Deze satiricus heeft mij als tiener zwaar geïnspireerd door zijn puntgave ironie, zijn droge overdrijving, zijn plagende spot - ik was er wild van. Een halve eeuw later komt het veel braver over, wat oubollig ook, maar de humor blijft werken.
Vermakelijk, vroeg teken des tijds dat belangrijke mensen belachelijk worden gemaakt, soms met humor die een glimlach bij mij voortbrengt. Daarnaast afbraak van de kunst: P.94 ‘men mocht ook op alles spuwen. Ja, sterker nog, men werd hiertoe aangespoord door middel van bordjes, met het verzoek: ‘Spuwen s.v.p. Rommel.’ P.63 Over een honderdjarige die de oudste wil worden: ‘Als er een (negentigjarige) jarig is, stuur ik hem een kaartje, met mijn leeftijd erop. Dat haalt de fut er wel uit op de duur’ P. 154 wachtend op een mannetjesputter: ‘Ik was te laat om hem open te doen: hij stond al voor me, met de deur in zijn handen’
Een Bomans verhalenbundel ten voeten uit: korte zinnen die vloeiend lopen, een beheerste souplesse in het taalgebruik, de spitsvondigheden van de achterliggende verhalen en onverwachte pointes. Nergens grotesk of overdadig. Ondanks de 156 pagina's kan het in een treinrit van een half uur worden uitgelezen.
De eerste druk stamt uit 1947, maar het heeft niet aan actualiteitswaarde ingeboet. Gelezen in de editie van 1960, en dat was de elfde druk.
Verzameling korte satirische interviews met 'beroemde' mensen. Deze zouden druipen van sarcasme als ze niet zo goedmoedig waren opgeschreven. De interviewer behoudt een grenzeloze bewondering, wat voor onzin hem ook wordt voorgeschoteld.
Het interview met de honderdjarige is blijkbaar een classic, want de opening hiervan herkende ik meteen. Maar ook de andere interviews zijn nog even scherp als toen ze werden geschreven. Dit boekje verscheen niet lang na de Tweede Wereldoorlog en bevat dus ook karikaturen van 'de zuiveraar' en 'de illegale werker', maar deze zijn even hilarisch als meer tijdloze portretten als die van 'de beroemde vrouw', 'de lijsttrekker' of 'de grootmeester'.
Naast de interviews bevat 'Kopstukken' ook andere stukjes, soms minder geslaagd, zoals 'Het gesprek', en soms even plezierig, zoals 'De Vondelherdenking te Beetsterzwaag'over een van Vondel bezeten dorpje en 'Kleine Catechismus van St. Nicolaas', waarin alle belangrijke vragen omtrent Sinterklaas beantwoord worden, zij het niet altijd bevredigend: "dit mysterie zal nimmer worden uitgelegd".
De treffende portretten van Jo Spier dragen alleen maar bij aan het leesplezier.
De stukjes zelf zijn enigszins gedateerd. De moraal van elk stukje is echter nog steeds actueel, mits je de moeite wil doen daar over na te denken. De stukjes tonen duidelijk aan hoe bekrompen de menselijke geest in wezen is. Ondanks het feit dat iedereen beweert zo "broad-minded" te zijn; dat valt in de dagelijkse praktijk nog vaak vies tegen.
Eerste druk van dit boekje verscheen in 1947 en toch blijven de stukjes fris, humoristisch en hedendaags! Hallo-o-o, welke auteur doet hem dit na! Mijn favoriete kopstukjes: 'De pianist', 'De grootmeester' en de 'Nieuwe Catechismus van St-Nicolaas'