“De verleider” is uiteraard gebaseerd op Kars’ fascinatie voor Casanova (ik heb zelf nog een boek van zijn hand over de laatste jaren van deze man). In eerste instantie vond ik zijn argumentatie echter totaal naast de kwestie (“eigen genot eerst”), maar nadien komt hij dan toch tot de kern van de zaak (“genot ervaren door genot te geven”). Nadien volgen een obligate hoeveelheid “case studies” (een doofstomme, een egoïstische vrouw, een erg mager meisje…). Niet erg interessant. Het is duidelijk dat het allemaal autobiografisch is en ook al zijn zijn “lessen” (had ik dit boek maar op mijn dertiende of zo gelezen!) terecht, toch werkt “zijn grote gelijk” uiteindelijk tégen hem.
Ooit las ik "Praktisch Verstand" van Theo Kars. Na het beluisteren van een interview met de auteur in "Berg en dal" op de Vlaamse Radio 1 (een interview door Pat Donnez), kreeg ik opnieuw zin om iets van hem te lezen. "De verleider" is als roman echter zeer slecht. Maar het boek is, enkel omwille van de erin ontwikkelde ideeën, toch interessant. In die zin valt d"De verleider" zelfs wat te vergelijken met de werken van Michel Houellebecq (eigenlijk ook enkel geslaagd wanneer je ze als ideeënromans leest). "De verleider" gaat over de ervaringen van het hoofdpersonage met vrouwen. Op een systematische manier probeert hij ze te verleiden. Vermoedelijk heeft Theo Kars een groot deel van zijn eigen ervaringen gebruikt om dit boek te schrijven, al schrijft hij in het nawoord dat hij zeker niet met Hugo Verwey samenvalt.