Daniël Vliegenthart is negenentwintig, cardioloog in opleiding, sociaal gehandicapt en doet hard zijn best voor de wereld verborgen te houden dat hij lijdt aan epilepsie. Dit laatste mislukt (natuurlijk) hopeloos en wanneer hij tijdens een van zijn diensten een aanval doormaakt, wordt hij op staande voet ontslagen. Hierop vertrekt hij naar Spanje om leiding te geven aan het familiebezit: een op de rand van het faillissement verkerend psychiatrisch ziekenhuis, waar het personeel zich met name onderscheidt door de witte jassen. Vanaf het eerste moment moet Daniël het opnemen tegen personeel dat hem niet vertrouwt, familieleden die hem willen ontslaan en projectontwikkelaars die het ziekenhuis tegen de vlakte willen gooien.
Miquel Bulnes debuteerde in 2003 met de roman "Zorg", gevolgd door de romans "Lab" en "Attaque!", zich afspelend in ziekenhuizen, laboratoria en psychiatrische klinieken. In 2011 verscheen de "Het bloed in onze aderen", een oorlogs-roman-noir-politieke-horror-thriller gesitueerd in het Spanje van de jaren twintig.
Het begint als een onderhoudende doktersklucht, vol vakjargon en cynische bespiegelingen op wat er in een ziekenhuis gebeurt. Bulnes is duidelijk zelf onderdeel geweest van de medische wereld en weet op grappige wijze de humor daarvan te belichten. Helaas neemt het over de helft een onverwachte wending en gaat het zich meer de kant van de psychiatrie richten. Daar gaat het wat mij betreft dan ook fout. Zonder vakkennis en een realistisch beeld van psychiatrie in Spanje valt hij terug op een stereotiep beeld van psychiatrische patiënten en hoe daarmee omgegaan wordt. Ook de verwikkelingen rond de nalatenschap van de grootvader komen niet helemaal goed uit de verf. Jammer, want als Bulnes iets minder hooi op zijn vork genomen had dan was deze roman vast veel beter tot zijn recht gekomen.
[Dutch] Over sommige boeken kun je uren uitweiden, over andere ben je snel uitgepraat. Waar de ene roman je aanzet tot langdurige overpeinzingen gaat de andere het ene oog in en het andere uit. Hierbij spelen meerdere zaken een rol, onder andere de gekoesterde verwachtingen. Had je hooggespannen verwachtingen, maar valt het nieuwe werk een beetje tegen? Dan heb je al snel de neiging het geschrevene zo snel mogelijk te willen vergeten. Om vervolgens het oudere werk nog meer te gaan koesteren.
Attaque! leest vlot, maar mist diepgang en een sterk plot. Het einde vond ik tegenvallen. Ik ben nog geen fan van Bulnes.
Toevoeging: zo heel af en toe weet Bulnes met humor te schrijven. Om het volgende citaat moest ik bijvoorbeeld hardop lachen: "Zijn raam heeft uitzicht op het Europapark. 'Weet u wat ik denk als ik 's ochtends uit het raam kijk en ik zie in het park de kinderen spelen en ik hoor de vogels zingen?' 'Had ik maar een geweer?'. "
Heerlijk boek, zoals zijn voorgaande boeken. De scherpe, vakspecifieke humor, is heerlijk en laat je soms bulderen van het lachen... Maar misschien moet je daar dokter voor zijn... Miquel Bulnes laat, bij vlagen op briljante wijze, het ware gezicht van de geneeskunde zien..., het is mensenwerk...en die mensen zijn verre van perfect... Een absolute aanrader!