In "Telemachus in het dorp" - een verhaal zonder wind of wolken - bespot hij met fijne humor de menselijke bekrompenheid in Blaren. 'Blaren is een dorp zoals veel andere: het telde toen vijfduizend inwoners, gewoonlijk 'zielen' genaamd, die erg ruim verspreid woonden op een terrein waar Heide en Laagland elkaar ontmoeten... Gezag en invloed berustten in de handen van den pastoor, den hoofdonderwijzer en den gemeentesecretaris. Zij alleen in het dorp waren de levende krachten, zij alleen de acteurs van een doorlopend drama, een tegenstelling van krachten en invloeden.'
Marnix Gijsen was de schrijversnaam van Joannes Alphonsius Albertus Goris, een Vlaams schrijver. Zijn pseudoniem komt van Marnix van Sint Aldegonde en de naam van zijn moeder, Gijsen.
In 1926 ontving hij de August Beernaertprijs voor Het huis.
Marnix Gijsen was the pen name of Joannes Alphonsius Albertus Goris, a Flemish writer. His pseudonym relates to Marnix van Sint Aldegonde and the surname of his mother (Gijsen).
Een verhaal zonder Wind of Wolken, zo luidt de opdracht, of ondertitel zo je wilt. Vanuit de naīeve protagonist bezien is dat treffend, het overkomt hem allemaal en hij laat het zich aanleunen. Omdat het verhaal achteraf verteld wordt, met overigens leuke taal vernieuwende vondsten, volgen tussen de observaties ook analyses. Over dorpse verkiezingen vol nepnieuws en haat berichten bijvoorbeeld (toen ook al, sommige dingen lijken nooit te veranderen).
Drama alom in het dorp, politiek en menselijk. Verloren familieleden, ruzie, ziekte, intriges, ongelukken en een onverzoenlijk geloof. Het lijkt de Griekse mythologie wel, waar Telemachus de zoon van Odysseus is, die na terugkeer samen alle vrijers van moeder Penelope vermoorden. Een echte afrekening dus. Met het geloof, het dorp, de mensen en alle intriges, die hem echter wel gevormd hebben en zijn leven onherstelbaar beïnvloed.
Met dank aan De Leeszaal Rotterdam West (https://leeszaalrotterdamwest.nl/) voor het verstrekken van dit exemplaar. Het is verder doorgegeven via een minibieb boekenhuisje.
De 3 sterren verdient Marnix Gijsen omdat hij enorm (taal)vaardig is in satire op bekende Vlaamse achterlijke toestanden uit ons verleden: de standen- en zuilentwisten, de hypocrisie en immoraliteit van politici en hoogwaardigheidbekleders... Schandalig hoe snel Gijsen door moderne generaties vergeten is wanneer hij begiftigd is met zo'n geestige pen. Helaas zit hier weinig plot in, het is een opeenstapeling van anekdotes over figuren waarvan de meeste niet echt tot leven komen, karikaturen blijven. Dat de protagonist zo'n flauw meelopertje is zorgt ook al niet voor variatie of conflictstof.