Dieses Gefühl, dass etwas nicht stimmte: eine Kindheit zwischen 1940 und 1948

by Ilka von Zeppelin

152 pages, Hardcover

First published January 1, 2005

Reviews

[Gerda · Rating 4 out of 5]

The book got better as I advanced in reading it. It's about a girl in Germany, from 1940 till 1948, from her 4th year till her 12th year. The book offers good insight in what it must've been like to grow up in a Germany in the time of Hitler. For this little girl it is all very confusing. At school she and her fellow school children are taught to say Heil Hitler, her grandfather however forbids her ever to say that inside his home. Like all little children they fervently believe everything the teacher tells them, so how can her teacher be wrong? Time and time again her grandfather disagrees with something she hears at school or in the streets.
The little girl has an elder sister and two younger brothers. The four of them roam about the village with a band of children. Charming as that may sound, all children are driven by hunger. Hunger seems to be the keyword in this book, from page one till the last page, getting from bad to worse.
The kids don't only have to deal with hunger, they have to work the land (in the absence of their fathers), take care of a lot of things normally not done by kids. They suffer greatly and the suffering is not over when the war is finally over. The Americans bring chocolate and bread, they beg for the crumbs, but the hunger stays.
Still, as it is a kids book, the hardship doesn't get overwhelming. I think as an adult you can fill in the blanks and recognize some hardships, that are not clearly spelled out. The book is written in a light tone, as if life is just one big adventure.
I enjoyed reading it very much and I can certainly recommend it!

Fascinerend boek. In het begin viel het wat tegen. Waarschijnlijk omdat de vertelster toen nog maar vier jaar oud was, het was gewoon iets te kinderlijk. Maar gaandeweg raakte ik steeds meer geboeid. Het verhaalt van 1940 tot 1948 in het Duitsland van Hitler. Dit boek maakt duidelijk hoezeer ook de eigen bevolking te lijden had. Nou woonde dit gezin wel in Berlijn, dat maakt misschien wel een verschil. Continue bombardementen en honger. Honger lijkt wel een algemeen gegeven van de eerste tot de laatste bladzijde.
Het boek leest als een spannend boek, als één groot avontuur van kinderen. Maar als volwassene weet je welke grauwe werkelijkheid erachter steekt. De honger, armoede, de ziektes, de op de vlucht gejaagde Duitsers uit het Oosten. Het Nazisme en jodenvervolging komen in dit boek niet aan de orde. Het laat een goed beeld zien van wat de 'gewone Duitser' te verduren had en hoe deze moest zien te overleven.

[Ine Gundersveen · Rating 5 out of 5]

Got this book to help me learn German, so have re-read it a couple of times. Priceless insight into what it was like to live in Hitler's Germany as a child. The author has perfectly captured both the language and expression of the child, the slowly growing understanding, and the total absurdity of how totalitarian regimes function. A must-read, especially in our present political climate (2019).

[Inanna · Rating 5 out of 5]

Meine Oma hat mir dieses Buch ausgeliehen. Sie ist ungefähr im gleichen Alter wie die Autorin des Buchs und sagte mir, sie habe das alles genau so auch erlebt "bis auf die ganz schlimmen Dinge".
Das Buch hat 140 Seiten und erzählt aus der Sichtweise eines Kindes, was sich an der Sprache bemerkbar macht. Dadurch ist es einfacher zu lesen als andere Bücher über den 2. Weltkrieg.

[Janneke · Rating 2 out of 5]

Autobiografische terugblik van een vrouw die kind was in de oorlogsjaren. Zij was echter kind in Duitsland. Uit haar verhaal komt duidelijk naar voren dat ook de Duitse bevolking te lijden had onder het Hitler-regime. Zeker nadat ze met haar moeder en zusje en broertjes geëvacueerd is naar het dorp waar haar moeder opgroeide, zijn er geregeld gebeurtenissen waar ze niet veel van begrijpt. Vooral de houding van haar grootvader vindt ze vreemd. Hoe staat hij tegenover de oorlog? Is hij wel een 'goede Duitse staatsburger'?
De schrijfstijl is eenvoudig, maar dat past wel bij het idee dat het over een deel van de kinderjaren van de schrijfster gaat.

[Margrit Belfi · Rating 5 out of 5]

Ongeveer zo oud als mijn moeder
Een kinderlijke manier van schrijven beetje springerig
Het laat veel vragen open of roept ze op,ik zou meer willen weten
Het geeft weer hoe moeilijk ook zij het hadden,zoals kou ,pap met vliegen,meelwormen
Hoe kan een grootvader zo zijn?

[Bjorn Hanssen · Rating 2 out of 5]

Niet alles wat met (de ellende van) WO II te maken heeft is het waard om gelezen te worden. Dit is gewoon een kinderverhaal op een semi-naïeve manier vertelt. Saai, zonder enige structuur of diepgang.