Dos arquivos do trasno

by Rafael Dieste

Vinte relatos nos que Dieste trata con modernidade a presenza do sobrenatural no mundo popular

Genres: Fantasy, Short Stories

112 pages, Paperback

First published January 1, 1926

About the author

Rafael Francisco Antonio Olegario Dieste Gonçalves, nado en Rianxo o 29 de xaneiro de 1899 e finado en Santiago de Compostela o 15 de outubro de 1981, foi un escritor republicano galego do exilio, que pertenceu á chamada Xeración de 1925.
Cos seus contos e pezas de teatro, entre as que destacan «A fiestra valdeira» (1927) e «Dos arquivos do trasno» (1926), tentou modernizar o sistema literario galego afastándoo do ruralismo.
Atribúeselle en boa parte a creación do denominado Teatro Nacional Galego.
Dedicóuselle do Día das Letras Galegas de 1995.

Reviews

[Elisa]

Creo que ler un resumo non lle fai xustiza a este libro. Todos os contos son únicos. Os do comezo definitivamente teñen esa tristura da literatura galega da primeira metade do XX, cos temas típicos como a morte, a emigración, a pobreza, etc. Os do final son un pouco mais “wholesome”, pero todos gustáronme moito.

Ás veces usa vocabulario moi específico ou enxebre que non controlo, pero se entende ben. Recomendadísimo, pero se o vades ler, tedes que estar no “right headspace” porque algunhas historias son bastante fortes lol

[Maria Lago]

Cheo de ledicias sorprendentes e aterradoras, é o libro perfecto para ler nas noites de inverno. Metade lendas populares, metade colleita propria, Dieste non fai senón fomentar a Galiza de meigas e meigallos que tanto amamos.

[Stanley Elite]

Os relatos que máis gustáronme:
1. De como veu a Rianxo unha balea.
2. Once mil novecentos vinteseis.
3. O neno suicida.
4. O drama do cabalo dr axedrez.
5. O vello que quería ve-lo tren.
Teño que dicir que Dieste ten un estilo de narrar insuperábel.

[Olalla (Taylor’s Version)]

Aburrido es decir poco

[Vestealva]

Um conjunto de curiosos contos encaixados na cultura e sociedade galegas da época. Som relatos breves e a maioria deles nom tenhem demasiada história a contar, baseando-se mais na insinuaçom.

[Gala]

Castelao core pero spooky ahh

[Vi]

Tiña gañas de lelo dende que saíu Rafael Dieste en clase de galego xa hai anos e gustoume moito.

Cumpre con todo o que agardo do conto galego do século XX, prosa sobre o cotiá de feito que parece máxico ou épico, emigración e cousas tristes tratadas como do día a día nun ton máis de anécdota que de relato.

Gustoume de cabo a rabo, así que decidín poñer unha palabra por cada relato e despois decidín que non tiña por que ser estrictamente unha e deixo aquí a lista.

Sobre a morte do Bieito - mítiquísimo

De como se condenou o Ramires - firmeza

A volta - pena

A luz en silencio - tensión

Historia dun xoguete - mágoa

O vello Moreno - brutal

O vagamundo - repelús

O vello que quería ve-lo tren - nostalxia

O neno suicida - meu favorito

Na morte de Estreliña - chorei (muito)

O grandor do mundo - retrato da realidade

Pampín - tenrura

Espanto de nenos - medo

Na ponte de ferro - aspiracións

Nova York é noso - tristura

O caso dos tres fornos - sublime

Once mil novecentos vinte e seis - agobio

O drama do cabalo de xadrez - amei

Un conto de reis - maxia

De como veu a Rianxo unha balea - comunidade (pero levo mal o xeito de trata-la balea)

[Tania]

Aínda que o título pode dar a entender que se tratan de historias de terror, son un conxunto de relatos sobre os sentimentos e valores das persoas, case todos eles con final inconcluso.

Os contos son curtos e de fácil lectura. Algúns son magníficos e outros son superfluos, pero todos eles están escritos de maneira extraordinaria.

[Oscar Sson]

Retranca galega 100%. Non é para todos

[Moraima Aragundi]

os meus favs foron o da morte de bieito e o do neno suicida

[Óscar Martínez]

no voy a mentir mi gallego tiene abondo que mejorar aún

[Alejandro]

Son uns relatos cun estilo moi característico. Utiliza unha linguaxe moi propia e local que as veces custa entender sen un glosario. Algúns dos relatos son moi bos!

[Arturo Real]

Unha delicia de compilación de relatos breves. Moi áxil e de narrativa flexíbel e apegada á raíz oral do galego, cos arquivos do trasno Dieste pódese sentir un como no carón da lareira nunha noite de inverno, nun espazo sempre cambiante máis sempre familiar de historias entre fantásticas e tristemente reais

[hele]

típico libro de lectura obligatoria, los hay peores

[Fabulantes]

Reseña: https://www.fabulantes.com/2018/10/do...
"Dos arquivos do trasno se nos presenta como un texto caleidoscópico con muy distintas y plurales lecturas. Por un lado, podemos acceder a él como un estudio pragmático de la teoría del cuento. Por otro, podemos tomarnos sus textos como un juego híbrido de estilos, pues se mezcla con sobresaliente habilidad el marco realista con el fantástico, regalándonos algunas piezas de extraordinaria intensidad lingüística y habilidad simbólica. Leeremos estos cuentos como a un retrato antropológico y una crítica social intensa y duramente dirigida a una sociedad gallega que olvida los sufrimientos del trabajo duro y miserable, que relativiza el calvario de su emigración, y que cierra los ojos ante los problemas derivados de un nuevo mundo —en 1926 todavía en formación— que es nuestro desalentador presente".

[I.N. Lema]

Rafael Dieste, nado en Rianxo en 1899.
Do libro que nos compete (publicado en 1926), cabe cita-los temas propios dos escritores galeguistas da súa xeración: a emigración e a morte son os principais. Destes xorden outros elementos como as presenzas de noite, mortos que rebulen no cadaleito, soños coa morte e a resurrección.
Hai vida máis alá da morte?
Escollín o libro pola boa crítica, pero nos me gustou tanto como esperaba. Unha pega son algunhas das verbas usadas, que nin sequera aparecen na RAG actual.
Soamente quero resalta-lo conto de "O vello que quería ve-lo tren" porque é unha historia terna, sobre todo, pola complicidade avó-neto. Incluso se fixo un curto en 1995, ano adicado a este escritor no Día das Letras Galegas (17 de maio). Lémbroos moi ben, tanto o conto coma o vídeo, na clase de Literatura Galega.

[Paula Seoane]

Hai de todo. Os primeiros contos parécenme moi bos pero dende A morte de Estreliña bastante meh, mais que contos son coma pequenas estampas de personaxes ou pequenas vivencias e creo que aí se perde un pouco a capacidade de envolver ao lector e a pulsión dos anteriores. Despois, a partir do caso dos tres fornos parece que volve construír ben a narración e leva ao lector consigo mais volve perderse na pequena peciña de teatro do xadrez. Destacar destes últimos o de oncemil novecentos vinte e seis, unha distopía en toda regra que sorprende estar escrita no 62.

[Claracristela]

¡Qué bonitos! Cuentos cortos y geniales, llenos de sentido, muchas veces increíblemente actuales, hasta premonitorios. Once mil novecentos vinteseis… es casi precuela de The Road (qué angustia, qué visión del ser humano). Terrores de siempre (enterrados vivos, habitaciones vacías en la noche…) Ese “Neno suicida” que antecede tantos años a La increíble Historia de Benjamin Button … Consiste en observarnos a nosotros mismos, y saber contar.

[María]

Valoro positivamente «Dos arquivos do trasno» por dous motivos. Un, porque hai que ter un gran dominio da narración para escribir relatos tan breves mantendo a tensión do lector. Dous, porque as temáticas e a ambientación dos contos reflicten a esencia da nosa terra —morte, emigración, etc.—.

[Laura De Arana]

El primer cuento. Las tres estrellas son solo por el primer cuento 😂

[Gema]

Non fun capaz de rematalo, non entendía nada

[lu]

me termine este libro en holanda

[Fatu]

No me acuerdo, fijo que aburridísimo porque son relatos y escrito por un señor aristocrático. Tiene dos estrellas porque me gusta el título.

[Eva]

just “Sobre a morte do Bieito”

[alba ੈ✩‧₊˚]

3.75

Really liked this one.

[Iria]

Igual é que son un pouco cagueta, pero prefería non telos lido de noite

[Xiana]

esta y otras formas de perder el tiempo

[Area]

Fue una lectura obligatoria de clase

[Lorena]

Rafael Dieste andou para que the curious case of benjamin button e a saga de 28 días puideran correr

[ikerlight]

meus favs sobre a morte de bieito, o vagamundo, o neno suicida 10/10, nova york é noso e once mil novecentos vinteseis