Konstantin Paustovski is als verhalenschrijver een meester in de traditie van de grote Russische klassieken als Tsjechov, Boenin en Toergenjev. De verhalen in 'De muziek van de herfst' vinden hun oorsprong in Paustovski's talloze omzwervingen en ontmoetingen met zeer uiteenlopend en boeiend volk. Het liefst schrijft hij over de eenvoudige en onbekende mensen die hij ambachtslieden, herders, veerlui, boswachters, en over zijn grootste de dorpskinderen. Altijd is zijn proza romantisch gestemd.De lezer volgt Paustovski door de diverse en weidse Russische landschappen, waartegen in steeds andere tinten en tonen de weemoed, de poëzie, de meeslependheid van het leven wordt beschreven. Paustovski lezen is Rusland leren kennen, maar in de prachtige vertaling van Wim Hartog is het evengoed een onderdompeling in de schoonheid van de Nederlandse taal.'De muziek van de herfst' bestaat voor het overgrote deel uit nooit eerder in het Nederlands verschenen verhalen.
Mooie taal maar wel erg weemoedig. De dominant in de verleden tijd geschreven verhalen doen aan als sombere overpeinzingen en smachtende herinneringen die welbeschouwd meestal helemaal niet zo aantrekkelijk zijn: veel innerlijke leegte, depressie, drank voor vergetelheid, armoede, viezigheid en oorlog. Als contrast de immer mooie natuur.
Het begon winter te worden. De stad was tot zijn kraag in mist gehuld. Roestige schepen, uit allerlei landen afkomstig, lagen sluimerend aan de houten aanlegsteigers en stieten zo nu en dan snurkend wat stoom uit.
Een fors boek met vele verhaaltjes die allemaal rondom het allerdaagse Russische, Oost- en West- Europese) leven gaan. Uitgebreide natuur en sfeerbeschrijvingen. je moet ervan houden. Weinig tot geen plotverhalen.