... Εμείς οι ένοχοι, εμείς οι αθώοι. Πιστεύαμε κάποτε στην εχοχή και στην αθωότητα της Δευτέρας, μαθημένοι από ημερολόγια τύψεων. Ύστερα, ένα βροχερό Σαββατόβραδο, παραμονή της γιορτής των Ταξιαρχών, άρχισε η περιπέτεια που με ταξίδεψε στον ταραγμένο Ατλαντικό των εκκρεμοτήτων. Θα 'πρεπε ίσως να σημειώσω πως ο πατέρας μου, σκοτεινός θαυμαστής κι αυτός της Δευτέρας, είχε εμπιστοσύνη στο ζωικό λίπος απ' τον καιρό που έχανε την αγάπη· αλλά ήταν και πολλά άλλα που οδήγησαν το υπερωκεάνιο "Τιτανικός" στο διάσημο ναυάγιο, κι εμένα στο γρίφο της αθωότητας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Εκείνο το βεβαρημένο απόγευμα του Νοέμβρη...
Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.
Αθώοι, ένοχοι, οικείοι χώροι, δρόμοι παλιοί, συνηθισμένες μικροϊστορίες, περιστατικά καθημερινά και τετριμμένα… Εξαίφνης και επαναλαμβανόμενα εισβάλλει το ονειρικό, συνευρέσεις αθώες, περιπαιχτικές, λάγνες, που στοιχειώνουν χρόνια μετά, ένας Τιτανικός που επικρεμάται καθώς όλα γίνονται ένα κουβάρι. Ένας πατέρας, μια οικογένεια ευυπόληπτη, ένας θείος κι η γυναίκα του, δυο παιδιά, μια εκδίκηση του καθηγητή γυμναστικής… Αδιέξοδες ζωές, πνιχτά συναισθήματα κι ο θάνατος να σουλατσάρει. Ο Τιτανικός απομακρύνεται μεγαλοπρεπώς προς την Αχαρνών, κι όλα μπορούν να συμβούν (και μήπως, ποιος το ξέρει;, συνέβησαν) ενόσω διαρκώς πλησιάζει αυτή η Δευτέρα –που ο αναγνώστης δεν θάναι πια αθώος. Γήινο με ονειρικές λάμψεις, όχι εκτυφλωτικές αλλά επικίνδυνα παρατεταμένες για ό,τι δεν προστατεύει ο γνόφος της αθωότητας, το κείμενο της αφήγησης του Ξανθούλη σε παρασύρει σ’ έναν κόσμο που οι μνήμες δεν είναι απλώς ζωντανές αλλά τον φτιάχνουν και τον ξαναφτιάχνουν. Έτσι κερδίζεται η αθανασία, μέσα ή έξω από το μυθιστόρημα.
Τον Ξανθούλη τον ανακάλυψα στο λύκειο. Τελείως διαφορετικός τρόπος ανάγνωσης τότε με τώρα. Ένα βιβλίο δύσκολο απο την άποψη οτι σε βάζει σε σκέψεις και μέσα απο την υπερβολή τονίζει την σημασία που παίζει η οικογένεια στην εξέλιξη της ζωής μας. Μακάρι όλοι να μπορέσουμε να πούμε αυτό το "σ'αγαπώ" σε οτι φοβόμαστε.
Και τηλεφωνικό κατάλογο να γράψει ο Ξανθούλης, μπεστ σέλερ θα γίνει... Η Δευτέρα των αθώων δεν είναι σπουδαίο μυθιστόρημα, έχει όμως όλα τα στοιχεία του συγγραφέα που αγαπάμε και κυρίως έχει ένα γλυκό και αγαπησιαρικο τέλος!