Kristján Kristjánsson hóf lífsgöngu sína vestanhafs í öryggi bandaríska draumsins sem á endanum varð að martröð. Á Íslandi náði tónlistin tökum á honum en þar blasti við ungum drengnum nýr veruleiki, taumlaust frelsi en einnig skuggahliðar þess. Kristján hélt utan ásamt konu sinni og á erlendri grund átti hann eftir að bragða á mörgu af því óvenjulegasta sem lífið hefur upp á að bjóða. Það er hraður og þéttur taktur í frásögninni og liðnir tímar lifna við í meðförum Einars Kárasonar.
After finishing highschool in 1975, Einar studied literature at the University of Iceland, graduating in 1978. He worked a number of part-time jobs during his studies, but since 1978 Einar has been a full time writer.
He sat on the board of the Writer's Union of Iceland from 1984 to 1986, was vice-chairman from 1986 to 1988 and chairman from 1988 to 1992. He has been one of the board members of the Reykjavík International Literary Festival since 1985. Einar Kárason started his writing career by publishing poetry in literary magazines in the years 1978 – 1980, and his first novel, Þetta eru asnar Guðjón (These Are Idiots, Guðjón), appeared in 1981. He is best-known for his trilogy about life in one of the post war "barracks neighbourhoods" of Reykjavík, Þar sem djöflaeyjan rís (Where Devil's Isle Rises), Gulleyjan (The Isle of Gold) andFyrirheitna landið (The Promised Land). The second book received the DV newspaper's Literature Award in 1986, and was also nominated for the Nordic Council's Literature Prize, and the third was nominated for the Icelandic Literary Prize in 1989. The trilogy has been adapted into a stage play and a film. Einar Kárason has also published short stories, children's books and travel books. He lives in Reykjavík andis married with four daughters.
Bókin er áhugaverð og vel skrifuð, en ég hlustaði á hljóðbókina sem lesin er af höfundi. Ég mæli ekki með því. Einar er töluvert mikið betri í að skrifa bækur en að lesa þær upphátt. Því miður situr það frekar eftir en innihald bókarinnar, a.m.k. svona fyrst eftir að ég klára hana.
Einar lætur allt renna svo skemmtilega og smurt, eins og maður sé eiginlega bara að hlusta á hann tala. Ferill KKs var manni í móðu fyrir 1990 og þar sem þetta er spennandi stöff og viðburðarríkt er maður alveg fastur við bókina allan tímann.