ciała Wisły. Czekam z niecierpliwością na pozostałe spisane historie, jak i na te niepowstałe - Odra czeka:))

[Kamil Gruner · Rating 5 out of 5]

To książka, która ma pomysł na siebie. Opowiada czytelnikowi o Wiśle i to opowiada ciekawie. Mało w niej podróżnika. Może nawet za mało?
Niektóre tematy ledwo poruszone i to irytuje, bo trzeba doczytać gdzieś obok. Pomimo wszystko jest bardzo dobrze.

[Aga Luberadzka · Rating 5 out of 5]

Mądra, lekka i delikatna. Zostawiła mnie z szeregiem myśli i refleksji, a przede wszystkim chęcią ruszenia w drogę. Czuję, że będę wracać!

[Justyna · Rating 5 out of 5]

Piękna opowieść o podróży wzdłuż Wisły, miejscami nostalgiczna, dająca do myślenia i wciągająca.

[micusiowo · Rating 3 out of 5]

Wisła krok po kroku - od źródeł do ujścia.
Bardzo ciekawa relacja z pieszej podróży wzdłuż rzeki.

[Lukasz Lukomski · Rating 4 out of 5]

Brakowało mi trochę samego szlaku - im wolniej się podróżuje, tym więcej ludzi się spotyka po drodze i to jest świetnie pokazane. Ale sama droga - gdyby nie częste opisy zmęczenia i urazów, nie widziałbym tych kilometrów.

Nie spodziewałem się, że Metz to saki samczy gbur...