Aan het einde van een zinderend hete zomerdag wordt een aanslag gepleegd op het leven van een jonge vrouw die zij ternauwernood overleeft. Een paar dagen later wordt in een kelderbox het verminkte lichaam van een tweede vrouw gevonden. De slachtoffers lijken willekeurig gekozen, maar ze hebben één ding gemeen: hun rode haar. Is dit het begin van een reeks moorden? Zo zet Lieneke Dijkzeul de toon in De geur van regen – met de aloude bekende inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol. Voor hem is deze zaak gecompliceerder dan anders, omdat hij er persoonlijker bij betrokken is dan hem lief is. Het eerste slachtoffer betreft namelijk zijn eigen medewerkster Renée. Als ze ontslagen wordt uit het ziekenhuis en niet naar haar eigen huis wil terugkeren, biedt hij haar onderdak.
Hoewel dit boek beter was dan het voorgaande deel, ben ik er alsnog niet laaiend enthousiast over. De karakters zijn goed uitgewerkt, dat wel. Maar het enige ''thriller'' element is moord. Voor de rest is het meer een psychologisch spel. Het is zeker vermakelijk om te lezen, maar er zijn betere boeken van dit soort.
Oke dit was echt beter dan de vorige. De plottwist, als je het zo noemt, gelijk aan het begin sleurde mij gelijk dat boek in. Wel was er weer een stukje dat Renee & Vegter blijkbaar wel begonnen met meer dan vrienden zijn wat eigenlijk onduidelijk was. Maar ja het is geen romantisch boek dus misschien logisch dat er niet zoveel bladzijden over geschreven worden. Het tempo in het boek was precies goed waardoor het zo door te lezen was. Einde was matit, had wel effe wat uitgebreider gekund want ineens was die dood maar goed.
This entire review has been hidden because of spoilers.
De geur van regen is het derde boek met inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol. Het is het eerste verhaal, wat ik van deze schrijfster heb gelezen.
Het verhaal begint met een aanslag op Renée in haar eigen huis, ’s avonds na een feestje. Zij is getraind als politieagente en laat zich niet zomaar vermoorden. Toch overleeft ze het maar ternauwernood. Een paar dagen later wordt er een jonge vrouw vermoord, gevonden in een kelderbox van een flat. Ze hebben één ding gemeen: hun rode haar. Inspecteur Paul Vegte gaat de zaak onderzoeken. Renée is een collega van hem. Zij is erg bang als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt en mag bij Vegter tijdelijk in huis wonen.
Al snel wordt duidelijk dat de man waarmee Renée voor het laatst is gezien onschuldig is, maar zijn compagnon, met wie hij een reclamebureau runt, niet. Het boek leest gemakkelijk en weet je aandacht goed vast te houden. Ondanks dat je snel weet wie de dader is, heeft Lieneke Dijkzeul het toch voor elkaar gekregen veel spanning in het verhaal te brengen. Dit was mijn eerste kennismaking met deze schrijfster en ik ga vast meer van haar lezen: vier sterren.
Over een seriemoordenaar die geen seriemoordenaar is, rood haar en een ontluikende liefde tussen collega’s. Leest lekker weg, best spannend maar soms niet erg geloofwaardig.
Het boek is oké, maar er zit weinig spanning en verrassing in. Het is leuk om wat meer te lezen over bestaande karakters en hoe die zich ontwikkelen. Daar blijft het wel een beetje bij
Voornamelijk sterk vanwege de goede karakterisaties. Hoewel het kijkje in het hoofd van de dader een beetje cliche is (vooral als je de andere thrillers van Dijkzeul recent ook gelezen hebt; de mannen komen er nogal bekaaid af dan), is de rest wel erg aardig. Het plot is ook goed in elkaar gezet en onverwacht. Niet omdat er een vergezochte oplossing in zit, maar omdat het een gegeven betreft dat best origineel genoemd mag worden. Iets waar je als doorgewinterde thrillerlezer misschien niet meteen rekening mee houdt. En dat is knap in deze overvoering van de markt.
Ik denk dat ik deze het beste vind in de Vegter-serie.
Dit is het tweede boek van Lieneke Dijkzeul wat ik gelezen heb. Ik vond dit boek beduidend beter dan De stille zonde. Het is nergens huiveringwekkend spannend maar het is toch een sterk verhaal, ik vond het eind juist niet afgeraffeld en voor mij blijven er ook geen vraagstukken open staan. Ik kan hier niet verder op ingaan want dan zou ik teveel verraden maar voor mij was dus alles duidelijk. Dat je al snel weet wie de dader is, stoort juist niet, dit boek heeft juist vanwege dit feit een sterke verhaallijn. Ja hoor kom maar op met het volgende boek met inspecteur Vegter.
'didn't like it' is een understatement. Wat een slecht boek was dit! Totaal mijn smaak niet. Thrillers vind ik vaak niet leuk, maar dit boek vond ik wel heel erg.
De moord werd naar mijn mening erg gruwelijk beschreven, maar de rest van het boek stond hier totaal niet in verhouding mee. Het is niet echt spannend en de inhoud omvat weinig.
Het begint heel heftig, maar daarna zakt het een beetje in. Zelfs het einde is een anticlimax. Leest wel lekker door.
Oh, en als je eerst wat laatdunkend doet over fout gespelde Engelse graffiti ('sausy bitch'), komt het wat vervelend over als je het een paar bladzijden later over een jongen met een 'goatie' hebt.
Het leuke van dit boek vind ik dat je het uit verschillende oogpunten leest. Dus zowel vanuit de dader, als politie als vrouw van de dader. Hierdoor weet je natuurlijk wel meteen wie het gedaan heeft, maar ik vind het leuk om te zien hoe de rest zijn best doet om alle puzzelstukjes bij elkaar te zoeken . Vlot geschreven en lekker spannend, maar niet literair hoogstaand.
Veel ruis in dit boek en daar bedoel ik mee: eindeloze beschrijvingen van mensen die nutteloze dingen doen, wat zo weinig toevoegt aan het verhaal. Ik heb het 'gelezen' als luisterboek, misschien dat het daardoor komt, maar ik werd er niet enthousiast van als ervaren thrillerlezer.