What do you think?
Rate this book
Meisjes uit het dorp
Tegen het decor van het dorp in de jaren vijftig en zestig, herinnert Ramona zich haar puberteit, jonge hartstocht, en de onverwerkte trauma’s van haar ouders. Koos ze voor loyaliteit voor familie of voor vriendschap, en hoe balanceerde ze tussen aanpassing en behoud van eigenheid?
Haar oudere zus wist zich voortdurend te omringen met vriendinnen, zelf had ze pen en papier als toevlucht. Ze schrijft over zusjesliefde en meisjesvriendschap in de tijd waarin een tv bijzonder was, de anticonceptiepil nog niet beschikbaar, maar flowerpower al wel geproefd. Een periode waarin haar ouders zich soms afvroegen of de vlucht naar Nederland wel de juiste keuze was geweest.
Haar oudere zus wist zich voortdurend te omringen met vriendinnen, zelf had ze pen en papier als toevlucht. Ze schrijft over zusjesliefde en meisjesvriendschap in de tijd waarin een tv bijzonder was, de anticonceptiepil nog niet beschikbaar, maar flowerpower al wel geproefd. Een periode waarin haar ouders zich soms afvroegen of de vlucht naar Nederland wel de juiste keuze was geweest.
528 pages, Hardcover
Published January 12, 2023
3 people are currently reading
62 people want to read
About the author
Marion Bloem
81 books26 followersGeboren 24 augustus 1952 te Arnhem. Kind van Indische ouders die in december 1950 naar Nederland zijn gekomen. Lagere school te Soesterberg. Opleiding: HBS-A te Amersfoort. Afgestudeerd als klinisch psychologe in 1978 te Utrecht.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
Read
February 5, 2023Een gedetailleerd mozaïek van het leven in de jaren ‘60 van een pubermeisje en haar vriendinnen, met reflecties van de inmiddels oude hoofdpersoon. De zucht naar ervaring, de - racistische - pesterijen, de zoektocht naar lust, het komt allemaal aan bod in deze atlas van een dorp dat misschien niet meer bestaat maar overal voortleeft.
May 22, 2023
Als fan van verhalen over Nederlands-Indië, maar juist niet zozeer fan van Marion Bloems stijl, was ik erg benieuwd of dit deel me kon bekoren.
Het boek was voorgeschreven door een boekenclub en dat heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk door ben blijven lezen. Anders was dit een zeldzaam gevalletje geweest van een boek wegleggen en nooit meer aanraken.
Mijns inziens veel te veel puberaal meisjesgedoe en te weinig toevoegend aan het al bestaande landschap binnen dit genre.
Het boek was voorgeschreven door een boekenclub en dat heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk door ben blijven lezen. Anders was dit een zeldzaam gevalletje geweest van een boek wegleggen en nooit meer aanraken.
Mijns inziens veel te veel puberaal meisjesgedoe en te weinig toevoegend aan het al bestaande landschap binnen dit genre.
April 30, 2023
Teleurstellend einde van een trilogie
Ramona groeit op in een Nederlands-Indisch gezin in een dorpje vlakbij een vliegbasis waar haar vader luchtmachtmilitair is. Haar ouders zijn in 1950 vanuit Indonesië naar Nederland gekomen in de hoop er een beter leven te kunnen opbouwen. Ramona blikt als 70-jarige terug op haar tienerjaren aan het eind van de jaren zestig en begin jaren zeventig. Een turbulente tijd waarin de wereld veranderde, heilige huisjes omver geschopt werden en Ramona haar onschuld verloor. Waar haar oudere zus Ursula (Zus) zich omringde met vriendinnen en zich vermaakte op allerlei feestjes en bijeenkomsten, trok Ramona zich liever terug op een stille plek in het bos met haar schrift om te schrijven over liefde voor haar zus en vriendschappen met meisjes uit het dorp.
Meisjes uit het dorp is de afsluiting van de Indische trilogie van autobiografische romans die Marion Bloem (1952) door de jaren heen schreef. In 1983 maakte het grote Nederlandse lezerspubliek voor het eerst kennis met deze auteur middels het eerste deel Geen gewoon Indisch meisje. Daarvoor schreef Bloem voornamelijk kinderboeken en maakte zij documentaires en korte speelfilms. In 2012 vierde zij haar 40-jarige jubileum als auteur met het tweede deel uit de trilogie Een meisje van honderd. Inmiddels zijn we weer ruim tien jaar verder en schreef Bloem meer dan dertig boeken, maakte zij diverse films, maakte ze naam als beeldend kunstenaar en won ze vele prijzen waaronder de Constantijn Huygens-prijs in 2022, voor haar hele oeuvre. In dit jaar, waarin Bloem zeventig werd, rondde ze ook haar trilogie af.
In Meisjes uit het dorp laat Bloem vele thema’s aan bod komen: het opgroeien in een kleine gemeenschap, wederzijds racisme, dood, vriendschap, liefde in alle soorten en maten maar ook lichamelijke mishandeling en seksueel misbruik dat al net zo vaak voorkwam als nu maar veel minder aan de oppervlakte kwam. Dat zijn onderwerpen waarmee Bloem veel aan het werk is gegaan. Het thema vriendschap is echter iets dat veelvuldig terugkeert in het boek. Als Ramona zeventig is en inmiddels oma van kleindochters die via social media een heel andere kijk blijken te hebben op ‘vriendinnen’, blikt zij uitgebreid terug op hoe zij ruim vijftig jaar geleden krampachtig probeerde vriendinnen te krijgen maar wat haar nooit echt lukte.
‘Ze kan de voorwaarden voor een grote vriendschap verwoorden, maar een diepe vriendschap voelen is een ander verhaal. Vriendschap hebben lijkt onmogelijk zonder een ander die je die vriendschap toestaat. Ze vraagt zich af of je ook vriendschap kunt voelen voor iemand die jou niet ziet staan, die jou expres negeert, die jou tolereert of die jou zelfs gebruikt. Is wederkerigheid noodzakelijk om iets wat je voor een ander voelt vriendschap te noemen?’
In haar volwassen leven maakt Ramona naam als auteur en komt een aantal mensen tegen die haar nog kennen uit Het Dorp. Bloem kiest ervoor om plaatsnamen meestal niet bij hun echte naam te noemen. Na wat gepuzzel kan de lezer wel bedenken om welke plaatsen het gaat, Het Dorp valt door de ligging en de aanwezigheid van de vliegbasis te herkennen als Soesterberg, maar het blijft onduidelijk waarom ze dit doet. Het schept een afstand en soms lijkt het hierdoor alsof je in een dystopisch verhaal terecht bent gekomen. De mensen die Ramona nog kennen uit hun jeugd worden steevast niet door haar herkend. Ook als oudere vrouw houdt de hoofdpersoon mensen op afstand, hiermee haar herinneringen ver weg stoppend. Maar met heen en weer springen in de tijd en daardoor veel herhalingen, komen de verhalen dan toch. Bloem heeft hiervoor heel veel bladzijden nodig. Pas in pakweg de laatste 150 van de ruim 500 pagina’s komt ze tot de kern van het verhaal waarin haar zus Ursula een grote rol blijkt te spelen. Maar dan is de lezer, mede ook door het steeds verspringen van het perspectief van de derde persoon naar de eerste persoon en de opsomming van een hele sliert namen de draad helaas allang kwijt. Deze brij van herinneringen is een teleurstellend einde van de trilogie.
Ramona groeit op in een Nederlands-Indisch gezin in een dorpje vlakbij een vliegbasis waar haar vader luchtmachtmilitair is. Haar ouders zijn in 1950 vanuit Indonesië naar Nederland gekomen in de hoop er een beter leven te kunnen opbouwen. Ramona blikt als 70-jarige terug op haar tienerjaren aan het eind van de jaren zestig en begin jaren zeventig. Een turbulente tijd waarin de wereld veranderde, heilige huisjes omver geschopt werden en Ramona haar onschuld verloor. Waar haar oudere zus Ursula (Zus) zich omringde met vriendinnen en zich vermaakte op allerlei feestjes en bijeenkomsten, trok Ramona zich liever terug op een stille plek in het bos met haar schrift om te schrijven over liefde voor haar zus en vriendschappen met meisjes uit het dorp.
Meisjes uit het dorp is de afsluiting van de Indische trilogie van autobiografische romans die Marion Bloem (1952) door de jaren heen schreef. In 1983 maakte het grote Nederlandse lezerspubliek voor het eerst kennis met deze auteur middels het eerste deel Geen gewoon Indisch meisje. Daarvoor schreef Bloem voornamelijk kinderboeken en maakte zij documentaires en korte speelfilms. In 2012 vierde zij haar 40-jarige jubileum als auteur met het tweede deel uit de trilogie Een meisje van honderd. Inmiddels zijn we weer ruim tien jaar verder en schreef Bloem meer dan dertig boeken, maakte zij diverse films, maakte ze naam als beeldend kunstenaar en won ze vele prijzen waaronder de Constantijn Huygens-prijs in 2022, voor haar hele oeuvre. In dit jaar, waarin Bloem zeventig werd, rondde ze ook haar trilogie af.
In Meisjes uit het dorp laat Bloem vele thema’s aan bod komen: het opgroeien in een kleine gemeenschap, wederzijds racisme, dood, vriendschap, liefde in alle soorten en maten maar ook lichamelijke mishandeling en seksueel misbruik dat al net zo vaak voorkwam als nu maar veel minder aan de oppervlakte kwam. Dat zijn onderwerpen waarmee Bloem veel aan het werk is gegaan. Het thema vriendschap is echter iets dat veelvuldig terugkeert in het boek. Als Ramona zeventig is en inmiddels oma van kleindochters die via social media een heel andere kijk blijken te hebben op ‘vriendinnen’, blikt zij uitgebreid terug op hoe zij ruim vijftig jaar geleden krampachtig probeerde vriendinnen te krijgen maar wat haar nooit echt lukte.
‘Ze kan de voorwaarden voor een grote vriendschap verwoorden, maar een diepe vriendschap voelen is een ander verhaal. Vriendschap hebben lijkt onmogelijk zonder een ander die je die vriendschap toestaat. Ze vraagt zich af of je ook vriendschap kunt voelen voor iemand die jou niet ziet staan, die jou expres negeert, die jou tolereert of die jou zelfs gebruikt. Is wederkerigheid noodzakelijk om iets wat je voor een ander voelt vriendschap te noemen?’
In haar volwassen leven maakt Ramona naam als auteur en komt een aantal mensen tegen die haar nog kennen uit Het Dorp. Bloem kiest ervoor om plaatsnamen meestal niet bij hun echte naam te noemen. Na wat gepuzzel kan de lezer wel bedenken om welke plaatsen het gaat, Het Dorp valt door de ligging en de aanwezigheid van de vliegbasis te herkennen als Soesterberg, maar het blijft onduidelijk waarom ze dit doet. Het schept een afstand en soms lijkt het hierdoor alsof je in een dystopisch verhaal terecht bent gekomen. De mensen die Ramona nog kennen uit hun jeugd worden steevast niet door haar herkend. Ook als oudere vrouw houdt de hoofdpersoon mensen op afstand, hiermee haar herinneringen ver weg stoppend. Maar met heen en weer springen in de tijd en daardoor veel herhalingen, komen de verhalen dan toch. Bloem heeft hiervoor heel veel bladzijden nodig. Pas in pakweg de laatste 150 van de ruim 500 pagina’s komt ze tot de kern van het verhaal waarin haar zus Ursula een grote rol blijkt te spelen. Maar dan is de lezer, mede ook door het steeds verspringen van het perspectief van de derde persoon naar de eerste persoon en de opsomming van een hele sliert namen de draad helaas allang kwijt. Deze brij van herinneringen is een teleurstellend einde van de trilogie.
November 30, 2023
Marion Bloem – Meisjes uit het dorp. ISBN 9-789-029-5492-33. 528 pagina’s, €26,99. Amsterdam: De Arbeiderspers 2023.
Marion Bloem (1952). werd in Arnhem geboren als kind van Indische Nederlanders en was al jong bijzonder geïnteresseerd in het land van haar voorouders. Ze is klinisch psycholoog. auteur, beeldend kunstenaar en filmmaker.
Bloem schreef verschillende kinderboeken, onder meer Matabia, over de aanpassingsmoeilijkheden van een Indisch meisje in Nederland. Het boek werd bekroond met de Ibby Prijs en de Tiger Award. In 1976 verscheen voor volwassenen De Overgang. Zij werd in 1983 beroemd met het autobiografische boek Geen gewoon Indisch meisje. Daarin schrijft ze over het migrantenbestaan in Nederland en de Indische geschiedenis.
Bloem schrijft veelal boeken met autobiografisch karakter. Na Geen gewoon Indisch meisje volgde Een meisje van honderd. Met dit nieuwste boek Meisjes uit het dorp is de trilogie compleet.
Marion Bloem beschrijft de verschillende plekken waar haar zeventigjarige hoofdpersonage Ramona gewoond heeft en wat ze daar voor herinneringen aan heeft.
In al deze herinneringen gaat het vooral over vriendschap. Haar Zus had altijd veel vriendinnen om zich heen, terwijl Ramona zichzelf liever afsloot van de wereld en schreef. Het is voor haar heel vreemd te merken dat haar kleinkinderen vooral teren op likes en comments op foto’s op sociale media en dat is een nieuwe wereld voor Ramona. De voorwaarden voor een vriendschap zijn in haar ogen veranderd.
De auteur duikt voor persoonlijke herinneringen terug in de jaren vijftig en daardoor speelt ook de geschiedenis uit die tijd een belangrijke rol. Nozems, vetkuiven, Elvis, sjorren, de hoogst gevaarlijke tongzoen, en die ene beste hartsvriendin bij wie je lief en leed kwijt kon… De herinnerinfgen van Marion Bloem hebben mij ontreroerd en gefascineerd.
Marion Bloem (1952). werd in Arnhem geboren als kind van Indische Nederlanders en was al jong bijzonder geïnteresseerd in het land van haar voorouders. Ze is klinisch psycholoog. auteur, beeldend kunstenaar en filmmaker.
Bloem schreef verschillende kinderboeken, onder meer Matabia, over de aanpassingsmoeilijkheden van een Indisch meisje in Nederland. Het boek werd bekroond met de Ibby Prijs en de Tiger Award. In 1976 verscheen voor volwassenen De Overgang. Zij werd in 1983 beroemd met het autobiografische boek Geen gewoon Indisch meisje. Daarin schrijft ze over het migrantenbestaan in Nederland en de Indische geschiedenis.
Bloem schrijft veelal boeken met autobiografisch karakter. Na Geen gewoon Indisch meisje volgde Een meisje van honderd. Met dit nieuwste boek Meisjes uit het dorp is de trilogie compleet.
Marion Bloem beschrijft de verschillende plekken waar haar zeventigjarige hoofdpersonage Ramona gewoond heeft en wat ze daar voor herinneringen aan heeft.
In al deze herinneringen gaat het vooral over vriendschap. Haar Zus had altijd veel vriendinnen om zich heen, terwijl Ramona zichzelf liever afsloot van de wereld en schreef. Het is voor haar heel vreemd te merken dat haar kleinkinderen vooral teren op likes en comments op foto’s op sociale media en dat is een nieuwe wereld voor Ramona. De voorwaarden voor een vriendschap zijn in haar ogen veranderd.
De auteur duikt voor persoonlijke herinneringen terug in de jaren vijftig en daardoor speelt ook de geschiedenis uit die tijd een belangrijke rol. Nozems, vetkuiven, Elvis, sjorren, de hoogst gevaarlijke tongzoen, en die ene beste hartsvriendin bij wie je lief en leed kwijt kon… De herinnerinfgen van Marion Bloem hebben mij ontreroerd en gefascineerd.
January 23, 2023
Enorm uitgekeken naar dit boek maar het was totaal iets anders dan ik had verwacht.
Ik had gehoopt op een groter historisch aspect, dat wil zeggen meer focus op Nederlands-Indië en het trauma dat de ouders daar hebben opgelopen. Dit is ook wat de flaptekst je doet vermoeden.
Niets was minder waar. Dit onderwerp komt af en toe in een bijzin voorbij, maar verder gaat het vooral over allerlei random meisjes uit haar vroegere dorp. Eigenlijk kon ik als lezer met niemand affiniteit ontwikkelen. Geen enkel personage wordt goed uitgewerkt en nergens gaat het echt de diepte in.
Wel zijn de laatste 200 pagina’s beter te behappen dan de eerste 300…
Jammer!
Ik had gehoopt op een groter historisch aspect, dat wil zeggen meer focus op Nederlands-Indië en het trauma dat de ouders daar hebben opgelopen. Dit is ook wat de flaptekst je doet vermoeden.
Niets was minder waar. Dit onderwerp komt af en toe in een bijzin voorbij, maar verder gaat het vooral over allerlei random meisjes uit haar vroegere dorp. Eigenlijk kon ik als lezer met niemand affiniteit ontwikkelen. Geen enkel personage wordt goed uitgewerkt en nergens gaat het echt de diepte in.
Wel zijn de laatste 200 pagina’s beter te behappen dan de eerste 300…
Jammer!
July 30, 2023
Erg langdradig en onnodig veel onbelangrijke details. Erg kinderlijk en vind dat de hoofdpersoon teveel als een slachtoffer beschreven is. Het lag allemaal aan andere. Het is dat ik altijd wil weten hoe het afloopt anders had ik het zeker weggelegd. 2 sterren voor de moeite.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews