Þórður kakali situr að sumbli í Noregi árið 1238 þegar hann fær þær fréttir að faðir hans, Sighvatur Sturluson og bróðir, Sturla Sighvatsson, hafi verið felldir á Örlygsstöðum í fjölmennustu orrustu sem háð hefur verið á Íslandi. Óvígur her undir forystu Kolbeins unga og Gissurar Þorvaldssonar hafa þar með hnekkt veldi Sturlunga og lagt landið undir sig. Þórður kakali ákveður að kveðja bílífið í Noregi, halda heim og mæta fjendum sínum.
After finishing highschool in 1975, Einar studied literature at the University of Iceland, graduating in 1978. He worked a number of part-time jobs during his studies, but since 1978 Einar has been a full time writer.
He sat on the board of the Writer's Union of Iceland from 1984 to 1986, was vice-chairman from 1986 to 1988 and chairman from 1988 to 1992. He has been one of the board members of the Reykjavík International Literary Festival since 1985. Einar Kárason started his writing career by publishing poetry in literary magazines in the years 1978 – 1980, and his first novel, Þetta eru asnar Guðjón (These Are Idiots, Guðjón), appeared in 1981. He is best-known for his trilogy about life in one of the post war "barracks neighbourhoods" of Reykjavík, Þar sem djöflaeyjan rís (Where Devil's Isle Rises), Gulleyjan (The Isle of Gold) andFyrirheitna landið (The Promised Land). The second book received the DV newspaper's Literature Award in 1986, and was also nominated for the Nordic Council's Literature Prize, and the third was nominated for the Icelandic Literary Prize in 1989. The trilogy has been adapted into a stage play and a film. Einar Kárason has also published short stories, children's books and travel books. He lives in Reykjavík andis married with four daughters.
Þessi saga er alveg lyginni líkust. En hér er hún bara hasarævintýr þar sem lítið rúm er fyrir persónusköpun eða einhverjar pælingar í lífinu á sturlungaöld. Þó rannsóknarvinnan sé reyndar alveg framúrskarandi. Sem er synd, því þetta er vísir að frábærri bók. Og hún hefði mátt vera þrefalt lengri, á síðustu 50 blaðsíðunum sérstaklega er farið svo hratt yfir svo marga ótrúlega viðburði að enginn þeirra fær sérstaklega að njóta sín. Stórskemmtileg lesning engu að síður.
Skemmtileg frásögn af einum aðalleikendum hildarleiksins á Sturlungaöld. Þórður kakali kom til landsins frá Noregi, þegar feðgarnir Sturla og Sighvatur voru vegnir við Örlygsstaði, og tók að leiða sundrað lið Sturlungaættarinnar. Hann náði fljótt undirtökunum í átökum um landið og réði síðan mestu þar til Noregskonungur kallaði hann til Noregs. Það er skemmtilegt að fylgjast með mismunandi sjónarhorni einstaklinga á helstu viðburði þessa tíma. Í raun notast Einar við fjölda aðila sem oft eru bara aukapersónur sem koma stutt við en gefa sýn á helstu atburði frá sjónarhorni fólks úr mörgum stéttum. Fannst sumt þó gagnrýnivert, s.s. kynjasjónarhorn Einars. Þetta er fyrst og fremst pólitísk saga. Heimilislíf og sýn kvenna er á daglegt líf er ekki til staðar. Þá eru afskifti Noregskonungs lítt sýnileg og áhrif hans skv. Einari lítt sýnileg þótt hann hafi verið afgerandi í átökunum.
Am Anfang fand ich es langweilig und anstrengend weil ich die vielen Personen aus deren Perspektiven die Geschichte erzählt wird, nicht auseinander halten konnte. Ab der zweiten Hälfte war ich dann aber im Geschehen drin und konnte es relativ zügig lesen. Das Ende hat mich dann doch interessiert. Wirklich gepackt hat mich die Handlung aber nicht. Allerdings habe ich schon einen Eindruck der isländischen Geschichte bekommen was lohnenswert war, weil ich im Sommer nach Island fahre und deshalb auch ein bisschen isländische Literatur lesen wollte. Der Schreibstil ist eher einfach und man kann es flüssig lesen.
Ég held að mér hafi þótt bókin betri áður en ég las Sturlungu. Ég hef aðra tilfinningu fyrir persónunum en Einar. Ég var líka alltaf að pæla í frá hvaða sjónarhorni persónurnar voru að tala. Voru þær beinlínis að tala við lesandann á tuttugustu og fyrstu öld? Var þetta hugsun þeirra þegar atburðum kaflans var lokið? Síðan fannst mér kaflinn þar sem Snorri er að pæla í að skrifa Egils sögu frekar kjánalegur.
Önnur bókin í seríunni (en sú fyrsta til að vera gefin út). Aftur vel skrifuð og skemmtilegir karakterar. Lítið farið samt í ástæðurnar fyrir því hvernig hún endar og ég hefði viljað meira kjöt á beinin þar, enda áhugaverður endir. Hlakka til að lesa næstu.
Ég var búinn að lesa þessar bækur fyrir nokkru síðan en langaði að rifja söguþráðinn upp aftur og núna í réttri tímaröð. Mér fannst mjög áhugavert að lesa bókina/bækurnar aftur. Þægilegur stíll hjá frænda, mjög læsilegur. Hef fylgst með blaðaskrifum um kenningar Einars um höfund Njálu og finnst hann færa ágæt rök fyrir sínu máli þótt ég sé nú ekki mikill sérfræðingur á huga ert þessu sviði.
Enn og aftur þá finnst mér alltaf áhugavert að lesa bækur Einars, flestar alla vega, ritstillinn mjög þægilegur og efninu gerð góð skil.
Þessi bók kom svo sannalega á óvart þegar ég las hana fyrir nokkrum árum síðan. Ég hafði lesið Sturlungu og ekki alltaf verið með á nótunum þar, en Einari tekst á ótrúlegan hátt að skrifa um þessa atburði út frá mismunandi sjónarhornum.
Hver kafli er sagður út frá mismunandi sögupersónum Sturlungu þannig að lesandinn fær góða yfirsýn yfir það sem gerðist og hvað mönnum fannst um það. Einar er gáskafullur rithöfundur og nær oft á tíðum að vera ansi fyndinn þótt axir, dráp og blóð komi mikið við sögu ;-)
Ágætis bók, fljótlesin, færir atburði Sturlungaaldar nær manns eigin heimi og gerir þá einhvern veginn raunverulegri en þegar maður les um þá í fornritunum.
Af þessum fjórum bókum Einars um Sturlungaöldina er þessi í mestu uppáhaldi. Mjög skemmtilegur frásagnarstíll og erfitt að hætta fyrr en maður klárar bókina (bækurnar).