What do you think?
Rate this book
Nestvallers
Aksel, Geo en Walter hebben het niet makkelijk in het kulderhuis. In het Gentse weeshuis voor jongens zwaait directeur ‘Peere’ met harde hand de plak. Militaire discipline en hard werken, zo ziet het dagelijks leven van een kulder eruit. Het is luisteren of klappen incasseren. Het enige lichtpuntje is een plekje in de fanfare. Wie muziek kan maken, mag mee op de schaarse uitjes buiten de poorten van het weeshuis en heeft een kans de weesmeisjes te zien …
- GenresYoung Adult
182 pages, Paperback
First published January 1, 2008
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
January 10, 2022
De rede dat ik het maar 3 sterren gaf is omdat ik dit boek heel lang heb laten liggen terwijl ik er al in bezig was. Het verhaal sprak me niet echt aan (vooral in het begin, op het einde was het doorlezen makkelijker) om verder te lezen. Bij deze is het uit.
February 16, 2010
Dit was het saaiste boek van mijn leven,
tenminste, dat dacht ik voor ik de eerste bladzijden
van 'allemaal willen we de hemel' las, ik weet zelfs
niet meer goed of deze titel wel correct is,
dat moet toch iets betekenen. Of niet soms?
Mijn ogen werden zwaar, zelfs toen Walter, Geo & co
hun trompetten volbliezen, ik heb gegeeuwd alsof mijn
leven ervan af hing, in mijn ogen gewreven alsof
er een hommel op had plaatsgenomen, ofnee, sterker
nog... een olifant! Zelfs de romances konden me niet boeien,
wat een mietjes waren die kulders en blauwe meisjes
en onrealistisch, je leeft in gevangenschap en komt
eindelijk in contact met de liefde van je leven
en wat doe je? Schaapachtig grijnzen en je uiteindelijk
gewonnenn geven aan 4 uitgelebberde vrouwen
of een afgeleefde kwalman. In plaats van vol passie
voor je nieuwe leven met je man/vrouw te gaan,
het is niet-te-geloven. Misschien ben ik zo TOCH doorheen
het boek gekomen, door te HOPEN dat ze wonder-boven-wonder
een beetje pit zouden tonen en ja, Georgine (van bijzondere
namen gesproken) heeft een beetje 'kracht' getoond,
door een klap te geven, maar als het aan mij had gelegen
was ik een halve wereldoorlog begonnen, slappelingen, dat waren het.
Zo, dat was dat, adieu monsieur!
tenminste, dat dacht ik voor ik de eerste bladzijden
van 'allemaal willen we de hemel' las, ik weet zelfs
niet meer goed of deze titel wel correct is,
dat moet toch iets betekenen. Of niet soms?
Mijn ogen werden zwaar, zelfs toen Walter, Geo & co
hun trompetten volbliezen, ik heb gegeeuwd alsof mijn
leven ervan af hing, in mijn ogen gewreven alsof
er een hommel op had plaatsgenomen, ofnee, sterker
nog... een olifant! Zelfs de romances konden me niet boeien,
wat een mietjes waren die kulders en blauwe meisjes
en onrealistisch, je leeft in gevangenschap en komt
eindelijk in contact met de liefde van je leven
en wat doe je? Schaapachtig grijnzen en je uiteindelijk
gewonnenn geven aan 4 uitgelebberde vrouwen
of een afgeleefde kwalman. In plaats van vol passie
voor je nieuwe leven met je man/vrouw te gaan,
het is niet-te-geloven. Misschien ben ik zo TOCH doorheen
het boek gekomen, door te HOPEN dat ze wonder-boven-wonder
een beetje pit zouden tonen en ja, Georgine (van bijzondere
namen gesproken) heeft een beetje 'kracht' getoond,
door een klap te geven, maar als het aan mij had gelegen
was ik een halve wereldoorlog begonnen, slappelingen, dat waren het.
Zo, dat was dat, adieu monsieur!
Displaying 1 - 2 of 2 reviews