Лявата ръка на мрака Т.2

The Hainish Cycle #1, 2, 6

by Ursula K. Le Guin

Включва произведенията от т. нар. “Хейнски цикъл”:
- Лявата ръка на мрака
- Освободеният
- Светът се нарича дъбрава

Двата тома “Лявата ръка на мрака” обединяват произведенията от т. нар. “Хейнски цикъл” на Урсула Ле Гуин. Макар и свързани от обща нишка, всеки от романите отвежда в друго време и в различен свят, един от хилядите в Екумен (Обитаеми светове). Хейн, центърът на Вселенския съюз и най-старата цивилизация, от която е произлязъл човешкият род, прави усилие за изследване на непознатите планети, за да привлече нови съюзници във войната срещу могъщите Врагове.
Двата тома “Лявата ръка на мрака” обединяват произведенията от т. нар. “Хейнски цикъл” на Урсула Ле Гуин. Макар и свързани от обща нишка, всеки от романите отвежда в друго време и в различен свят, един от хилядите в Екумен (Обитаеми светове). Хейн, центърът на Вселенския съюз и най-старата цивилизация, от която е произлязъл човешкият род, прави усилие за изследване на непознатите планети, за да привлече нови съюзници във войната срещу могъщите Врагове.

Genres: Science Fiction, Fantasy

720 pages, Paperback

First published September 1, 1992

About the author

Ursula K. Le Guin published twenty-two novels, eleven volumes of short stories, four collections of essays, twelve books for children, six volumes of poetry and four of translation, and has received many awards: Hugo, Nebula, National Book Award, PEN-Malamud, etc. Her recent publications include the novel Lavinia, an essay collection, Cheek by Jowl, and The Wild Girls. She lived in Portland, Oregon.

She was known for her treatment of gender (The Left Hand of Darkness, The Matter of Seggri), political systems (The Telling, The Dispossessed) and difference/otherness in any other form. Her interest in non-Western philosophies was reflected in works such as "Solitude" and The Telling but even more interesting are her imagined societies, often mixing traits extracted from her profound knowledge of anthropology acquired from growing up with her father, the famous anthropologist, Alfred Kroeber. The Hainish Cycle reflects the anthropologist's experience of immersing themselves in new strange cultures since most of their main characters and narrators (Le Guin favoured the first-person narration) are envoys from a humanitarian organization, the Ekumen, sent to investigate or ally themselves with the people of a different world and learn their ways.

Reviews

[Magrat Ajostiernos · Rating 5 out of 5]

IMPRESCINDIBLES. Los tres.
.............................................
Reseñas
Los desposeídos: https://www.youtube.com/watch?v=2WBPt...
El nombre del mundo es bosque: https://cronicasdemagrat.wordpress.co...
La mano izquierda de la oscuridad: (Próximamente)
.............................................
Estas tres novelas son maravillosas y me resulta imposible elegir entre 'Los desposeídos' y 'La mano izquierda de la oscuridad' porque las dos me han gustado TANTO.
Todas estas historias forman parte del ciclo de Ekumen, pueden ser leídas de manera independiente pero es genial ir captando las cosillas que tienen en común.
Si os gusta la literatura más de corte reflexivo/filosófico, la ciencia ficción más pausada que trata de hacer reflexionar al lector pero al mismo tiempo adictiva, las historias que desarrollan mundos complejos e increíbles... no os podéis perder ninguna de estas tres novelas, no os dejarán indiferentes.
......................................
Estraven ♥

[Emiliya Bozhilova · Rating 4 out of 5]

Ле Гуин се развихря в този том, изграждайки все по-сложни алтернативни социологически, психологически и политически модели на обществото, утежнявайки понякога малко прекалено действието. Въпросът “Какво би станало ако...?” е в основата на сюжета и на трите романа в сборника:

“Лявата ръка на мрака” - 3,5⭐️
Какво би станало, ако няма полове? Ако хората съчетават в еднаква степен и мъжкото, и женското начало - ин и ян, но прелели през разделителната линия в кръга? Ще изчезнат ли войните? Ще намалее ли агресията? Ще бъде ли патриотизмът по-малко вреден от кухия национализъм? Ще се промени ли любовта? Все така мръсно поле ли ще си остане политиката? Все така капсулирана и жестока ли ще е властта? И все пак Ле Гуин не се осмелява да стигне докрай с въпросите си в романа, отстъпвайки пред общоприетите норми и поддавайки се на известен конформизъм в края на книгата. На моменти пък не успява да формулира не просто ясен, а никакъв отговор. На моменти ле Гиун се оплита в твърде много умозрения, дотежава, става скучна и губи посока. Главните герои Естравен-Предателя и Ай-Пратеника минават през много премеждия, и се опитват да служат по най-добрия начин на идеите, които ги водят. Но и те не намират много отговори, осен може би, че приятелството, любовта и жаждата за обновление и прогрес са в състояние да прескочат всяка видима или невидима преграда.

“Освободеният” - 3,5⭐️
Какви предимства може да има едно общество, основано върху идеите на анархията, пред общество, тласкано само от консуматорския интерес? Ако се лишим от вещи и собственост, ще се извиси ли духът, ще бъдат ли хората по-добри, по-истински и по-щастливи? Или ще попаднат в клопката на изолацията и пълзящия тих тоталитаризъм? Къде е свободата - в бягството от мястото, което те задушава, или във връщането ти на същото това място за борба с корените на несправедливостта? Каква е целта на науката - да способства нови и нови открития в практиката, независимо от моралната страна на въпроса, или потъването във възвишения свят на чистата теория, или пък споделянето на всеки пробив с другите, като отворен код с покана за дописване от следващите поколения? Стои ли науката над идеологиите, или напротив - не може да има наука без идеология? Изглежда Ле Гуин се е водила от достъпната информация за СССР, а доктор Шевик е по-мекият и научен еквивалент на Солженицин: дисидент в една научнофантастична вселена.

“Светът се нарича Дъбрава” - 3⭐️
Може ли да съществува общество, изцяло слято с природата? А може ли да съществува общество без никаква връзка с природата, безогледно харчейки ресурсите и, без да и даде миг отдих за възстановяване? Кога се ражда истинското модерно общество - с първото убийство в името на правото на избор? И може ли да се осъществи колонизация без грабеж и робство? Един военен, един учен и един избягал роб се заплитат във всички тези, и куп други, въпроси. А войната от Виетнам отеква в напалма и бомбите на колонизаторите.

Психология, философия, социология, антропология, физика, феминизъм, се надпреварват в главата на Ке Гуин и нейните герои. Фантастика е жанрът на трите романа в този том по простата причина, че това е мизансценът, избран от авторката. Ако беше избрала друг жанр, романите и щяха са имат същото звучене, просто с друг декор - стс същия изчистен, стегнат и емоционален стил. Благодарение на Ле Гуин, Азимов, Кларк научната фантастика е онази омагьосваща алтернатива, в която всяка дисекция, алтернативен поглед и експеримент с различните променливи на заобикалящия ни свят носи различна перспектива, познание и наслада.

[manuti · Rating 5 out of 5]

Este libro es una recopilación con dos de las mejores novelas de Ursula K. Le Guin se trata de Los desposeídos y La mano izquierda de la oscuridad y que se unen entre ambas con la novela corta El nombre del mundo es Bosque. Estas tres novelas están en orden más o menos cronológico dentro del ciclo Hainish aunque no en orden de publicación. Por lo visto a la autora tampoco le importó nunca mucho el orden de las historias o ciertas incoherencias entre ellas, así que no hay que ser obsesivos con eso.
Es probable que este libro no se vuelva a editar de esta forma tan poco rentable así que dejo la reseña general más para los cazadores de segunda mano. La edición no está mal y la traducción abusa de algunos giros que hoy en día no encajan muy bien pero que tampoco estropean la lectura. El conjunto en ese orden se lee bastante bien, aunque se pueden leer las novelas por separado su único punto en común es el famoso sistema de comunicación ansible. Sumando estas tres novelas en un solo libro no puedo darle menos de 5 estrellas *****. Si queréis leer las reseñas algo más amplias de cada libro son estas:
Los desposeídos
El nombre del mundo es Bosque
La mano izquierda de la oscuridad

[FP · Rating 4 out of 5]

Leyendo a Ursula K. LeGuin me doy cuenta de algo. Es posible escribir mundos de fantasía que se parezcan mucho a los nuestros, pero con pequeñas diferencias que al final resultan en escenarios muy distintos a los que nos resultan familiares. Eso lo he pensado siempre, pero me alegra encontrar evidencia sólida de ello, de que no se requieren elfos, enanos, dragones u otras cosas así en la fantasía. Uso el término fantasía porque, a pesar de que estas historias ocurren en el futuro, en distintos planetas y con un artefacto de comunicación instantánea futurista, yo siempre he considerado estas historias más fantasía que ciencia ficción. Al menos hasta donde se pueda decir que existe una diferencia entre las dos.
Este tomo contiene tres libros del ciclo Hainiano. El primero es Los desposeídos, en donde un miembro de una sociedad anarquista algo decadente visita el mundo del cual migraron sus ancestros, un mundo encerrado en una guerra fría perpetua entre un estado capitalista y un estado "comunista". La clásica historia del extraño en tierra extraña, con la pequeña gracia de que en lugar de tratar de evangelizarnos sobre lo mejor que es la sociedad anarquista (que podría haber sido muy fácil para la autora de haberlo querido, puesto que ella era anarquista), vemos que la verdadera utopía depende del ojo del observador.
La segunda historia es El nombre del mundo es Bosque, sobre una colonia leñera en un mundo forestal en el que los locales son tratados como esclavos, hasta que éstos se hartan y se rebelan. Una sociedad sin concepto de guerra o asesinatos aprende a la mala al verse expuesta a una situación extrema. En esta historia el subtexto de Guerra de Vietnam es tan latente, y el tono en general es tan enojado, que la historia pierde parte de su encanto del mismo modo en que pierde sutileza. Aún así, el personaje del oficial Davidson tiene su encanto particular, debido a cuan exagerado es el personaje.
La tercera historia es La mano izquierda de la oscuridad, en donde un representante estelar trata de convencer a un mundo de unirse a la confederación de planetas a la que él representa. Sus intentos se ven frustrados por su incapacidad de comprender cómo funciona la sociedad, puesto que en este mundo las personas efectivamente no tienen género. Lo bonito de esta historia es que puede ser leída un poco más profunda, ya sea como una historia taoísta (esos pequeños capítulos intersticiales que ayudan a darle sabor a la historia), o más importante aún, como la historia sobre la lealtad y camaradería que se forja entre dos individuos disímiles ante una situación extrema, dos personas que pese a ser distintos tienen cosas en común que les unen, como la sensación de falta de pertenencia que sienten ambos o el pensar en un objetivo superior, más allá de sus conveniencias personales. Ésa, a mi juicio, es la verdadera trama en esta historia.
Al final del día, son historias en las que el poder de la imaginación se echa a andar, no sólo para imaginarse esos mundos, sino también para pensar en las circunstancias específicas de dichos mundos y cómo afectan la forma de actuar y pensar de sus habitantes.

[Книжни Криле · Rating 5 out of 5]

Ако „Землемория” е най-популярната творба на Урсула ле Гуин, „Лявата ръка на мрака” (още „Хейнски хроники”) е най-награждаваната, най-философската и най-мистичната. Ако „Землемория” е короната на кралицата на измисления свят, то „Лявата ръка на мрака” е най-малкото скиптъра. Двата тома “Лявата ръка на мрака” обединяват произведенията от т. нар. “Хейнски цикъл” на Урсула Ле Гуин. Макар и свързани от обща нишка, всеки от романите отвежда в друго време и в различен свят, един от хилядите в Екумен (Обитаеми светове). Хейн, центърът на Вселенския съюз и най-старата цивилизация, от която е произлязъл човешкият род, прави усилие за изследване на непознатите планети, за да привлече нови съюзници във войната срещу могъщите Врагове. Романите „Лявата ръка на мрака”, „Освободеният” и „Светът се нарича Дъбрава” са включени във втория сборен том на цикъла, част от поредицата „Велики майстори на фентъзи и фантастика” на изд. „Бард”. Прочетете ревюто на "Книжни Криле": https://knijnikrile.wordpress.com/201...

[Xavi · Rating 4 out of 5]

Fantástica recopilación de tres novelas espectaculares.

https://dreamsofelvex.blogspot.com/20...

[Tatiana · Rating 5 out of 5]

Recomendado para: aquellos que creen que existe un mundo mejor aunque el camino sea arduo, y que no tienen miedo de novelas con grandes pasajes reflexivos.
No recomendado para: aquellos que deseen un libro con mucha acción.
Tres novelas maravillosas, cada una de ellas ahonda en un aspecto de nuestra sociedad (estructura social, ecologia y tabúes de género/identidad). Siendo posiblemente Los Desposeídos la más ensayística de las tres, y La Mano Izquierda de la Oscuridad la que cuenta con más trama y aventura, todas cuentan con un gran valor literario, de una densidad profunda pero bien entendida.
En cada una de ellas encontramos un prototipo de personaje fascinante (en algunos casos protagonista, y en otros no), un personaje que se deja llevar por el destino, un destino que le lleva a cambiar el mundo o la sociedad en la que vive, una suerte de profetas que no se ven empujados por la pasión, sino por la inevitabilidad, y se resignan a sus destinos, trágicos o desdichados, en pos del mañana mejor, con madurez, dignidad y sin heroicismos épicos.

[Husti · Rating 3 out of 5]

Los desposeídos ***

Muy bien hasta el final, para mí un poco apresurado. Es como si no terminaran de cuadrar las dos líneas temporales del relato ni se cerraran los hilos argumentales abiertos.

El nombre del mundo es Bosque ****

En mi opinión la mejor novela del libro, aunque en principio pase por ser la historia menos ambiciosa. Tiene ese toque Le Guin que tanto me gusta, con el que el plano literario parece hacer fluir al plano narrativo y no al revés, como suele ser lo normal. Sí, no sé explicarme.

La mano izquierda de la oscuridad ***

A pesar de poseer la premisa más interesante, es el relato que me ha parecido menos logrado de los tres, narrativamente hablando. Aún así, tiene un toque guay.

[Mrs Danvers · Rating 4 out of 5]

Leída la primera novela del volumen 'Los desposeídos', aunque ha habido que devolverlo a la biblioteca no tardaré mucho en volverlo a sacar y leer las otras dos. Hace tiempo que tenía ganas de leer a esta autora, que me viene recomendadísima por mi hermana, y está claro que me conoce bien. Por una parte estamos ante ciencia ficción clásica, en la que se habla de los problemas de nuestra sociedad situandola en un entorno fantástico, por otra parte estamos ante fantasía clásica, con esa creación de mundos y especies fascinante e increíblemente rica (por cierto, Anarres me recordó a Arrakis, de Dune), y por último el enfoque de la autora es muy diferente a lo que había leído hasta ahora en ciencia ficción. Creo que la gran diferencia con otros autores es que Ursula K Le Guin va de lo más amplio al mayor detalle, escribe, en este caso, sobre sistemas políticos contrapuestos y sus consecuencias, pero al hacerlo te habla de consecuencias para el hombre, la mujer, el niño, la niña... Sus personajes no son un vehículo para contar la gran historia, sino que aportan mucho con sus pequeñas historias y le dan profundidad a las ideas. Leeré todo lo que encuentre de esta autora, me ha encantado.

[Javier Muñoz · Rating 4 out of 5]

Los mundos de Ursula K Le Guin incluye las 2 novelas y la novela corta de esta autora correspondientes al ciclo de Ekumen que fueron galardonadas con el premio Hugo.

Es complicado valorar a esta escritora como se merece en la actualidad, ahora hay muchos autores que introducen especulación sociológica/ideológica en sus obras de fantasía o ciencia ficción, tratando temas polémicos y en la frontera de lo políticamente correcto, pero cuando esta señora publicó estos libros (finales de los 60 y principios de los 70) no era muy usual en el terreno de la ciencia ficción.

Ursula k Le Guin utiliza como recurso en estas tres novelas el choque entre diferentes culturas para explorar temas como los pros y los contras de un sistema anarquista funcional, la ecología, la lucha de clases, el feminismo, la ambigüedad sexual, las distintas posibilidades de vida en pareja o en familia,la influencia de la educación en el individuo... todo con una gran sutileza y una prosa elaborada y experta.

Los desposeidos:
Nos cuenta la historia de Shevek, un científico de Anarres, una luna del planeta Urras en la que se exilió parte de la población de este último para iniciar una cultura basada en el anarquismo y en la ausencia de la propiedad privada. Shevek viaja a Urras para derribar los muros de la incomprensión entre los dos planetas, entre los desposeidos y el propietariado.

Es la novela que más me ha gustado de la colección, Le Guin narra en capítulos alternos la vida anterior en Anarres de Shevek por un lado y los sucesos actuales de su estancia en Urras por otro. Las partes en Anarres siven para explicar la cultura y la idiosincrasia arranesti, mientras que las partes en Urras nos muestran el choque entre los que están acostumbradas a poseer objetos y personas y Shevek.

El nombre del mundo es bosque:
Los habitantes de una colonia de seres humanos instalada en Nueva Haiti explotan los recursos naturales a su antojo y usan como esclavos a los nativos hasta que estos se revelan, perdiendo la inocencia en el proceso.

La mano izquierda de la oscuridad:
Nos presenta el mundo de invierno, cuyos habitantes son hermafroditas con un periodo mensual de cambio de sexo, esta característica junto con las bajas temperaturas de este planeta influyen en la cultura, la personalidad y la forma de expresarse de sus habitantes. Le Guin nos muestra este mundo y estas gentes a través de los ojos de un embajador de la liga de planetas, que logra, tras pasar por experiencias límite con uno de los habitantes, comprender la cultura a través del individuo.

Un libro que da mucho que pensar sobre muchos temas, recomiendo leerlo pausadamente.

[Morabito · Rating 4 out of 5]

Intentaré calificar cada novela por separado, ya que, aunque las tres pertenecen al mismo ciclo, sería injusto calificarlas en su totalidad. La primera novela, "Los desposeídos", me parece una gran novela. Cinco estrellas y si hubiera más, más. Es una suerte de ensayo de ciencia ficción sobre lo que sería una sociedad anarquista. La historia es muy entretenida y, en definitiva, tiene grandes pasajes de filosofía política como existencial. Además funciona como una crítica al modelo capitalista en el que vivimos sin, por eso, hacer de la anarquía una utopía; al contrario, también tiene sus críticas a lo que ella concibe como una sociedad anarquista y los problemas que en esta se presentarían debido, tal vez, a cosas inherentes en el ser humano... No queda claro. En todo caso, vale la pena leerla,
La segunda novela, "El nombre del mundo es bosque", me pareció una novela fallida. Leí más o menos hasta la mitad y no pude seguir. Los temas tratados ahí, y la forma de tratarlos, me parecieron algo ingenuos y superficiales. Los personajes un poco clichés. No creo que esté mal en sí la novela, pero a estas alturas del partido, me deja un sabor como de un platillo sin sal.
La tercera novela, "La mano izquierda de la oscuridad" es bastante mejor que la que mencioné anteriormente. Y sin embargo, creo, en los diferentes temas que trata, se pierde un poco la profundidad y la genialidad que logró con Los desposeídos. El trato que le da a las dos sociedades que "compara" podría ser, en sí mismo, una novela. De igual manera, la historia de Karhide (una de esas dos sociedades) podría también ser una novela sola. En cambio, pareciera que quiere abarcar mucho sin terminar de apretar los tornillos para dejarnos una novela que cojea por aquí y por allá. Aún así, es entretenida y no le faltan pasajes lúcidos e interesantes.

[Kiruha · Rating 4 out of 5]

The Dispossessed
★★★☆☆

Right away, this novel struck me as different: it's on a different level to books written and read with the main motive of providing entertainment—Ursula K. Le Guin has positioned herself with her work at a much higher level. I immediately noticed her effort to truly characterise what she's writing about, for example by making use of linguistics and introducing the mind and theories of a physicist boldly, facing a risky subject rather than following the common approach of ignoring the details.
However what fascinated me the most is this novel's structure: two parallel timelines focusing on two phases of the life of a single character, in alternation until both join into one. It's the type of storytelling organisation that makes me want to draw its process into a visual timeline, but besides that it also transforms the story into one where no detail is introduced in vain, as it's revealed through the gradual unveiling of the events. This technique causes, at first, a certain level of puzzlement and it requires constant attention while seeking how the elements combine together, which is a state very fitting for the atmosphere of the setting.

Beyond all this, the story and the worlds depicted are a challenge of parallelisms and evolution with and for the society they're inspired in: the Earth's. This is a vast chore, still finely approached through key changes in a society that is later contrasted by another. Despite the solid depiction of the differences between the worlds (strongly reflected through their inhabitants) and their geographical and sociological nature, by the end it's clear that The Dispossessed isn't the history of a planet; it's the story of a journey. As such it ends where it should, before consequences and effects become unreachable, but even so it's a bit regrettable that after such a laborious development the writing should finish where the journey does: that is, at its height.


The Word for World is Forest
★★★★☆

The interestingly titled novel, second within this book and also as part of the Hainish Cycle, is the opposite of the mental and leveled reasoning that characterises The Dispossessed. Instead of portraying a society that has transcended its past system ruled by a hierarchy sometimes subject to irrationality, this story seeks the roots of human nature in an environment where they've taken their raw, violent shape.

Although the domination of all races and environments, in humanity's desperation for conquest and colonisation, is not something new today but in fact often depicted in and out of fiction, what is shown is this novel could've been little less than impactful in the 60s when it was first published. The idea of a certain race forcefully overpowering and vanquishing others was of course not new then either, but Le Guin here writes that same story in a fine combination of believable science fiction (in current times perfectly assimilated as not so fictional) that relishes in the advantages of viewpoints.

From the two different worlds within the planet where the story is set there are three narratives, representative of both sides, that lead the story: two enemies and a link between them. The changes of perspective, defined with details that range from speech to ethics, are an impressive work of capturing the essence of each character's beliefs and putting them on the page as if there were no others. Except that, in the next chapter, the viewpoint will change.

Because of this complete variation of the person's nature (versus that of scenario in The Dispossessed), and possibly because of its much shorter length, The Word for World is Forest had a stronger "catching" factor than the previous novel. Even though this base of the story can be seen much more often, and the content is more straightforward. Nonetheless it is simply a too accurate interpretation of the self-inflicted struggles of humanity to ignore.


The Left Hand of Darkness
★★★★☆

At the point of finishing the third and last novel within this book, some things were clear. Ursula K. Le Guin has great skill with words. She's even better at creating worlds of a kind that in every case didn't abound until many years later. She considers concluding a story at the finish line set by the initial journey more important than to provide a close ending through overextending herself.
Of the three, perhaps this is the story where all these traits are most noticeable simultaneously.

From the start the writing in The Left Hand of Darkness is the fascinating product of detailed but expressive and definitely unconventional description: not unconventional for the subtle ways of humour in the contrast between cultures, but because the descriptions make use of what would normally not be seen. Later on, it shows that this is not all the author can do with her narrative: a voice other than Genry's comes in, as well as a different format for some chapters that result in a very smart alternative way of revealing information that might otherwise have been monotonous.

The world that this sixth novel of the Hainish Cycle explores is the most impressive so far, even as well-built as the previous two were. The reason is that the difference between the known Earth inhabitants and the new world's isn't their "race", their outer appearance and their living habits. It's not a form of society that emerged from the old but was built from scratch, either. The humans from the Winter planet and the humans we know are fundamentally different... because the previous had not been imagined. Ursula creates one change in human anatomy that modifies most of the usual behaviour in some way, and she manages to follow the implications of her bold idea faithfully.

Finally, there's no doubt that the story chooses to focus on a particular journey and not a world's evolution, and the conclusion points it out so. And I think the author feels so comfortable stopping her narratives when the goal or purpose hinted at the starting point is reached, instead of taking them further, because her stories do not intend to follow a given topic and to oblige storytelling tropes with a set destination. Rather than attempting to cover everything from a given story or main character, instead she focuses on transforming what we see of the world into clear alternatives, and with some novels she just neglects any limits altogether and seeks to bend the usual approaches of imagination.

[Arctialuna · Rating 4 out of 5]

Acabo de terminar "La mano izquierda de la oscuridad" y tengo que confesar que me ha decepcionado. Para variar, la culpa es enteramente mía por crearme expectativas e ideas de cómo sería el libro en base a la idea de que habla de personas de género cambiante. Este libro no se centra en esto ni mucho menos, aunque la perspectiva de indagar más en este mundo hubiera resultado fascinante por igual, sino que es un mero escenario donde se desarrolla la trama principal.

Al tomar un rumbo distinto y yo que no presto demasiada atención a la terminología de un nuevo mundo, hecho que resulta en que luego no entiendo la mitad de lo que leo, ha concluído en que no acabo de comprender el bombo de este libro.

Con este volumen he vuelto a chocar con el estilo de Le Guin: tiene un estilo único, pero mientras leo sus novelas, me parece que no está pasando nada, resultandome monótona su lectura. Su magia está en que no me doy cuenta y estoy llegando al final y veo que han pasado muchas cosas por el camino y, cuando estoy leyendo las últimas páginas es cuando finalmente entro en su mundo y entonces se acaba. Y no me llena.

Sigo recordando "Quatro caminos hacia el perdón" como uno de los mejores libros que he leído y, sin embargo, por mucho que lo intento con la misma autora, aún no he encontrado nada más suyo que se le acerque a lo que me despertó con la que fue mi primera experiencia leguiniana.

Este volumen es para mi un 3,5/5 , a pesar de estar formado por tres de sus obras más reconocidas, creo que no las he sabido disfrutar en su plenitud.

[Manuel Acasio]

Es una colección de 3 novelas de Le Guin, ordenadas según su popularidad (lo que resulta inverso a su orden cronológico):
1. LOS DESPOSEIDOS (1974)

2. EL NOMBRE DEL MUNDO ES BOSQUE (1972)

3. LA MANO IZQUIERDA DE LA OSCURIDAD (1969)

[Daniel Keyes · Rating 2 out of 5]

Después de unos cientos de paginas abandono definitivamente la lectura de los desposeidos. Es la segunda vez en años que lo intento y sigue sin atrapar mi interés. Me resulta demasiado reiterativo y lento. Esta novela a pesar de su prestigio no es para mi.

[iratxe · Rating 4 out of 5]

LOS MUNDOS DE URSULA K. LE GUIN es un compendio de tres libros de ciencia-ficción: LOS DESPOSEIDOS, EL NOMBRE DEL MUNDO ES BOSQUE y LA MANO IZQUIERDA DE LA OSCURIDAD.

En LOS DESPOSEIDOS encontré el primer escollo. La narración de la autora se me hizo bastante pesada, así como los cambios que hace entre Urras y Anarres, los dos planetas en los que está Shevek; dos planetas con sistemas políticos diferentes que se pueden relacionar fácilmente el primero con el comunismo y el segundo con el capitalismo. Shevek cambiará su vida en Urras por enseñar física en Anarres, y se encontrará con los problemas derivados de un cambio tan brusco: la vida en Anarres se le hace incómoda y desconocida. Aunque interesante, el tiempo que pasa allí se hace pesado, y a pesar de ser una obra loable en cuanto a profundidad y temática, no me ha terminado de convencer.

En EL NOMBRE DEL MUNDO ES BOSQUE, Leguin retrata con magistralidad la lucha entre nativos y colonos, sólo que ocurre en un planeta en estado de colonización. Con la excusa de una revuelta entre los monos de pelaje verde por los años de esclavismo (aka crichis) contra los humanos esclavizadores, la autora ahonda en la naturaleza humana y nos hace reflexionar sobre el límite de nuestra humanidad. Y tendremos dos puntos de vista: por una parte Sleven, un crichi que no duda en quemar un campamento humano; por otra parte, Davidson, un ególatra que se cree en posesión de la verdad y que desprecia a los crichis, a quienes considera inferiores a los humanos.

En LA MANO IZQUIERDA DE LA OSCURIDAD nos encontramos un planeta donde las distinciones entre hombre y mujer no existen. Genly llegará a Invierno con la intención de que se anexionen al Ecumen, pero se encontrará con muchas dificultades; dificultades que derivan del miedo a lo desconocido y a las diferencias casi insalvables entre él y los habitantes. También me costó meterme en la historia, aunque a medida que pasaban las páginas me iba enganchado más. Además, entra en juego también el nacionalismo: la importancia que le dan los habitantes del mundo a su nación, las bondades del mismo y lo que son capaces de hacer para defenderlo ha quedado reflejado realmente bien. Y a una, que los vaivenes del nacionalismo le tocan especialmente cerca, le ha gustado ver en boca de seres de distintos planetas observaciones sobre el sentido del mismo. Y quizá haya sido esto, junto con las últimas 100-200 páginas del libro, lo que le han hecho merecedor de las cuatro estrellas. Tanto el nativo como su compañero me han llegado a enternecer: la amistad que surge entre ellos llega después de dudas y de suspicacias, nace por las circunstancias de un viaje que ninguno de los dos quiere pero que tienen que hacer y que se ve que es real: cuando Estraven se sacrifica para que Genly pueda llegar a su destino… Eso fue especialmente emotivo

[Laia · Rating 3 out of 5]

Los desposeídos: ****
El nombre del mundo es bosque: ***
La mano izquierda de la oscuridad: **

[Juan Volpe · Rating 4 out of 5]

Los desposeidos [4/5]
El nombre del mundo es bosque [4/5]
La mano izquierda de la oscuridad [5/5]