Van je familie moet je het hebben

by David Sedaris, Aaf Brandt Corstius (Editor), Irving Pardoen (Translator)

Van je familie moet je het hebben bevat een zorgvuldig en kundig samengestelde en ingeleide selectie door Aaf Brandt Corstius van David Sedaris' mooiste, ontroerendste en vooral geestigste verhalen: ze gaan over de dood, over zijn knotsgekke familie, over nudistencampings, over roken, over de zes tot acht zwarte mannen die Sinterklaas assisteren, over dwangneuroses, lichamelijk verval, over shoppen met zijn zus Amy, en over nog meer dood.

David Sedaris is een fenomeen in de Verenigde Staten: van zijn boeken zijn meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Zijn verhalen verschijnen in The New Yorker, hij leest voor op National Public Radio, en is regelmatig te zien bij David Letterman. Ook in België is zijn faam groot: 'Is David Sedaris de grappigste schrijver ter wereld? Wij zijn er alvast van overtuigd,' schreef Het Nieuwsblad geheel terecht.

Genres: Short Stories, Humor, Nonfiction, Literature, Roman

307 pages, Paperback

First published March 1, 2010

About the author

David Raymond Sedaris is an American humorist, comedian, author, and radio contributor. He was publicly recognized in 1992 when National Public Radio broadcast his essay "Santaland Diaries". He published his first collection of essays and short stories, Barrel Fever, in 1994. His next book, Naked (1997), became his first of a series of New York Times Bestsellers, and his 2000 collection Me Talk Pretty One Day won the Thurber Prize for American Humor.
Much of Sedaris's humor is autobiographical and self-deprecating and often concerns his family life, his middle-class upbringing in the suburbs of Raleigh, North Carolina, his Greek heritage, homosexuality, jobs, education, drug use, and obsessive behaviors, as well as his life in France, London, New York, and the South Downs in England. He is the brother and writing collaborator of actress Amy Sedaris.
In 2019, Sedaris was elected to the American Academy of Arts and Letters.

Reviews

[Nadia Nellestein · Rating 3 out of 5]

Dit is misschien wel één van de best geschreven boeken die ik dit jaar heb gelezen. Sedaris is een briljante schrijver, die iedere zin kleur geeft. Waarom dan toch maar drie sterren? Omdat ik me geregeld irriteerde aan de personages, die zo ongenadig schaamteloos door hem geportretteerd zijn en die simpelweg te weinig sympathie opriepen. Ik kon me met geen enkel personage identificeren en heb me tijdens het lezen vaak bevonden op de grens van ongemakkelijke walging en hevige lachbuien. Het boek heeft in ieder geval wel wat met me gedaan.

[Yo · Rating 2 out of 5]

Verhalen over excentrieke familie van Sedaris zelf. Best grappig op zijn tijd Beetje flauw en studentikoos, uit het biebje van de natuurcsmping op Hollandse Rading ‘geleend’. Aanrader van Aaf Brandt Corstius (die snap ik wel). Maar niet echt van mij.

[Bas · Rating 4 out of 5]

Als je dacht dat jouw familie enigszins vreemd was, dan heb je duidelijk nog geen kennis kunnen maken met die van Sedaris. Heerlijke schrijfstijl.

[Raya · Rating 4 out of 5]

Ik heb echt een paar keer hardop moeten lachen. En nu wil ik alles van hem lezen in het Engels :)

[Herman · Rating 3 out of 5]

***1/2

[Patrice Van Trigt · Rating 2 out of 5]

Constance, Eloïse en Florentine Hochepied de Briquet zijn zussen. Alledrie beland in een fase van hun leven die schreeuwt om drastisch ingrijpen. Constance runt met haar man Fred een slechtlopende antiekzaak en dito huwelijk. Eloïse lijkt eerder een nanny voor de kinderen dan gelijkwaardige partner in haar relatie met Anneke. Florence woont min of meer gedwongen in een busje. Ze hebben niet veel met elkaar gemeen en écht close zijn ze ook niet. Maar wat ze op dit moment stuk voor stuk nodig hebben is geld. En dat heeft moeder in haar Bloemendaalse villa genoeg. Eén probleem: ze zit op haar schatkist als een moederkip op haar ei.

Van je familie moet je het hebben is een veelgehoorde opmerking als er strubbelingen zijn in familiare sfeer. Het komt in de beste kringen voor. Vooral als er geld of waardevolle spullen te halen zijn wil de sfeer nogal eens omslaan. Daar is in deze familie geen sprake van want er wordt nagenoeg nergens over gesproken. De zussen zijn duidelijk grootgebracht in een gezin dat geen vuile was buiten hangt. Iedereen leeft haar eigen leven, worstelt met relaties en/of werk. De ironie is dat ze van elkaar niet precies weten hoe hun persoonlijke status is; ze hebben het daar gewoon niet over. Totdat het moment daar is dat een situatie uit de hand loopt en ze min of meer gedwongen worden open kaart te spelen. Het ongemak druipt er vanaf maar duidelijk is wel dat er iets moet gebeuren.

Anna Thomas, pseudoniem van Marja West, heeft met 'Van je familie moet je het hebben' het eerste deel van een feelgoodtrilogie geschreven.  Ingrediënten zoals familieperikelen, geld- en relatiesores en het gebrek aan communicatie zouden kunnen leiden tot humoristische taferelen en nijpende scènes. Ik begon dan ook met het nodige enthousiasme aan dit boek; de flaptekst klonk veelbelovend en humor werd gegarandeerd. Nu valt er absoluut niet te twisten over humor, dat weten we allemaal want niets is zo persoonlijk als dát. Conclusie tijdens en na het lezen is dat dit niet mijn humor is, sterker nog: ik heb geen enkele keer gelachen. En dat komt omdat ik enorm veel moeite had met de dames, allemaal! Stuk voor stuk neergezet als zwakke vogeltjes, afhankelijk van hun partner of verzorger, totaal niet in staat zichzelf te redden of herpakken. De auteur heeft in mijn optiek geprobeerd daar de humor te pakken, dat dát dus grappig is omdat het voor ongemakkelijke situaties en gedoe zorgt. Maar op mij had dat het tegenovergestelde resultaat. Ik vond het verhaal in de basis best leuk, want hé: familiegedoe, maar eenmaal aan het lezen kwam alles heel verkrampt en kunstmatig over. Het verzuipen in zelfmedelijden en gedachten 'wat als' was ruim vertegenwoordigd maar er gebeurde niets concreets dat me pakte. De vrouwen blijven passief en klagen; vragen zich veel af maar ondernemen niet veel.
Daarbij was het soms zó cliché en ongeloofwaardig dat het ongemakkelijk werd. Dat er diverse inconsequenties in het boek staan stoorde me eerlijk gezegd ook. Het bleef niet bij één foutje. En oprecht; dat vond ik écht jammer! De schrijfstijl is verder best oké, het concept leuk maar de uitwerking mist het gewenste effect bij deze lezer.

Ik kan er lang en breed over zijn maar dit was niet mijn boek, en dat kan gebeuren. Is het een slecht verhaal? Nee, zeker niet. Maar niets zo moeilijk dan geschreven humor en je publiek vinden. Ik ben ervan overtuigd dat menig lezer hier wél van geniet en dus is mijn advies om 'Van je familie moet je het hebben' vooral een kans te geven.

[Sabine · Rating 2 out of 5]

Met een flinke dosis humor beschrijft Sedaris in korte verhalen/anekdotes over (zijn) familie. Zijn familieleden zijn tegenwoordig bang om iets aan hem te vertellen schijnbaar, omdat hij werkelijk álles gebruikt in zijn boeken.

Toch maar 2 sterren. Misschien komt het ook doordat ik de Nederlandse vertaling van dit boek gelezen heb, maar de manier van schrijven maakt dat Sedaris een karikatuur van zichzelf maakt. Het wordt wat te simpel. Plat. Da's jammer.

Ik kan er ook niet tegen als je in het Nederlands moet lezen hoe mensen in North Carolina een gesprek voeren. Dat klopt nooit. Een boek dat uit het Japans vertaald is; prima, maar zo'n Amerikaans boek, nee. Maar daar kan Sedaris niets aan doen.

[Johan D'Haenen · Rating 4 out of 5]

Deze bundel is een verzameling van eerder gepubliceerde stukken die betrekking hebben op zijn familieleden die, naar eigen zeggen, niet altijd opgezet waren met het feit dat Sedaris hen portretteerde in zijn eigen stijl van soms bijtende spot.
Persoonlijk heb ik Sedaris liever als hij zijn duivels loslaat op allerlei kleine kantjes van het maatschappelijke gebeuren.

[Laetitia · Rating 4 out of 5]

I can be short here: I just really enjoy Sedaris's often greatly humorous and sometimes touching sketches and stories. Reading more of his stories, one really starts to feel familiar with his family, youth, and world of thought. An entertaining read, when one wants to blow off some steam.

[Heleen Vellekoop · Rating 3 out of 5]

Sedaris schrijft licht over het volle leven. Sommige verhalen zijn verrukkelijk hilarisch (over kind met Tourette), andere saai en flauw (over nudistencamping).

[Dé · Rating 4 out of 5]

Heel grappig en vermakelijk!

[Jan Mars · Rating 4 out of 5]

Hilarisch. Elk verhaal doet je minimaal grinniken en vaak luidop lachen. En, hoe goed ook vertaald, in het Engels zijn ze nog leuker.

[Suzan (Suus Leest) · Rating 2 out of 5]

2,5 sterren. Erg matig.

[Astrid Faelens · Rating 3 out of 5]

Lekker mee gelachen.

[Wout · Rating 1 out of 5]

Saai en niet grappig.

[Renate Brongers · Rating 5 out of 5]

Nog nooit zo hard gelachen om een boek! Echt een aanrader

[Monica · Rating 2 out of 5]

Volgens de reviews zou dit een "hilarisch" boek moeten zijn. Dan heb ik waarschijnlijk een waar afwijkend gevoel voor humor, want ik vond er echt niks aan.

[Maaike Koops · Rating 2 out of 5]

Begon met leuke verhaaltjes maar ik begon ze telkens langdradiger en saaier te vinden.
Had potentie maar werd niks.

[Marleen · Rating 3 out of 5]

Two and a half stars rounded up, because there were some stories in here that I liked and I enjoyed his writing style most of the time. I won’t be reading more from him though.

[elidesc · Rating 3 out of 5]

Mijn tweede onderonsje met de heer Sedaris, nadat ik met Eekhrn zkt eekhrn z'n bundel dierenverhalen las. Dit keer staan er geen eekhoorns of andere dieren centraal, maar focust hij op zijn familie en jeugd - al komen de honden van zijn broer en diens vrienden wel even aan bod.

Vader Sedaris is de zoon van Griekse immigranten; zijn ietwat eigenaardige moeder met één wenkbrauw krijgt de hoofdrol toebedeeld in een kortverhaal over hoe ze bij het gezin komt inwonen, overigens geheel tegen de zin van zijn echtgenote Shannon. Samen met hun zes (!) kinderen - vier dochters Lisa, Gretchen, Amy en Tiffany + twee zonen David en Paul - en een aantal jaar dus ook grootmoeder Yaya wonen ze in Raleigh, North Carolina.

Lees meer via https://elidesc.com/2016/08/25/van-je....

[Cindy · Rating 3 out of 5]

'Van je familie moet je het hebben' is een reeks gebundelde verhalen van David Sedaris. De verhalen kennen een variëteit aan onderwerpen, over het algemeen met betrekking tot zijn leven en dat van zijn familie.

Sedaris is een goede verhalenverteller en het boek kent een nodige dosis humor. Ondanks dat ik het boek met plezier heb gelezen vond ik de verhalen soms wel wat vergezocht. Het lijkt me nogal onwaarschijnlijk dat de verhalen allemaal waar zijn. Er zal vast een kern van waarheid inzitten, maar die zal ongetwijfeld nogal aangedikt en gekarikaturiseerd zijn. Het lag er af en toe nogal dik bovenop. Maar desondanks wel dus een vermakelijk boek.

[Tjibbe Wubbels · Rating 5 out of 5]

This book is wrongly added as an edition of Dress Your Family in Corduroy and Denim. It's in fact a new collection of Sedaris stories for the Dutch market. Stories from different original collections are combined. So you'll be reading some stories you read before. But these being Sedaris stories, this is not so bad. I loved to read the rationale his brother had for eating bad chicken out of a thrash can outside in the middle of the night in his underpants: no way this guy is not getting dressed to eat chicken that tastes like fish.

[Ada · Rating 3 out of 5]

***23 juni 2016***
I got this book as a gift from my parents.... Two years ago. And I should've read the English version. The Dutch translation felt off in a few places.

Also I can see why people would find this funny but it was not my kind of humor. It was.. ”wrang" or "galgenhumor". I don't know how to translation that.

It's like telling about your childhood abuse and make it humoristic by downplaying it after you told the story. You think that's funny whole other people are looking in horror at you because A) they never knew you were abused and B) how the hell can you make a joke about that.

Some people can see the humor and some don't.

[Kim · Rating 1 out of 5]

Het leukste aan dit boek vond ik het voorwoord, geschreven door Aaf Brandt Corstius en dus niet te danken aan de schrijver van de rest van het boek.
Oeps.
Hoewel ik na het lezen van dit voorwoord dacht, en hoopte, dat het boek mijn geld waard zou zijn, zeg ik nu: IEK. Welgeteld één leuke grap (vind ik), en ik verdenk de schrijver ervan het gejat te hebben van een Brit.
Want de rest is gewoon niet mijn cup of tea. Waarschijnlijk. Een echte Amerikaan, echte Amerikaanse humor in het echte Amerika. Ja, nee, ik vond het niets.

[Katrin Delannoye · Rating 1 out of 5]

Neem nooit maar één boek mee op vakantie! Want dat is de enige reden waarom ik dit vreselijk slechte boek heb uitgelezen. Een betere titel was geweest "dagdagelijkse onzin van een leegloper/loser"
Op een zeldzaam grappig fragment na, word je als lezer enkel maar verveeld met onbenulligheden. Saai tot de laatste letter.

[Evelien · Rating 2 out of 5]

Wat viel dit boek me tegen! Veel van verwacht, maar niet grappig (op een paar sporadische gevatte momenten na). Sedaris is erg onsympathiek en alles blijft op een plat niveau hangen. Niet voor herhaling vatbaar.

[Sarah · Rating 3 out of 5]

Read Dutch translation and still managed to laugh out loud. Loved the nudist camp, hated the last chapter. Seriously considering surgically removing that from my copy before lending it out or rereading.

[Puck · Rating 3 out of 5]

Eerder 3,5, maar ik heb dit boek al een tijdje niet herlezen. De verhalen die ik het leukst vond waren "6 tot 8 zwarte mannen", "de beste wensen aan vrienden en familieleden!!!" , Baby Einstein" en "Yaya".

[Monica Wies · Rating 2 out of 5]

Dit boek bestaat uit korte verhalen over hemzelf en zijn familie.
Omdat ik over hem gelezen had, dat hij zo'n geweldig humoristische schrijver, viel dit boek mij toch wat tegen.
Op de cover staan allerlei aanbevelingen, maar ik kan me er niet in vinden.
Ligt misschien aan mij.

[Willemijn · Rating 3 out of 5]

This book is not bad, but it's not exactly good either. It amazes me how much difference there is between the chapters. Two or three had me laughing so hard I was crying, but the rest of them weren't funny at all. It doesn't live up to the high praise that is printed on the cover.