Someone

by Robert Pinget, Barbara Wright (Translator)

Someone, a benign and self accusing presence, "a decent fellow on a rather small scale," "a wet blanket", moves through the rooms, corridors, and garden of a guest house, searching for a ball of paper, notes taken while "herborizing". In the course of the search we come to know the inhabitants and someone, himself; "I shall never be able to talk about their affairs...without scrutinizing myself"

Genres: France, French Literature, Fiction

168 pages, Hardcover

First published October 1, 1965

About the author

Robert Pinget was a Swiss-born French novelist and playwright associated with the nouveau roman movement.

After completing his law studies and working as a lawyer for a year, he moved to Paris in 1946 to study at the Ecole des Beaux-Arts.

In 1951, he published his first novel Entre Fantoine et Agapa. After publishing two other novels, but then having his fourth rejected by Gallimard, Pinget was recommended by Alain Robbe-Grillet and Samuel Beckett to Jérôme Lindon, head of Éditions de Minuit, where he subsequently published Graal flibuste in 1956. Éditions de Minuit became his main publisher.

Scholars and critics have often associated his work with that of his friend Samuel Beckett, who he met in 1955.

(from Wikipedia)

Reviews

[Rod · Rating 4 out of 5]

This was quite an impressive little novel, the first I've read by Pinget, but certainly not the last.

Someone is narrated by an unnamed upper-middle-aged fellow (we'll call him "Someone") who is an amateur botanist and who co-runs a ramshackle boarding house people by various refugees, exiles and down-on-their-luck society types. We hear his inner monologue as he relates one of his periodic autobiographical ramblings, or "exposés" as he calls them; a mélange stream-of-consciousness philosophical musings, gossipy put-downs of the tenants, and mundane flights of fancy that are often virtually indistinguishable from the mundanity of his everyday life. Hint: If something's happening, it may not actually be. Or then again, it may. If it matters to you, read some other book.

Someone is rather obsessive; he spends much of the novel searching the house and the surrounding grounds for a little crumpled-up piece of paper on which he made some botanical notes and which is very, very important, apparently. During his search, he introduces us to the tenants and servants, such as the shrewish Alsatian spinster Mademoiselle Reber, the matronly Madame Apostolos, the simple-minded young houseboy Fonfon (disciplined mercilessly by Reber), and the uppity maid, Marie (who Someone is positive was responsible for losing his little scrap of paper, a "trifle" as she calls it). He doesn't particularly care for any of them except for Fonfon, who he feels protective of, attempting to ward off the disciplining slaps of Mlle Reber. Someone has also never bothered to meet his next door neighbor in the ten years that they have lived next to each other, but he often likes to imagine the meeting between them and the ensuing friendship. In other words, he's a bit of a strange guy. But I like him. Is it because I myself am a strange guy? Maybe.

There's no plot, per se, but Pinget's prose is the real show here. He's a master of dialogue (and monologue), and has an arch, piquant sense of humor (Someone's imagining of poor Fonfon succumbing to "slapitis" courtesy of Mademoiselle Reber made me guffaw) that makes him a pleasure to read. And kudos to the translator, Barbara Wright, for successfully rendering Pinget's French into lovely English prose while keeping his idiosyncratic sense of humor intact. There are more typos than I usually like to see, but the publisher, Red Dust, is a small press, and, frankly I'd rather have wonderful books like this put out with a few errors here and there than not put out at all. Their catalog is small but has some very interesting titles; I'll be checking out more from them in the future, and from Monsieur Pinget.

[WillemC · Rating 3 out of 5]

Toen ik deze roman onlangs voor de eerste keer tegenkwam, was die "ontmoeting" omringd door heel wat positieve tekens: Uitgeverij IJzer, verwijzingen naar Beckett en Céline op de achterkant, een voorkant die tegelijk mooi en lelijk is, een zeer schappelijke prijs én ik stond op dat moment in mijn favoriete tweedehandswinkel hier in de buurt (Diogenes in Damme). Gekocht dus.

"Iemand" is een lange innerlijke monoloog van een verbitterde pensionuitbater die een papiertje met een belangrijke botanische notitie probeert terug te vinden en daarvoor heel zijn dag reconstrueert in wat hij zelf zijn zoveelste "uiteenzetting" noemt. Elk klein detail passeert de revue en elke gebeurtenis wordt ettelijke keren opnieuw verteld, al gebeurt dat niet altijd op dezelfde manier. Het geheugen van de anonieme ik-figuur laat het namelijk afweten en hij stelt zijn eigen herinneringen voortdurend in vraag. Als lezer weet je soms ook niet meer of we nu in een effectieve gebeurtenis zitten of in één van zijn vele hypotheses en speculaties. Het vinden van het papiertje begint op den duur de vorm aan te nemen van soort zingeving, iets wat doel en betekenis geeft aan het leven.

Alhoewel ik over het algemeen geen grote fan ben van de Nouveau Roman, vond ik sommige stukken wel bijzonder fascinerend; vooral de cynische en absurde bespiegelingen maken "Iemand" voor mij het lezen waard. Toch heb ik het gevoel dat het allemaal net iets korter kon, hoeveel keer kan een mens lezen welke kleur een tuinstoel heeft? Grappig dat Pinget in deze soms moeilijk verteerbare woordenstroom af en toe verwijst naar kots en diarree, niet toevallig waarschijnlijk. Als literaire ervaring deed het me trouwens soms wat denken aan een roman die ik tijdens een eerste leespoging opzij heb gelegd wegens te repetitief maar die ik al jaren een tweede kans wil geven: "Eden Eden Eden" van Pierre Guyotat, maar dan zonder het pornografisch geweld. Echt onder de indruk was ik over het algemeen niet van deze eerste kennismaking met Robert Pinget, maar het heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar zijn ander werk en ik vind het fascinerend dat "Iemand" bestaat.

"Als ik niet vergeetachtig zou zijn, als ik niets zou kwijtraken, dan zou ik niet meer weten wat ik moest doen, ik zou me te pletter vervelen."

"[...] ze stond op het punt om te beweren dat ze nooit meer iets anders zou eten dan aubergines, [...] de enige methode om gelukkig te zijn."

"Hij had een methode ontdekt om helemaal alleen gelukkig te leven maar in een nawoord liet hij weten dat hij geen tijd had gehad het zelf in praktijk te brengen, hij liet zijn methode na aan het nageslacht."

"Dat is waarschijnlijk het enige wat niet misselijkmakend is. Denken dat er uiteindelijk volstrekt niets is dat ons iets kan schelen. Noch de schijterij noch welke mislukking dan ook."

"Waarom denk ik altijd aan katten?"

[Daniela · Rating 4 out of 5]

Me gusto el estilo de narración, aunque a veces es un poco enredado. Lo leí irónico, desesperanzado y quizá un poco misántropo, pero también gracioso.

[Jure Godler · Rating 5 out of 5]

Not as good as The Inquisitory but similarly mysterious and unresolved.