Ik ben over het algemeen sympathiek tegenover de Vijftigers, maar deze verzameling gedichten vind ik helaas totaal zielloos. In een heel specifieke stemming kan ik het nog wel enigszins leuk vinden, maar vaak vind ik het juist een afstotelijke, nihilistische toon hebben.
In de gedichten in dit boek heeft Polet niks om uit te drukken (behalve misschien een vaag anti-modernistisch sentiment). Dat hoeft geen probleem te zijn - bij Lucebert vind ik het wél leuk - maar als het verder esthetisch ook niet prettig is, begin je je af te vragen waarom je nog leest. Ik denk dat hetgene dat Lucebert en bijvoorbeeld Elburg onderscheidt is, dat ze er in slagen om een emotie op te wekken bij het lezen, waar Polet me compleet onverschillig laat.