What do you think?
Rate this book
Το άσβηστο φεγγάρι - Το κόκκινο μαόνι
Το όνομα του Μπορίς Πιλνιάκ (1894-1938) παρέμεινε άγνωστο για το ευρύ κοινό επί πολλές δεκαετίες, παρ’ όλο που κατά την δεκαετία του 1920 ήταν διάσημος και θεωρούνταν από τους πρωτεργάτες της ρωσικής πεζογραφίας του 20ού αιώνα. Ανάμεσα στους συγχρόνους του, άλλοι τον εκτιμούσαν, άλλοι του ασκούσαν κριτική, μα τα έργα του δημοσιεύονταν και κυκλοφορούσαν. Μετά τον τραγικό του θάνατο το 1938 και μέχρι το 1975, τα έργα του ήταν απρόσιτα στον αναγνώστη. Τα τελευταία χρόνια, χάρη στην επανέκδοση και την κυκλοφορία των μυθιστορημάτων του, το ενδιαφέρον αναζωπυρώθηκε και το δηκτικό και δεικτικό του πνεύμα κατακτάει για άλλη μία φορά τους αναγνώστες και τους λάτρεις της ρωσικής λογοτεχνίας του προηγούμενου αιώνα.
Η νουβέλα «Το άσβηστο φεγγάρι» είναι η μυθιστορηματική απόδοση των θρύλων που κυκλοφορούσαν για τον θάνατο του Μιχαήλ Φρούνζε (1885-1925), του πολέμαρχου των Μπολσεβίκων κατά τον ρωσικό Εμφύλιο πόλεμο, βασικό ανταγωνιστή του Στάλιν και του Τρότσκι. Ο μυστηριώδης θάνατος του Φρούνζε μετά από μία εγχείριση ρουτίνας, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ένα κύμα φημών σχετικά με την πραγματική αιτία. Ο Πιλνιάκ αντιμετωπίζει με συμπάθεια τον φημισμένο στρατιωτικό ηγήτορα, ο οποίος ακόμη κι όταν πρόκειται για την ίδια του τη ζωή, υποτάσσεται στη βούληση του κόμματος και συναινεί να υποβληθεί σε εγχείριση, παρόλο που νιώθει υγιής.
«Το κόκκινο μαόνι», ήταν, ουσιαστικά, η «θανατική καταδίκη» του Μπορίς Πιλνιάκ, αφού σε αυτή τη νουβέλα, επιλέγει να περιγράψει στιγμές παγωμένου χρόνου, σε μία πραγματικότητα που άλλαζε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η επιλογή των ηρώων, η περιγραφή της καθημερινότητας, των ηθών, των ονείρων και των αναμνήσεων μίας ολόκληρης πινακοθήκης ανθρώπων που ζούσαν στο μεταίχμιο των εποχών, κάθε άλλο παρά συμβάδιζε με την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής, αλλά και τις μαχητικές αριστερές οργανώσεις λογοτεχνών, οι οποίες τον είχαν κηρύξει persona non grata.
Οι δύο αυτές νουβέλες αποτελούν και το «σώμα» αυτού του βιβλίου, σε μία προσπάθεια να γίνει γνωστός ο σπουδαίος αυτός Ρώσος συγγραφέας με την τραγική κατάληξη, αφού βασανίστηκε απάνθρωπα και εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της σταλινικής τρομοκρατίας.
Η νουβέλα «Το άσβηστο φεγγάρι» είναι η μυθιστορηματική απόδοση των θρύλων που κυκλοφορούσαν για τον θάνατο του Μιχαήλ Φρούνζε (1885-1925), του πολέμαρχου των Μπολσεβίκων κατά τον ρωσικό Εμφύλιο πόλεμο, βασικό ανταγωνιστή του Στάλιν και του Τρότσκι. Ο μυστηριώδης θάνατος του Φρούνζε μετά από μία εγχείριση ρουτίνας, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ένα κύμα φημών σχετικά με την πραγματική αιτία. Ο Πιλνιάκ αντιμετωπίζει με συμπάθεια τον φημισμένο στρατιωτικό ηγήτορα, ο οποίος ακόμη κι όταν πρόκειται για την ίδια του τη ζωή, υποτάσσεται στη βούληση του κόμματος και συναινεί να υποβληθεί σε εγχείριση, παρόλο που νιώθει υγιής.
«Το κόκκινο μαόνι», ήταν, ουσιαστικά, η «θανατική καταδίκη» του Μπορίς Πιλνιάκ, αφού σε αυτή τη νουβέλα, επιλέγει να περιγράψει στιγμές παγωμένου χρόνου, σε μία πραγματικότητα που άλλαζε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η επιλογή των ηρώων, η περιγραφή της καθημερινότητας, των ηθών, των ονείρων και των αναμνήσεων μίας ολόκληρης πινακοθήκης ανθρώπων που ζούσαν στο μεταίχμιο των εποχών, κάθε άλλο παρά συμβάδιζε με την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής, αλλά και τις μαχητικές αριστερές οργανώσεις λογοτεχνών, οι οποίες τον είχαν κηρύξει persona non grata.
Οι δύο αυτές νουβέλες αποτελούν και το «σώμα» αυτού του βιβλίου, σε μία προσπάθεια να γίνει γνωστός ο σπουδαίος αυτός Ρώσος συγγραφέας με την τραγική κατάληξη, αφού βασανίστηκε απάνθρωπα και εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της σταλινικής τρομοκρατίας.
164 pages, Paperback
First published January 1, 1926
2 people are currently reading
77 people want to read
About the author
Boris Pilnyak
90 books27 followersBoris Pilnyak (Russian: Борис Пильняк; October 11, 1894 in Mozhaysk – April 21, 1938 in Moscow) was a Russian author.
He was Born Boris Andreyevich Vogau (Russian: Борис Андреевич Вогау) in Mozhaysk. His father was a doctor of German descent, and his mother came from an old merchant family from Saratov. Boris first became interested in writing at the age of nine. Among his early influences were Andrei Bely, Aleksey Remizov, and Yevgeny Zamyatin.
He was a major supporter of anti-urbanism and a critic of mechanized society. These views often brought him into disfavor with Communist critics. His most famous works are The Naked Year, Mahogany, and The Volga Falls into the Caspian Sea, all novels concerning revolutionary and post-revolutionary Russia. Another of his well-known works is OK, an unflattering travelogue of his 1931 visit to the United States.
In Artists in Uniform, Max Eastman wrote a chapter about him called "The Humiliation of Boris Pilnyak."
On October 28, 1937, he was arrested on charges of counter-revolutionary activities, spying and terrorism. One report alleged that "he held secret meetings with (André) Gide, and supplied him with information about the situation in the USSR. There is no doubt that Gide used this information in this book attacking the USSR." Pilnyak was tried on April 21, 1938. In the proceeding that lasted 15 minutes, he was condemned to death. A small yellow slip of paper attached to his file read: "Sentence carried out."
He was Born Boris Andreyevich Vogau (Russian: Борис Андреевич Вогау) in Mozhaysk. His father was a doctor of German descent, and his mother came from an old merchant family from Saratov. Boris first became interested in writing at the age of nine. Among his early influences were Andrei Bely, Aleksey Remizov, and Yevgeny Zamyatin.
He was a major supporter of anti-urbanism and a critic of mechanized society. These views often brought him into disfavor with Communist critics. His most famous works are The Naked Year, Mahogany, and The Volga Falls into the Caspian Sea, all novels concerning revolutionary and post-revolutionary Russia. Another of his well-known works is OK, an unflattering travelogue of his 1931 visit to the United States.
In Artists in Uniform, Max Eastman wrote a chapter about him called "The Humiliation of Boris Pilnyak."
On October 28, 1937, he was arrested on charges of counter-revolutionary activities, spying and terrorism. One report alleged that "he held secret meetings with (André) Gide, and supplied him with information about the situation in the USSR. There is no doubt that Gide used this information in this book attacking the USSR." Pilnyak was tried on April 21, 1938. In the proceeding that lasted 15 minutes, he was condemned to death. A small yellow slip of paper attached to his file read: "Sentence carried out."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
October 30, 2014
Wonderful, thoughtful stories. Extremely well written.
July 29, 2021
Stupenda raccolta di "povesti" (romanzi brevi e/o racconti lunghi) che comprende, oltre a quella omonima, anche la famosa "Mogano", "Madre matrigna" e "Alle porte".
"Mogano" è l'esempio più chiaro delle tematiche care a Pil'njak: la neonata rivoluzione è un caos vorticante che si abbatte sulla Russia millenaria e che si mischia con essa. Un concentrato di tutta la "russità" del periodo immediatamente successivo al '17. Insomma, lo sfacelo della tradizione, la confusione violenta del nuovo che incombe e che avanza inesorabile. Miseria e caos, sì questi i termini che mi sembrano più adatti. L'autore si concentra sugli effetti del caos nelle cittadine di provincia e nella vita di tutti i giorni. L'alternarsi della stagioni, la neve, il disgelo, i boschi, le paludi, i fiumi e le campagne e il perpetuarsi di ataviche superstizioni. Le antiche campane, staccate dai campanili e fatte precipitare al suolo, all'impatto emettono suoni che l'orecchio russo mai ha udito. I soldati, i comitati esecutivi, le nuove direttive, la crisi e le ristrettezze economiche. La grande tradizione degli antichi mobilieri e l'arte della porcellana (farfor). Si incontrano gli "juròdivye" (i c.d. "semplici in Cristo" della tradizione) e i "kulaki".
La lettura non è facile, richiede dedizione. Il suo stile è particolare, con riflessioni filosofiche, parole chiave ripetute quasi ossessivamente, immagini poetiche che si alternano a molte scene ruvide, crude e scabrose. Continui cambi di scena e flash-back. La ribellione delle donne.
Molto bello, ma su un tono differente, è la "Storia della luna che non fu spenta", racconto di un comandante d'armata (komandarm) che si piega ai suoi superiori, accettando di sdraiarsi sul tavolo operatorio per un intervento chirurgico cui vorrebbe in realtà sottrarsi.
"Mogano" è l'esempio più chiaro delle tematiche care a Pil'njak: la neonata rivoluzione è un caos vorticante che si abbatte sulla Russia millenaria e che si mischia con essa. Un concentrato di tutta la "russità" del periodo immediatamente successivo al '17. Insomma, lo sfacelo della tradizione, la confusione violenta del nuovo che incombe e che avanza inesorabile. Miseria e caos, sì questi i termini che mi sembrano più adatti. L'autore si concentra sugli effetti del caos nelle cittadine di provincia e nella vita di tutti i giorni. L'alternarsi della stagioni, la neve, il disgelo, i boschi, le paludi, i fiumi e le campagne e il perpetuarsi di ataviche superstizioni. Le antiche campane, staccate dai campanili e fatte precipitare al suolo, all'impatto emettono suoni che l'orecchio russo mai ha udito. I soldati, i comitati esecutivi, le nuove direttive, la crisi e le ristrettezze economiche. La grande tradizione degli antichi mobilieri e l'arte della porcellana (farfor). Si incontrano gli "juròdivye" (i c.d. "semplici in Cristo" della tradizione) e i "kulaki".
La lettura non è facile, richiede dedizione. Il suo stile è particolare, con riflessioni filosofiche, parole chiave ripetute quasi ossessivamente, immagini poetiche che si alternano a molte scene ruvide, crude e scabrose. Continui cambi di scena e flash-back. La ribellione delle donne.
Molto bello, ma su un tono differente, è la "Storia della luna che non fu spenta", racconto di un comandante d'armata (komandarm) che si piega ai suoi superiori, accettando di sdraiarsi sul tavolo operatorio per un intervento chirurgico cui vorrebbe in realtà sottrarsi.
December 3, 2025
It took some serious courage for Pilnyak to write Unextinguished....maybe he was just naive to what lay ahead seeing as it was published in 1926. Aside from the political intrigue, the language Pilnyak uses is beautiful.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews