Samensteller Marieke Lucas Rijneveld dook diep in de natuurpoëzie. Hij kwam boven met de mooiste Nederlandstalige gedichten over het ons omringende natuurschoon, maar ook met onheilspellende verzen. Want niets is zo bedreigend voor de natuur als de mens die vergeten is dat hij daar zelf onderdeel van uitmaakt. Rijneveld levert een bijzonder frisse en eigentijdse bloemlezing af, die zich laat lezen als lofzang op de natuur en als poëtische wake-upcall voor een nederiger omgang met diezelfde natuur.
Met gedichten van onder anderen Judith Herzberg, Ingmar Heytze, Tjitske Jansen, Joke van Leeuwen, Remco Campert, Bart Moeyaert, M. Vasalis, Menno Wigman, Anna Enquist, Jan Wolkers en Paul Gellings.
In deze reeks verschenen nog twee andere bloemlezingen. Hagar Peeters stelde de bundel Rouw samen met de mooiste gedichten die uitdrukking geven aan gevoelens van verdriet en gemis. Tjitske Jansen maakte de selectie voor Liefde, met daarin de fraaiste liefdesgedichten van Nederlandse bodem. Samen vormen deze bundels een schitterende reeks bloemlezingen die De Bezige Bij in de komende jaren verder zal uitbreiden. Ieder deel wordt samengesteld door een toonaangevende dichter.
Lucas Rijneveld (b. 1991) grew up in a Reformed farming family in North Brabant before moving to Utrecht. One of the greatest new voices in Dutch literature, his first poetry collection, Kalfsvlies, was awarded the C. Buddingh' Prize for best poetry debut in 2015, with the newspaper de Volkskrant naming him literary talent of the year. In 2018, Atlas Contact published his first novel, De avond is ongemak (The Discomfort of Evening), which won the prestigious ANV Debut Prize and was a national bestseller. The UK edition won the Booker International Prize 2020. Alongside his writing career, Rijneveld works on a dairy farm.
Dit is een erg mooi samengestelde bundel maar zoals altijd met poëziebundels heb je nooit connectie met alles wat er in staat. Het is leuk dat er een keur aan dichters in passeert die je nog niet hebt leren kennen.
‘En hij had de zee gezien, het laden en lossen van drukte, waar je rustig van werd. En de lege, hetzerige gebaren van de wind, van kom mee, kom mee, en niemand volgde.’
- Herman de Coninck
‘Hier ligt de kust, een kantlijn van zand. Wacht niet op de zon voordat je gaat. Kom ook als het grijs is, donker,
wanneer je kunt leunen op de wind, als je jezelf, op ware grootte, terugvindt op het strand, onder jagende wolken
en merkt dat je hoofd is doorgewaaid - dat je niet meer huilt maar zingt.’