[...] Άλλες χώρες σου επιφυλάσσουν ανακαλύψεις σε ήθη, τοπία, παράδοση· η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πολύ πιο δύσκολο: την ανακάλυψη του εαυτού σου.[...]
[...]Στα σαράντα πέντε του χρόνια παρατηρεί: «Σχεδόν ευχαριστώ τον Θεό που δεν μορφώθηκα γιατί μου φαίνεται ότι οι 999 [από τους 1.000] που το έκαναν, πολυέξοδα και επίπονα, λησμόνησαν τα πάντα πριν φτάσουν στην ηλικία μου... ενώ εγώ θαρρώ ότι μόλις- πατώ το κατώφλι της γνώσης». [...]
[...]«Ο Έλληνας δεν έχει τοίχους ολόγυρά του: παίρνει και δίνει ολοφάνερα... Όπου κι αν πας στην Ελλάδα, θα βρεις την ατμόσφαιρα νοτισμένη από ηρωικές χειρονομίες. Μιλώ για τη σύγχρονη Ελλάδα, όχι για την αρχαία». Και συνεχίζει μ' ένα θερμό εγκώμιο των Ελληνίδων, τις οποίες όχι μόνο θεωρεί εξίσου ηρωικές με τους άντρες, αλλά και υπεύθυνες για τη συντήρηση του αγωνιστικού πνεύματος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. «Πείσμα, κουράγιο, αφοβία, τόλμη - δεν έχουν το όμοιό τους σ' αυτόν τον κόσμο, για τη μεγαλοσύνη του παραδείγματος. Γιατί να ξαφνιαζόμαστε λοιπόν με τον Ντάρελ που ήθελε να πολεμήσει μαζί με τον ελληνικό στρατό; Ποιος δε θα προτιμούσε για σύντροφό του στα όπλα μια Μπουμπουλίνα παραδείγματος χάρη, από ένα τσούρμο γυναικωτούς και νοσηρούς νεοσύλλεκτους της Οξφόρδης και του Καίμπριτζ;»
[...]