De eilanden

by A. Alberts

Debuut van Alberts. Het is een bundel korte verhalen, gebaseerd op Alberts' ervaringen als bestuursambtenaar op Madoera. De verhalen gaan over eilanden en de mensen die er wonen. Deze eilanden worden nergens nader omschreven. Ze hebben namen als "ons hoofdeiland", "het meest oostelijke eiland" en "het laatste eiland". De personen worden aangeduid als "mijn chef", "de dokter" en "mijn klerk". Het eerste van de 11 verhalen is de novelle "Groen". Een ambtenaar komt aan op een eiland en wordt daar verwelkomt door een collega. De ambtenaar gaat het bos verkennen, maar bij terugkomst blijken er dramatische zaken aan de hand met de voornoemde collega.

Genres: Short Stories, Dutch Literature, Fiction, 20th Century, Literature

171 pages, Paperback

First published January 1, 1952

About the author

Albert Alberts studeerde indologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht en was lid van studentenvereniging Unitas. Daar vormde hij een vriendenkring met Anton Koolhaas en Leo Vroman. Hij promoveerde in 1939 tot doctor in de letteren en wijsbegeerte op het proefschrift Baud en Thorbecke 1847-1851, dat over de strijd tussen de politici Baud en Thorbecke handelt. Daarna verbleef hij tot 1946 als bestuursambtenaar in Nederlands-Indië. Tijdens zijn internering door de Japanners kwam hij in contact met de schrijver Han Friedericy. Na zijn terugkeer naar Nederland werkte hij korte tijd op het Ministerie van Overzeese Gebiedsdelen met Friedericy als directe chef. Vervolgens was hij tot 1953 directiesecretaris van het Kina-bureau voor de handel in kinineproducten in Amsterdam. Met een onderbreking van begin 1959 tot begin 1960, waarin hij als contactambtenaar voor Azië en Afrika bij de Stichting Culturele Samenwerking (Sticusa) werkte, was Alberts van 1953 tot 1965 politiek redacteur van De Groene Amsterdammer. Zijn laatste werkgever was het Ministerie van Buitenlandse Zaken. In 1976 ging hij met pensioen.

Reviews

[Arina · Rating 4 out of 5]

'Ha, daar hebben we de meneer van de eilanden.
Er zitten nog twee andere mensen voor de toonbank en een van de twee zegt: Zo, komt meneer van de eilanden? Ik zeg: Ja en hij zegt: Hoe is het daar nu eigenlijk? Ik zeg maar weer, dat het er best is, maar de man houdt aan. Hij wil kennelijk bijzonderheden horen en ik denk, dat ik toch maar eens wat meer moet gaan vertellen. Ik moet waarachtig wat meer van de eilanden kunnen vertellen. Als ik maar wist hoe?'

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

Het eerste en langste verhaal uit deze bundel heet ‘Groen’; het speelt in de tropen, in het voormalig Nederlands Indië.
Er wordt verder geen concrete informatie gegeven, behalve dat het om nederzettingen omringd door bossen gaat en dat er nieuwe vestigingen in de jungle bij moeten komen. Een collega van de ikfiguur, Peereboom is zijn aanspreekpunt naast het dorpshoofd. Drank speelt een grote rol in hun levens. Dat wordt Peereboom fataal. Het is een verhaal over het gekmakende leven in de tropen, mede door de koloniale verhoudingen.

In het korte verhaal ‘ De koning is dood’ krijgt een oude inlandse vorst maandelijks zijn pensioen, de laatste keer op zijn sterfbed.

Het huis van de grootvader is een verhaal over communicatie met Indische gezagsdragers die omzichtiger verloopt dan in de Hollandse cultuur.

In ‘de Maaltijd’ bezoekt de hoofdpersoon een bejaarde koning in zijn paleis, maar deze is zelf niet aanwezig. Het lijkt te spoken in het paleis.

‘In het moeras’ is een verhaal waarin dronkenschap een belangrijke rol speelt, de hoofdpersonen zakken letterlijk en figuurlijk weg in de vergetelheid.

Het verhaal ‘ De jacht’ speelt deels op de Veluwe
Het openingsverhaal ‘Groen’ vind ik het sterkste, de korte verhalen iets minder. Als geheel drie sterren.

[Fabian · Rating 5 out of 5]

Albertje Alberts - wat goed!

*verstuurd vanaf mijn Tilpoen

[Frank · Rating 4 out of 5]

Rather terrific.

For English readers: to me it read like a (Dutch) cross between Joseph Conrad and Hemingway. That is to say the subject matter is Conradesque, the writing style is more Hemingwayesque in its succinctness. Up to a point, the first story reads like a rewrite by Hemingway of Conrad's Outpost of Progress. Very well done.

[de vangsten · Rating 5 out of 5]

Een mysterie waarom deze schrijver niet veel bekender geworden is! Een zeldzame parel binnen de Nederlandstalige literatuur, overtijgt moeiteloos tijd en cultuur.

[D.]

‘Waarom drink je toch alleen maar rum, dokter? vroeg de houtvester.
Omdat ik rum lekker vind, zei de dokter.’

[Beer Bolwijn · Rating 4 out of 5]

Ik was op zoek naar iets over Nederlands-Indië, een hoofdstuk dat uit de Nederlandse geschiedenisboeken gescheurd lijkt te zijn. Hoe ik hier op ben gekomen, weet ik niet meer.

Vooral de alcoholistische elementen spraken me aan, die leken het meest te schuren met de eenzaamheid en afgezonderdheid. Ik heb het trouwens in minder dan 24 uur uitgelezen. Het leest zeer gemakkelijk weg, dus het zou een goed boek zijn voor op de camping o.i.d.

Het leek me eerst dat het een korteverhalenbundel was, maar verscheidene personages retourneren in het boek. Dat geeft het meer een gevoel van een portret.

Jammer dat het dagelijkse leven niet wat uitvoeriger beschreven wordt.

[Kim · Rating 4 out of 5]

3,5

[Stef Smulders · Rating 2 out of 5]

Stuk of vier, vijf verhalen gelezen die allemaal op elkaar lijken. Saaie stijl, nogal mechanisch, mede veroorzaakt door het ontbreken van aanhalingstekens in de dialogen. Waarom in godsnaam? Nu dwingt de schrijver zichzelf tot het steeds gebruiken van ‘ik zei’, ‘hij zei’, ‘ik zei’ enzovoort. Een andere irritante onhebbelijkheid van de auteur is het overvloedig gebruik van komma’s, standaard voor elk betrekkelijk voornaamwoord, op het belachelijke, soms zelfs hilarische af. Elk verhaal volgt min of meer hetzelfde stramien van een vreemdeling/buitenstaander/ambtenaar die op een eiland woont en moeizaam contact heeft met de mysterieuze inheemse bevolking. Er is een lokale heerser, koning, vorst die een paleis of woning heeft gebouwd waar de ik-figuur op bezoek gaat. Geen idee waar het allemaal op slaat.

[Wout · Rating 4 out of 5]

Vignetten van een Nederlander in Nederlands Indië, geschreven in een simplistische sprookjesachtige vertelstijl. Doordat de ik-figuur de wereld zonder enig oordeel observeert, miste ik soms wat diepgang, maar ergens nodigt dit de lezer ook juist uit tot reflectie en voegt het wel wat mysterieus toe.

[Mikael · Rating 5 out of 5]

the best fuckin book in the library of the indies series so far ive read 5 of them this ones about the madura archipelago though you wouldnt know it the foreword says albert alberts wrote like hemingway but hes even more sparse than that kinda like the islands hes writing about sparsely populated theres one story the last island and green so that makes it two totally the best stories ive read about how one deals with not just loneliness but aloneness

[Fien Mascini · Rating 4 out of 5]

‘(…) ‘s middags ga ik in een lange stoel onder het groen liggen met een glanzend nieuwe detectiveroman, drie volle uren aandachtig lezend naar het einde. Naar het einde van een dag vol schoonheid, naar de schoonheid van de avond, van de stilte van de lamp en zijn licht. Van de stilte.
Van het gele licht.’

[Gijs Grob · Rating 3 out of 5]

Bundel in de ik-vorm geschreven korte verhalen die zich allen op 'de eilanden' (lees: Nederlands Indië) afspelen. De vertellers zijn op één na allen Nederlandse ambtenaren op naamloze eilanden, maar het kan ook één verteller zijn, want Alberts is opvallend weinig precies. Nog sterker, zijn verhalen hebben een bepaalde leegte alsof het echte verhaal zich tussen de regels afspeelt. Er wordt meer niet verteld dan wel. En eigenlijk gebeurt er ook meer niet dan wel. Het openingsverhaal zet wat dat betreft meteen de toon. De verteller is hier geobsedeerd door een Noordelijk bos, maar blijkbaar ontvouwt er terwijl hij zich daar teveel mee bezig houdt, een drama, waar hij en wij als lezer pas veel later achter komen. In sommige verhalen keren dezelfde personages terug, maar geen ervan wordt uitgediept of nader gespecificeerd. Alberts weet met opvallend weinig woorden veel te suggereren, maar de lezer stroomt de verhalen in en uit en kan zich zelden een scherp beeld vormen van het gebeuren. Misschien is daarom het laatste verhaal, waarin de verteller terugkeert naar het alledaagse Nederland, het mooist, omdat het anders-zijn van 'de eilanden' daarmee extra benadrukt wordt.

[Sbrdsbks · Rating 4 out of 5]

Bijzonder boek vanwege de stijl van schrijven (steeds directe reden zonder aanhalingstekens waardoor de andere personen een beetje naar de achtergrond gaan) en door de inhoud. Het doet wat onwerkelijk aan allemaal, Nederlanders die daar de boel komen besturen terwijl duidelijk is dat ze autochtone bevolking niet goed begrijpen. Dat leidt tot ongemakkelijke dialogen en ongemakkelijke bezoeken. De schrijver wil graag door het bos naar de andere kant van het eiland, zonder dat dat enig doel dient. Uiteindelijk krijgt hij zijn zin. Er wordt veel drank gebruikt op het eiland. Verder doet het verhaal heel tijdloos aan. Uniek boek, soms wat te lang of teveel scenes die op elkaar lijken. Daarom vier sterren

[Anne Bergsma · Rating 5 out of 5]

Het debuut van Alberts was meteen raak. Er is iets merkwaardigs aan de hand met zijn boeken. Ze maken een enorme indruk op me, terwijl het betreft dat nauwelijks sporen nalaat. Mocht ik komende week een of meer verhalen moeten navertellen, dan zou me dat niet eenvoudig af gaan, ofschoon ik het boek net uit heb. Laconiek, maar dat is het woord niet. Wat het woord dan wel is?

[Stijn Jager · Rating 4 out of 5]

Nogal surrealistisch

[Larissa · Rating 4 out of 5]

“Ik heb vannacht weer van de eilanden gedroomd, maar het was een vreemde droom.”

[Laura Witjens · Rating 4 out of 5]

Alsof je naar de verhalen van je licht alcholistische oom zit te luisteren. Tamelijk meeslepend, beetje beschouwend, beetje komisch, beetje triestig.

[Hugo Van Zoest · Rating 4 out of 5]

Mooie verhalen- beknopte zinnen- met een intense gevoelswereld er om heen

[Elise Peeters · Rating 3 out of 5]

Ik moet dit nog even verwerken

[Herman · Rating 3 out of 5]

De eilanden herlezen en - waar ik het de vorige keer nog 4 sterren waard vond - was ik nu minder overtuigd. Op zich grappig hoe je op een ander moment, of een andere fase, in je leven ook anders tegen een boek aan kunt kijken. Dat zet waarderingen op dit soort sites toch wel in een ander daglicht.

Maar goed, opeens had ik kennelijk een beetje moeite met vooral de stijl die Alberts hier hanteert. Het ging mij soms zelfs een beetje irriteren hoe hij zijn zinnen bijna machinaal achter elkaar zet. Dat de auteur vaak niet zo veel informatie geeft en de lezer laat invullen is niet het probleem. Het is de manier waarop de schaarse informatie wordt gerangschikt die maakt dat de verhalen soms ook nog niet af lijken en je onbevredigd achterblijft.

[Jasmijn · Rating 2 out of 5]

Het is dat we dit boek met de klas hebben gelezen, maar anders zou ik het verhaal toch niet volledig hebben begrepen.
Wel is het mooi hoe er steeds weer naar de kleur groen wordt verwezen, de kleur van de hoop. Op deze manier voel je toch de drang om verder te blijven lezen: 'Zullen ze dan toch de weg uit het woud vinden?'.
De personages zijn vrij droog beschreven, waardoor ik niet erg meeleefde.
Ik denk dat als je meer van literatuur afweet, dat je dit boek wel kunt waarderen, maar voor mij is het (nog) niet weggelegd.

[Peer · Rating 4 out of 5]

Eigenlijk 4,5 ster: Ik vind het zeer kunstig en knap geschreven. Alberts schrijft luchtig, recht toe recht aan, sober - zelfs de dialogen zijn zonder qoutes -en toch heel levendig. Er spreekt een bepaald optimisme uit zijn verhalen. Dit boek is een verzameling verhalen waarvan de Jacht en het laatste eiland de beste zijn - die zou ik 5 sterren geven.

[Robert Hoogstad · Rating 4 out of 5]

Verhalen met een goede sfeer, geen woord teveel. Veel ruimte voor je eigen gedachten, de schrijver spelt het niet voor je uit. Wat ook beklijft: Alberts maakt het verblijf in Indië niet mooier dan het was, het was zo te lezen een nogal rauw bestaan, met Nederlanders die zich superieur waanden en hun twijfels of angst wegdronken. Tot ze bezwijken.

[C.R. Miller · Rating 5 out of 5]

I enjoyed these short stories so thoroughly that when I reached the end of the book I wished there were more of them. Since there weren't, I went back to the beginning and started reading again. Well-crafted, spare, resonant.

[Maikel · Rating 3 out of 5]

Het boek gaat over een Europeaan die naar Indonesië vertrekt. Het verhaal is een omschrijving van tropenkolder in lapidaire stijl. Hoe voel je je als Europese zeden, communicatie en gewoonten niet meer gelden? De vervreemding van de werkelijkheid wordt doeltreffend beschreven.

[Roosje De Vries · Rating 5 out of 5]

Alberts is een schrijver van het zuinige woord, zal ik maar zeggen. Deze bundel is zijn fictiedebuut. Je komt terecht is een in zichzelf besloten wereld, waaruit geen ontsnapping mogelijk is.
Ik besluit toch tot 5 sterren.

[Jielus Kuijntjes · Rating 5 out of 5]

Fantastisch boek waarin je meteen begrijpt dat de Hollanders niets van de Indiërs begrepen! Lauwe, lome bestuurders die uitkeken naar het einde van hun toer. Super!

[Ageeth Van der veen · Rating 5 out of 5]

Zo mooi.