Είναι αρκετά γνωστό ότι ο Σέρινταν Λε Φανού είναι από τους πρώιμους εκπροσώπους της λογοτεχνίας του τρόμου και του μυστηρίου, ένα στοιχείο που μπορεί να ξενίσει το σύγχρονο αναγνωστικό κοινό λόγω της ενδεχομένως ξεπερασμένης θεματολογίας του ή της 'ρετρό' συγγραφικής τεχνοτροπίας του.
Αυτή η εντύπωση μπορεί κατά ένα μεγάλο βαθμό να σχηματιστεί και με την αναγνωστική ολοκλήρωση της συγκεκριμένης νουβέλας, γιατί, πολύ απλά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει μια ηθελημένη αμφισημία ως προς τη διαλεύκανση του μυστηρίου, αλλά και αρκετές στιγμές που υπάρχει περισσότερη ανάλυση σε λιγότερο ουσιαστικές λεπτομέρειες, όπως και μια αδικαιολόγητη αργοπορία στη ροή της πλοκής του 2ου μέρους.
Από την άλλη πλευρά, όμως, αξίζει να αναφέρω ότι η απόδοση της εποχής, όπως και η μυστηριώδης γοτθική ατμόσφαιρα της νύχτας, η οποία στοιχειώνεται από μια σκιά-φιγούρα που καταδιώκει τον κεντρικό ήρωα 'ανεβάζει' τη νουβέλα στο επίπεδο του κλασικού. Η αμφιβολία του ήρωα για την ψυχική του υγεία και η αναμέτρηση με το παρελθόν του τον καθιστούν ένα τραγικό πρόσωπο.
Πρόκειται για μια κλασική νουβέλα τρόμου με αρκετά στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ που αξίζει να διαβαστεί.
Υ.Γ.: O Χένρι Τζέιμς ήταν φαν του Λε Φανού.
Βαθμολογία: 3,9/5 ή 7,8/10.