Kobieta, którą za chwilę poznacie, nie nazywa się Śmierć wyłącznie dlatego, że to srogie imię pasuje do mocno podmalowanych oczu i czarnych dżinsów.Ona naprawdę jest Śmiercią, kosiarzem, kimś, kto zabiera nas, gdy nasz czas dobiega końca. Okazuje się, że płaszcz, kosa i szkielet to tylko "zła prasa". W postaci samej Śmierci nie ma niczego ponurego... Jak często przewrotnie bywa u Gaimana, autor opowiadając o śmierci, snuje niekończącą się opowieść o życiu. Śmierć jest starszą siostrą Snu, głównego bohatera serii "Sandman" Neila Gaimana. Po raz pierwszy czytelnicy mieli okazję poznać ją w opowieści "Odgłos jej skrzydeł" znajdującej się w pierwszym tomie Sandmana pt.: Preludia i nokturny. W polskim wydaniu Śmierci znalazły się dwie opowieści, które Neil Gaiman poświęcił tej postaci: Wysoka cena życia i Pełnia życia. Głównym bohaterem pierwszej z nich jest Sexton Furnival, szesnastolatek, który w swojej normalnej - jak uważa - egzystencji nie widzi większego sensu. Pragnie umrzeć. Myśli tak aż do dnia, kiedy spotyka dziwną, czarnowłosą dziewczynę, której cała rodzina zginęła w wypadku, i która nosi na szyi duży krzyż Ankh. Jak się okaże wkrótce po tym spotkaniu, rzeczywistość wygląda trochę inaczej, niż mu się dotąd wydawało w jego "dojrzałym", szesnastoletnim życiu. "Pełnia życia" w centrum wydarzeń stawia natomiast dwie kochanki, Foxyglove i Hazel, wspominane w "Wysokiej cenie życia", ale i pojawiające się wcześniej także w "Sandmanie", choćby jako drugoplanowe bohaterki Zabawy w Ciebie. Tym razem opowieść o pogodnej Hazel, która właśnie została matką, i coraz bardziej popularnej Foxyglove, robiącej karierę piosenkarki, dobiegnie końca. Dziewczyny nie tylko będą musiały stawić czoło problemom narastającym między nimi - w cieniu ich pustego domu pojawi się Śmierć. A ona nigdy nie przychodzi bez powodu...
Lo pillé pensando que tenía solo El alto coste de la vida, y resulta que tiene tres historias más. Lo cual es buenísimo porque de Muerte no te cansas.
La segunda historia, Lo mejor de tu vida, es una oda a... bueno, a la vida. Y, al igual que El alto coste de la vida, está muy bien. Las otras son mucho más cortas y bueno, sin más. Y, por supuesto, también incluye el folleto sobre el sida... Que ok, muy didactico, supongo.
En todo caso, que el conjunto está bien equilibrado y, de hacer esta última edición de ECC, hay que tenerlo, sí o sí.
Reseña en español | Review in English (below) Sandman: Muerte ha sido mi primera incursión en el universo Sandman y el primer cómic de Neil Gaiman que leo. No soy asidua a la novela gráfica ni al cómic aun cuando de adolescente era un formato que me atraía muchísimo y que leía de forma regular (especialmente manga), así que la vuelta a este formato ha sido grata pero a la vez me ha costado habituarme a esta lectura.
Esta edición española de Muerte recopila, además de otras historias cortas como Un Cuento de Invierno, La Noria y un número especial sobre el VIH, los dos volúmenes principales de la historia de la hermana mayor de Morfeo: Muerte: El alto coste de la vida (1993), dibujada por Chris Bachalo, y Muerte: lo mejor de tu vida (1996), donde Bachalo compartió el apartado gráfico con Mark Buckingham. La historia que más me ha gustado ha sido la primera, tanto por el argumento general, los personajes y el apartado gráfico; mientras que la segunda historia, publicada tres años después, no me ha emocionado tanto.
En definitiva, me ha gustado bastante poder descubrir al Neil Gaiman autor de cómics a través de las historias de Muerte y me quedo con ganas de adentrarme en el universo Sandman en un futuro próximo. Recomendable si os gustan las historias que crea el autor británico incluso aunque no seáis asiduos a la novela gráfica. —————— Sandman: Death has been both my first incursion into the Sandman universe and the first comic by Neil Gaiman I read. I am not a regular of graphic novels or comic books even though as a teenager it was a format that interested me quite a lot and that I read frequently (especially manga), so the comeback has been pleasant but, at the same time, it has been difficult for me to get used to this reading.
This special edition compiles, in addition to other short stories such as A Winter's Tale, The Big Wheel and a special issue on HIV, the two main volumes of the story of Morfeo's older sister: Death: The High Cost of Living (1993), drawn by Chris Bachalo, and Death: The Time of Your Life (1996), where Bachalo shared the graphic section with Mark Buckingham. The story that I liked the most was the first, both for the general plot, the characters and the graphics section; while the second story, published three years later, has not captivated me enough.
All in all, I quite liked being able to discover Neil Gaiman as a comic book writer through the stories of Death, and I am looking forward to entering the Sandman universe soon(ish). Recommended if you like the stories created by the British author even if you are not regulars of comic books.
Este libro sólo tiene sentido si ya has leído todo Sandman y te quedaste prendada de Muerte y no solo eso sino que eres ultrafan. No es una historia lineal de principio a fin, tiene un par de historias más largas y el resto son muy cortitas y básicamente cubren el mono de los que echamos de menos al personaje.
Como comentario adicional, me ha gustado mucho el panfletillo didáctico sobre SIDA y sexualidad. Si hubiera sido profe de instituto en los 90, lo habría repartido entre mis alumnos.
Gosto muito da personagem Morte que Neil Gaiman inventou (a par da restante galeria de personagens Eternos que conhecemos já do Sandman), mas sinceramente, estas histórias não funcionam para mim... Será o argumento que é um pouco confuso? Infelizmente, não gostei igualmente do conceito artístico dos desenhos. Banais e datados... Enfim, não consigo dar mais de duas estrelas. E continuo sem perceber por que razão continuo a insistir neste tipo de livros de Neil Gaiman...
_____________
Relido em 2022.
《Uma vez por século a morte veste carne mortal, para melhor compreender a que sabe a vida que ela mesma colhe, e o sabor amargo da mortalidade; e este é o preço que ela tem a pagar por dividir os vivos de tudo o que houve antes e de tudo o que virá depois. 》
Fraco ponto de partida para uma história... Por que razão haveria a Morte de sentir o sabor (que o autor considera como) amargo da mortalidade? Trata-se de uma ideia feita que tem de ser aceite logo à partida por quem lê estas história, e como tal, uma falácia...
Vuelve a fascinarme con su creación. Esta vez mediante muerte y 3 historias, en la que ella se planta en la tierra y con personaje interrelacionados en las 3 historias nos plantea dudas de la vida que intentara aclararnos con hechos.
Olen tutustunut Neil Gaimanin tuotantoon aikaisemmin teosten Coraline varjojen talossa ja Tähtisumua kautta, joten tiesin odottaa jotain vallan erikoista tältä sarjakuvateokselta, jonka nimi nousi esiin #5vaikuttavintasarjakuvaa tägillä Twitterissä.
Teos alkaa Tori Amoksen esipuheella. Albumi sisältää kaksi pidempää sarjakuvaa, jotka on jaettu kolmeen lukuun, Kuolema: elämisen kallis hinta ja Kuolema: Elämä on parasta aikaa. Lisäksi kokoelmassa on kolme lyhyempää sarjakuvaa (Talvinen kertomus, Kehrä ja Kuoleman puheenvuoro elämän puolesta) ja viimeinen on itsensä Kuoleman tarjoamaa seksivalistusta AIDSista.
Eniten pidin lyhyestä tarinasta Talvinen kertomus (piirtänyt Jeff Jones) ja sen vesivärimäisestä tyylistä. Se on julkaistu aikaisemminkin Suomeksi Tähtivaeltaja-lehdessä vuonna 2000, mutta eri käännöksellä ja kokonaan mustavalkoisena.
Kuolema - Elämisen kallis hinta esittelee Gaimanin Sandman -sarjakuvissa alunperin esiintyneen hahmon, Kuoleman (joka on Sandmanin eli Nukkumatin sisko ja vierailee lyhyttarinassa Kehrä), Kuolema tulee sadan vuoden välein Auringottomasta maasta ja elää yhden päivän ihmisten keskuudessa. Tällä kertaa se ottaa nuoren naisen, Didin, ruumiin. Didi menee samaan katgoriaan Nemin kanssa. Sexton kuvailee häntä seuraavasti:
Didi on hänen nimensä. Sanoo olevansa Kuoleman lihallinen olomuoto. Suunnilleen minun ikäiseni, menetti vanhempansa auto-onnettomuudessa. Päässään typerä hattu ja huulillaan pirteä, pysyvä hymy. (s. 39)
Ensimmäisen juonikaaren aikana tapahtumia katsotaan siis 16-vuotiaaan Sexton Furnivalin näkökulmasta. Hän on päättänyt tehdä itsemurhan, sillä päätelmänsä mukaan, jos millään ei ole väliä, voi yhtä hyvin kuolla, eikä se kiinnostaisi ketään. Ehkäpä juuri siksi Sexton ja Didi/Kuolema kohtaavatkin kaatopaikalla. Kaksikko hengailee yhdessä yhden päivän ajan, kunnes Kuoleman on tullut aika palata takaisin omaan valtakuntaansa.
Toinen pidempi tarina keskittyy jo ensimmäisessä esiteltyyn muusikkoon, Foxgloveen. Koska teoksen piirtäjä vaihtuu tarinoiden välillä, oli minun aluksi hankalaa yhdistää kaksi erinäköistä hahmoa saman nimen alle (pidin enemmän jälkimmäisen trilogian piirtäjän Chris Bachalon tyylistä). Foxglove on androgyynin näköinen nainen, joka elää suhteessa toisen naisen ja tämän pojan kanssa. Manageri ei halua kuitenkaan Foxgloven tulevan ulos kaapista, vaikka tämä olisi valmis olemaan kokonaan itsensä fanien edessä.
Lopussa on vielä monien nimekkäiden taiteilijoiden tulkintoja Kuolemasta. Yksi kuvista (joita on lähes 50) on Clive Barkerin käsialaa, ja tunnistin sen ennen kuin edes luin kuvan alta taiteilijan nimen. Miehellä on nimittäin hyvin omintakeinen tyyli, joka on tullut tutuksi hänen Abarat-sarjastaan. Myös Moebiuksen (mm. Incal) ja Charles Vessin (kuvittanut myös Tähtisumun englanninkielisen painoksen) kynistä tulleet taidonnäytteet tarttuivat silmään.
Gaimanilla on (paremman sanan puutteessa) hieman trippaileva tyyli. Kuolema oli ihan kevollinen väipala, eli mitään suurempaa tai pitkäkestoista en tästä teoksesta löytänyt. Pitäisi kuitenkin jossain vaiheessa tutustua tuohon Sandmaniin, sillä olen kuullut sitä kehuttavan minulle jo yli kymmenen vuoden ajan.
Non c’è molto da dire: Gaiman garanzia sempre e comunque. Anche in questa mini dedicata a Morte riesce a incantare, riesce a farti innamorare dei personaggi, riesce a darti lezioni di vita. Semplicemente magnifico.
"Muerte: el alto coste de la vida" o "Noches eternas" fue lo primero que leí de Sandman, y recuerdo que este me gustó muchísimo. Una historia llena de ironía, de detalles, de paradojas y contrastes en el que Muerte, como ocurre cada 100 años, vive toda una vida en un día para apreciar mejor lo que significa su trabajo. Recomendable si quieres saborear una buena historia.
"Lo mejor de tu vida", que se produjo unos años después, es una breve historia sobre la muerte, que no deja de estar conectada con Muerte, el alto precio de la vida. Forman un díptico no causal, una historia que realmente se complementa con todo lo que sabemos de Sandman a lo largo de su saga, donde Gaiman le dedica incluso capítulos en los que es plena protagonista. Una viaje a la "zona indefinida" entre la vida y la muerte, a ese lugar en que Muerte condesciende, aunque sea pagando un duro precio. Quizá sugiera en su planteamiento más de lo que nos da, pero hay cosas como el diseño de página que nos sorprenden, aparte del encanto de este personaje "casual",q ue sin embargo aquí tiene algún ramalazo más metafísico. Uno no deja de recordar el rito cumplido de Ulises en su visita al Hades para convocar a los muertos... Una historia de muertos posibles, con momentos de gran fuerza. Y un guiño en su personaje central a la cantante Tori Amos, tan relacionada con Gaiman, que en su última apariencia en la historia no deja de recordarnos la de la cantante.
A estas dos historias, se suman dos breves historia, una narrada en primera persona por Muerte, y otra una especie de Tributo a las vícitimas del 11-9- Y un folleto con dibujo de Dave McKean en el que Muerte nos hace una divulgación de lo que es el SIDA y las formas de prevenirlo.
A Morte é sem dúvida a melhor personagem do universo dos Perpétuos, gostei bastante de a rever. O traço e as cores estão impecáveiss. Só me perdi ligeiramente num das histórias, A Roda, talvez pelo formato da narrativa visual.
Two longer stories ones linking together and then a few shorter stories + a lot of pictures of Death. All of the stories were interesting, but I personally enjoyed the first one the most, because it shows the many sides of Death and how funky of a "person" she is. Second story was a bit more darker than the first one, but still intersting. The shorter stories weren't that interesting to me, but served their purpose. The art gallery was a great add and there were a few very interesting pictures in it. Overall, interesting collection, worth 3,5 stars rounded up to 4 stars this time.
Como ya sucede en algunos puntos de la serie principal de Sandman con Morfeo, en estas publicaciones conocemos más al personaje de Muerte sin que sea la protagonista de la historia, sino a través de otros personajes y sus interacciones/reflexiones con/sobre ella. Muerte, por contraste, es quien da sentido a la vida. Es encantador que sea la más dulce y cálida de todos los personajes de Sandman. Nadie ama más la vida que Muerte, porque es Muerte.
Pd: No me esperaba el número final del tomo sobre las ETS, pero gran "escena poscréditos".
First time I read something from the Sandman series. I liked the second part more and I really like Death as a character but overall, I didn't enjoy it as I hoped to. Considering the high rating, maybe I'm missing something, maybe I'm just not familiar with the series. Let's see how it will grow on me if I end up reading another one.
In comics Gaiman's ability to take his time to unfold a story truly comes to life. The art was so delightfully 90's that this reading experience felt like a time warp. Likey!
Este cómic me encantó; no es una lectura para todo el mundo por los temas que aborda. Tiene 2 historias centrales y 3 historias cortas. La primera "el alto costo de la vida", me pareció excelente. En esta primera parte del volumen, la hermana mayor de Morfeo encarna en un cuerpo mortal cada 100 años durante 24 horas. En el que vive una aventura por Nueva York. Y en la segunda parte de este volumen trata de Foxglove una cantante cuya fama le está arruinando la vida. Por ciertas circunstancias decide emprender un viaje hacia las tierras del crepúsculo, para recuperar su vida y su felicidad. Este volumen tiene mucho material extra, tiene muchas ilustraciones lo cual se agradece mucho. Es hermoso este libro, no tengo mucho más que decir. Lo amé.😂
El universo de Sandman es increíblemente atractivo y Muerte es de los mejores personajes que tiene. Merece mucho la pena por la estética del cómic pero más aún por la profundidad de las historias de este monográfico.
En estas hisotorias podemos ver a Muerte viviendo como una mas entre los humanos en la tierra. De paso, ayuda a un par de almas en desgracia a encontrarle el sentido a la Vida y a no tenerle a la muerte. Realmente es una historia que vale la pena leer una y mil veces 🖤✨
Realmente a personagem q ele criou como irmã mais velha do Sonho (Sandman/Morpheus) e que aparentemente tem uma tarefa muito mais árdua que a dele é cheia de VIDA e bom HUMOR, um contraste óbvio para o que ela é na verdade. Ela é alegre, descolada, tem peixinhos de estimação, e se veste como roqueira. Para quem já leu alguma coisa sobre ela, isso não é nenhuma novidade, eu só estou repetindo o que escrevem no prefácio do livro! Acho que deveria falar da sensação que senti quando terminei de ler... Fiquei mais uma vez abismada com toda a verdade contida naquelas páginas; e encantada ao ver como Gaiman consegue perceber os menores detalhes do ser humano e os seus conflitos em relação a MORTE, pegar tudo isso e descrever de uma maneira maravilhosa em seus quadrinhos! Ele é mágico! Se você chegar a ler, acredito q vai entender o q eu estou falando...
E nessa edição de luxo da Conrad, que traz os dois livros da Morte, traz um encarte ilustrado por Dave MacKean e escrito por Gaiman mesmo, dando informações importante sobre AIDS. E é nesse encarte que existe uma das maiores verdades que já li sobre a vida: "A vida é uma doença sexualmente transmissível e fatal"! Dispensa explicações... Leia o livro, vale a pena!
Muerte es uno de los personajes más entrañables en lo que respecta al imaginario que se despliega del universo de Sandman. Representando un concepto tan complicado en sí, de forma muy amena e indiscutiblemente cercana.
Y si bien, Sandman siempre aspiró a cosas grandilocuentes, o grandes lineas que hablan desde la trascendencia, siempre lo hizo desde un foco mucho mas aterrizado. En este caso, este volumen recopila dos especiales dedicados a la hermana de Morfeo, siendo ambos bastante decidores en lo que respecta a como el personaje percibe su trabajo y la significancia del mismo.
Si bien me quedo con las apariciones del mismo en la serie principal, estos especiales, sirven para abordar desde otros ángulos un personaje que quedó bien definido desde su primer momento.
All stories of Death - not that many. Two proper stories, couple of smaller stories and then lots of pictures of Death - interesting, but not that great. However, the longer stories have some nostalgy value, perhaps, oh-back-in-the-90s kind of way. Must have for 90s goths, I suppose. Not a keeper for me, though.
Fascinante cómic en torno a la figura de muerte. Las dos primeras historias me resultaron muy interesantes y desvelaron una nueva cara de la chica de negro. Lo extras no están nada mal pero nada aportan nuevo sobre este personaje. El guión es muy surrealista, muy al estilo Gaiman y creo que fue de lo mejor aunque no supera a la saga The Sandman.
Les dues històries principals són delicioses. I els històries extra mantenen el nivell, cosa que no es pot dir de molts còmics. La classe d'educació sexual amb cameo de John Constantine, imperdible.
Kuolema on kiehtova aihe, asia ja sarjakuvahahmo myös. Pidin tästä valoisasta maailmasta ja hilpeästä elämänmenosta jota teoksessa käsiteltiin. Siltä osin, ja koska aihe on ylipäätänsä vakava, lämmin suositus erityisesti ei-sarjakuvien ystäville tutustumismatkana omasta kuplasta puhekuplaan.