Dr. Leo Vroman komt op mysterieuze wijze om het leven in zijn New Yorkse laboratorium, waar hij zijn Carnarium aan het ontwikkelen is, een toestel dat vlees maakt. Door een ongelukje brengt zijn weduwe, Tineke, enige tijd later een drietal wezens aan het levenslicht, die afsplitsingen van haar echtgenoot blijken (in een letterlijker zin dus dan de overige romanpersonages, die immers ook al afsplitsingen van de auteur heten te zijn). De wezentjes hebben in hun bloedcellen niet alleen hemoglobine, maar ook chlorofyl, en hebben dus een ongewone huidskleur. Dat laatste geeft Leo Vroman (de levende) de gelegenheid de vele avonturen die nog volgen op ongedwongen wijze met de nodige rassenproblematiek te vermengen. De ontknoping van de naar het slot steeds spannender roman brengt, naast andere verrassingen, zelfs nog de ware toedracht van de dood van Leo Vroman (de dode).
Leo Vroman (1915-2014) was dichter, bioloog en tekenaar, en een van de meest veelzijdige kunstenaars van zijn tijd. Hij noemde zichzelf een ‘wetenschapsmannetje’, maar zijn poëzie, zijn tekeningen en zijn persoonlijke leven met zijn geliefde Tineke en hun dochters Peggy en Geri waren net zo belangrijk voor hem. Hij vluchtte in WO II uit Nederland en vestigde zich later in Amerika. Daar werd hij bekend als wetenschapper, hier als dichter, vanaf 1947 uitgegeven door uitgeverij Querido. Zijn gedichten zijn grotendeels in het Nederlands gepubliceerd.
ENGLISH 489/5000 Leo Vroman (1915-2014) was a poet, biologist and draftsman, and one of the most versatile artists of his time. He called himself a 'science man', but his poetry, his drawings and his personal life with his beloved Tineke and their daughters Peggy and Geri were just as important to him. He fled from the Netherlands in WW II and later settled in America. There he became known as a scientist, here as a poet, published in 1947 by the publisher Querido. His poetry is mostly published in Dutch.
Zeer interessant boek. Vroman is duidelijk ook een dichter aangezien de lijn tussen proza en poëzie regelmatig verbroken word. Ik ben het niet eens met de flaptekst dat het boek steeds spannender word, omdat het tempo van het verhaal enorm oscilleert. Wel is het boek anders dan alle andere boeken die ik ooit heb gelezen, het verhaal, de stijlfiguren en de karakters zijn allemaal enorm divers en het hele boek leest bijna als een droom. Goed voorbeeld van magisch realisme, waar de magie én het realisme allebei op standje 11 zijn gezet. Het verhaal is naar mijn mening minder belangrijk dan de ervaring van het lezen zelf bij dit boek, aangezien het plot, als je er een samenvatting van zou maken, niet enorm enerverend is per sé. Het echte vlees en bloed van dit boek is echt te vinden in de artistieke vrijheid waarmee Vroman experimenteert.