Teo zette zijn voet op een andere tak en keek naar beneden. Onder aan de boom, waar de wolf naar hem had staan loeren, stond een vrouw. Ze had donker haar, dat met een elastiekje in haar nek was samengebonden. In de zon lichtte het rood op. Ze had een bleke huid met overal schuchtere sproetjes en keek hem aan met ogen van een kleur blauw die door tranen noch tijd was aangetast. Teo had zich nog nooit boven zo’n mooie vrouwen bevonden.
Argentinië, het jaar 1984: de overheersing van de junta is voorbij, de gevolgen zijn echter nog pijnlijk voelbaar. Ook voor de mooie, ongenaakbare Pat, die zich met haar dochter Miranda in de wouden van Patagonië schuilhoudt. Ze is op de vlucht voor Miranda’s vader, een hoge militair, die zijn dochter bij zich wil hebben. Hun moeilijke situatie verbetert als Teo, een man van reusachtige afmetingen, hun pad kruist. Tussen Pat en Teo ontstaat een liefdesgeschiedenis, terwijl ze zich met steeds meer moed mengen in het dorpsleven met zijn beminnelijke, wonderlijke personages. Als de drie opnieuw moeten vluchten en Pat onder haar verantwoordelijkheid dreigt te bezwijken, toont het meisje Miranda haar ware kracht.
Of hoe een uitgeverij een boek de nek kan omwringen Het heeft een sepiacover die een Zafon-cloon doet vermoeden. Een citaat van Cosmpolitan. En in plaats van een vertaling van de Spaanse titel, die 'De slag om de warmte' betekent, is gekozen voor het wat zweverige 'Het lied van leven en dood'. De enige reden dat ik dit boek jaren geleden dus meepakte uit de ramsj, was omdat het over de Argentijnse dictatuur ging, een periode die me wel boeit. Ik ben er vervolgens jaren van weggelopen. Het stond op het rek 'te lezen', en daar stond het goed, in al zijn omvang. Ik ben er drie weken geleden toch aan begonnen, en jongens, wat was dit een prachtboek. Lichtvoetig in zijn vertelstijl, met af en toe scherp drama dat er doorheen priemt, personages waar je van gaat houden, voortdurend kleine filosofische beschouwingen van een heerlijke scherpzinnigheid, een slot waar een mens verdomme een traan van moet wegpinken. Veel beter dan zijn cover en titel, dus.
Ik ben een beetje stil van dit boek. Het lijkt een gewone roman maar het heeft stiekem ook wel een beetje magie. Het begint met het verhaal van Teo, een man die door zijn lengte (2,33 meter of zo). Overal waar hij komt reageren mensen bevreesd voor hem of doen er alles aan om hem niets in de weg te leggen. Als hij Pat tegenkomt en zij hem normaal behandeld is dat een opluchting en hij raakt met haar en haar dochtertje Miranda bevriend. n er ontstaat zelfs een soort van relatie tussen Teo en Pat. Ze wonen in een klein dorpje in een dunbevolkt gebeid van Argentinië. De dictatuur is net voorbij en de mensen moeten nog wennen aan de nieuwe vrijheid. Het verhaal wordt verteld door een anonieme verteller en af en toe licht hij/zij een puntje van de sluier van de toekomst op. Ook de titels van de hoofdstukken zijn af en toe erg grappig. Als we verder in het boek komen (het begin is een beetje doorzetten) komen we te weten dat Miranda een soort magie bezit. Ze zingt constant en kan met haar muziek soms in de toekomst kijken, iets naar haar toe laten vliegen wat ze niet kan of wil pakken. Pat moet er moeite voordoen om dat voor de rest van de mensen om hen heen geheim te houden. Zo zijn ze al uit veel dorpjes vertrokken om Miranda's gave geheim te houden, maar ook om op de vlucht te blijven voor de vader van Miranda. Het boek heeft een ritme dat prettig leest en de mensen uit het dorp, onder andere mevrouw Pachelbel, meneer Dirigibus, meneer Puro Cava en meneer Farfi, zijn allemaal aparte mensen met een gebruiksaanwijzing maar met een filosofische inborst. Langzamerhand begint iedereen een beetje te veranderen. En als je al die levenswijsheden leest ga je zelf ook een beetje nadenken over hoe jij dingen aanpakt. Vooral het einde is hartverwarmend als het hele dorp zich inzet om iets te redden.
Een vreemd verhaal met hoofdstukken die soms even vreemde titels hebben. Een sprookjesachtig boek vol onrealistische situaties. Wat zo knap is: hoe onrealistisch sommige dingen ook zijn; je gelooft het en je neemt het aan als normaal. Weergaloos...!!
Wonderbaarlijk boek over een reus, een klein meisje en haar moeder. Het meisje en haar moeder zijn op de vlucht voor een groot kwaad, de reus voor zijn eigen demonen. Ze komen elkaar per toeval tegen in een klein bergdorpje, waar ze hun leven - tegen beter weten in - proberen op te bouwen.
De schrijver beschrijft een enorm fantasierijke wereld die zich toch gewoon afspeelt in het Argentinië van de jaren '80 , zonder ook maar een moment geforceerd over te komen. Je wordt op een uitstekende manier ondergedompeld in het dorpje met zijn erg kleurrijke figuren, waar iedere iets of wat afwijkende eigenschap uitvergroot wordt.
Hier en daar zijn er stukjes die het verhaal niet per se sterker maken: De rol van de wolf in het begin van het verhaal is achteraf gezien bijvoorbeeld wat overbodig.
De hoofdstukken zijn veelal kort, waardoor het verhaal een goede vaart krijgt. Bepaalde emotionele gebeurtenissen wisten me vreemd genoeg niet altijd met volle kracht te raken, maar toch heb ik het boek met een enorm plezier gelezen.
Tjonge. Wat moet ik over dit boek zeggen? Een wonderlijk mooi verhaal over een meisje en grote man, die misschien wel een reus is. Alles bedekt met een klein laagje magie. Ik zou 3,5 sterren geven als het zou kunnen. Want ondanks dat ik het verhaal hartverwarmend vond, kwam het voor mij pas in de laatste 100 bladzijden op gang.
Tjonge. Wat moet ik over dit boek zeggen? Een wonderlijk mooi verhaal over een meisje en grote man, die misschien wel een reus is. Alles bedekt met een klein laagje magie. Ik zou 3,5 sterren geven als het zou kunnen. Want ondanks dat ik het verhaal hartverwarmend vond, kwam het voor mij pas in de laatste 100 bladzijden op gang.
Es un autor que me gusta mucho pero debo decir que este libro me pareció un bodio completo y se me hizo un chicle. No le encontré la vuelta me pareció pesadísimo me resultó ingenioso ni interesante ni con tramas que te cautivaran por el contrario me pareció una prosa insoportable.
Het verhaal is verwachtingsvol, maar dan is het alsof de schrijver zelf niet goed meer weet hoe het verder moet. Maar er zijn welk een aantal zeer waardevolle bedenkingen en gedachten.
Und einen weiteren Lieblingsautor nehme ich wohl aus 2013 mit. Mir hatte ja schon “Kamtschatka” so gut gefallen, und hier zeigt Figueras nochmal, was er kann (bzw. dass ers kann). Auch wenn seine Fabulierkunst bisweilen etwas mit ihm durchgeht, kann man ihm das immer wieder verzeihen, weil er letzten Endes eine so schöne Geschichte geschrieben hat.
Wir treffen Teo, der anfangs ein seltsames Gespräch mit einem Wolf auf Lateinisch führt. Als er vom Baum, auf dem er sitzt, herunterfällt, landet er zu Füßen einer wunderschönen Frau, die ihn verarztet, ihn wunderbar offenherzig-charmant abschleppt und ihn schließlich als ihren Partner akzeptiert. Man muss dazu sagen: Teo ist ein Riese, weit über 2m groß, und Pat lebte bisher sehr zurückgezogen mit ihrer fünfjährigen Tochter Miranda. Teo merkt bald, dass er sich da eine etwas schwierige Geliebte angelacht hat: Pat ist launisch, schreit nachts wie in den schlimmsten Alpträumen und macht ihm gleich klar, dass sie quasi täglich ihre Sacken packen und verschwinden könnte. Sie hat vor irgendetwas große Angst, so dass sie bisher von einem abgelegenen Ort zum anderen geflohen ist. Miranda auf der anderen Seite ist ein für ihr Alter außergewöhnlich reifes Mädchen – auch, weil sie letztlich immer ein bisschen auf ihre labile Mutter aufpassen muss.
Figueras lässt sich Zeit, entfaltet aber innerhalb eines Panoramas aus seltsamen und wunderlichen Charakteren, von denen jeder seine eigene Geschichte und sein eigenes Päckchen zu tragen hat, die ganze schlimme Lebensgeschichte von Pat, die eng mit der argentinischen Militärdiktatur zusammenhängt (die Lebensgeschichte, nicht Pat, Oder vielleicht läufts aufs Gleiche hinaus). Erst ganz zum Schluss kann man überblicken, was sie zu ihrer dauernden Flucht bewogen hat. Dann hat man sie schon fast liebgewonnen, so schwer es auch ist, denn Pat ist wirklich meistens kratzbürstig und schwierig. Miranda ist dagegen ist klug und ein Engel, und magische Fähigkeiten hat sie auch.
Man ahnt es schon, dass man nicht alles in diesem Buch für bare Münze nehmen sollte. Man sollte viel eher offen und unvoreingenommen an diese schöne Geschichte herangehen und sich auf ein bisschen Fantastisches oder Metaphorisches einlassen. Denn letztlich liegt unter allem Märchenhaften eine sehr brutale Wahrheit.
Ik weet niet wat ik van het boek moet vinden of hoeveel sterren het te geven. Het las makkelijk weg. Het had mooie verhaallijnen, maar ook wat vreemde. Mooi magische stukken en rare magische gedeeltes. Leuke en excentrieke personages, maar 1 van de hoofdpersonen, Pat, kon ik moeilijk verdragen. Ik geef het 3 sterren, maar weet eigenlijk niet hoeveel ik het boek moet geven.
Marcelo Figueras' Geschichte von einem übernatürlich begabten Mädchen Miranda und dessen Familie, sowie von dem Dorf, in dem sie Leben ist durchaus eigentümlich. Die vielen Figuren sind skurril aber schön charakterisiert und auch das Dorf Santa Brígida als hauptsächlicher Handlungsort versprüht einen gewissen Charme, z.T. verschlafen und z.T. verschroben. Leider wirkt die Handlung insgesamt oftmals sehr ziellos. Die schwelende Gefahr, vor der Miranda und ihre Mutter Pat immer wieder flüchten müssen erklärt sich zum Ende hin zwar, wird aber niemals wirklich akut. Oft verzettelt sich die Geschichte daher in Nebenerzählungen der Vorkomnisse und Einwohner Santa Brígidas, die die Seiten füllen aber zur Grundgeschichte wenig beitragen. Gelungen ist aber der dezente Einsatz an Fantasy-Versatzstücken, die der Geschichte insgesamt einen leicht wunderlichen Touch verleihen.
Almost the same in English: Marcelo Figueras' story of a supernatural girl Miranda and her family and the village where they live is quite peculiar. The many characters are bizarre but beautifully characterized and the village of Santa Brígida as the main setting exudes a certain charm, partly sleepy and partly quirky. Unfortunately, the plot as a whole often seems very aimless. The smoldering danger from which Miranda and her mother Pat have to flee again and again is explained towards the end, but never really becomes acute. The story often gets bogged down in side stories about the events and residents of Santa Brígida, which fill the pages but contribute little to the basic story. The subtle use of fantasy set pieces, which give the story a slightly whimsical touch, is successful.
Een boek geschreven vanuit een mooie invalshoek, over een periode net na de dictatuur in Argentinië - en de gevolgen daarvan.
Eigenlijk zijn het twee in elkaar verwoven verhalen. Een verhaal over liefde en de kracht daarvan, en dan met name ook over naastenliefde binnen een gemeenschap & een verhaal over angst. Dit dan gepaard met een vleugje magie en je hebt dit boek, zo ongeveer.
Ik vond het een wat langzaam opbouwend verhaal bestaande uit veel korte hoofdstukken en wat te veel pagina's. Maar toen het boek eenmaal vaart nam was het heel speciaal en emotioneel. Geen perfect boek maar toch heel knap hoe een donkere periode wordt neergezet naast een hartverwarmend verhaal zonder dat het één het andere overschaduwd!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik lees niet vaak dit soort magisch-realistische feelgood boeken, in de stijl van Murakami. Het genre is me te gelikt, te gladjes. HLvLeD is een onderhoudend boek, een goede uitvoering van het genre, maar het was een worsteling om er doorheen te komen.
De hoofdrolspelers, Teo de reus, Miranda het begaafde kind en Pat de getraumatiseerde moeder, zijn zo vlak en plat als een dubbeltje. De achtergrond, een dorp in de bergen van Zuid-Argentinie, helder verdeeld in slecht en goed. En daartussenin beweegt zich het verhaal, zonder een duidelijke spanningsboog en doel. Dat laatste maakt dat je wel door wil lezen, want waar gaat dit in hemelsnaam naar toe? Uiteindelijk naar een goede afloop, uiteraard.
Empezó bien con el protagonista huyendo de un lobo que le habla en latín. Después de eso lo fantástico desaparece del libro por mucho tiempo, y vuelve a aparecer y desaparecer cada cien páginas, más o menos, pero nunca con explicaciones sobre qué pasa. El resto es un drama doméstico bastante típico. El protagonista se encuentra con una mujer y su hija viviendo solas, él y la mujer se enamoran de sus diferentes maneras, y él se queda a vivir con ella en una aldea llena de personajes excéntricos. Pero ella viene huyendo con la niña de un peligro horrible que necesita ocultar de todos, y eso hace difíciles las cosas.
Una novela fenomenal. Figuera cautiva al lector con la gran imaginación que demuestra en estas páginas, de gigantes, a lobos que hablan latín, a radios que funcionan sin pilas y siempre tienen la canción perfecta. Pero lo que eleva a esta novela por encima de una historia graciosa es la exploración de la maternidad, de cómo una comunidad se forma, de cómo se navega los secretos de pareja y mucho más. Es impresionante que una novela nada corta sea tan fácil de leer, que mantenga la atención del lector incluso cuando los personajes principales no están en escena. Definitivamente una obra que bien merece ser leída.
Este libro lo encontré adictivo, compulsivo, demasiado bueno como para dejarlo por ahí tirado sin estarlo leyendo. No pude sacármelo de la cabeza hasta que lo había terminado: la historia del gigante y el zorro que hablaba latín, la nena que escuchaba todo el tiempo una radio sin pilas y juraba en inglés; la madre medio loca y la historia misteriosa detrás. Toda una fantasía del entretenimiento.
La vieja canci�n cifra la clave de esta novela, que cuenta la desmesurada f�bula de Teo, de la peque�a Miranda y de la bella Pat Finnegan, tres sobrevivientes llamados a figurar entre los personajes inolvidables de la literatura de hoy. Y tambi�n la historia del pueblo cordillerano de Santa Br�gida, gobernado por un ins�lito Jekyll & Hyde cuya dualidad no hace otra cosa que volverlo m�s sabio.
Dit boek is een voltreffer van formaat. In het begin lijkt het wat vreemd, maar eens je door de passage van pratende wolf bent, is het best wel een aangenaam boek om te lezen. De verschillende hoofdstukken, met vreemde titels, lijken aanvankelijk op aparte hersenspinsels, maar eenmaal je vorderingen maakt in het boek, ontspint zich een heel mooi verhaal. Ik vind het een absolute aanrader!
This was totally not what I had expected - and so much more!
Ese libro fue totalmente differente que lo espearaba (Todavia no entiendo que la tapa tiene que ver con el contenido) Es un libro maravilloso con un panoptico de personajes únicos que me engancho un tapiz de la vida intricada y apasionante.
Al leerlo la segunda vez me encantaba tanto que a la primera.