What do you think?
Rate this book
Voltaire
Tout le monde connaît Voltaire. Chacun a sur lui son idée - pour ou contre - c'est la même. Quand on s'enfonce dans sa vie, le foisonnement des faits, les pirouettes du personnage, ses contradictions, ses escamotages donnent le vertige. D'Alembert en définissant Voltaire l'a reconnu indéfinissable. Il l'appelait : " Monsieur le Multiformes ". En faisant rayonner son génie personnel - et le génie français à travers toute l'Europe, Voltaire s'embarrassait fort peu des propagandes nationalistes. Pour lui et pour ceux qui l'entendaient, l'Europe a existé : c'était l'Europe des Lumières, la plus civilisée, la plus humaine des patries. Ce sont six années que Jean Orieux a consacrées à Voltaire, six années passées, dit-il, " dans la meilleure compagnie qui ait peut-être jamais existé ". Le résultat est cette biographie à la fois tumultueuse, riche, chatoyante, à l'image du fascinant personnage qu'elle met en scène.
- GenresBiographyPhilosophy
830 pages, Paperback
First published January 1, 1966
1 person is currently reading
158 people want to read
About the author
Jean Orieux
65 books7 followersJean Orieux était un romancier et biographe français.
Jean Orieux was a French novelist and biographer.
Jean Orieux was a French novelist and biographer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
August 16, 2016
دوستانِ گرانقدر، زنده یاد <ولتر> اندیشمند و نویسندهٔ معروفِ قرنِ هجدهم است که از او با نامِ "پدر انقلاب فرانسه" و " باغبان انقلاب" یاد میکنند. وی یکی از پُرنویس ترین و خستگی ناپذیرترین نویسندگانِ تاریخ است... این مردِ بزرگ از نظرِ بی باکی و جسارت در مبارزه با دین و دینکاران و روحانیونِ شیادِ دین فروش، در سراسرِ تاریخ، بی مانند است... او باعث روشنی و آگاهیِ جوانانِ فرانسوی و برخی از اروپاییان شد و آنها را از فاضلابِ دین و مذهب رهانید
او را بخاطرِ اندیشه های نابی که داشت و مخالفتش با روحانیون، از فرانسه به انگلستان تبعید کردند... امّا با اینکار این اندیشمندِ گرامی، آزادی بیانِ بیشتری پیدا نمود و با نوشته ها و نامه هایِ فلسفی و آگاهی دهنده ای که به فرانسه میفرستاد، نخستین بذرهای انقلاب را در فرانسه پاشید
او بعد از سه سال به فرانسه بازمیگردد. ولی بدونِ اطلاع وی و بدونِ مجوز، کتابی با عنوانِ <نامه های فلسفی> از او به چاپ میرسد که باعث میشود وی در سن چهل سالگی از سرزمینش فراری شود، چراکه پیامِ این کتاب، انتقاد شدید از دستگاه حکومتی و کوبیدنِ نهادِ دین و مذهب و بی ارزش نمودنِ روحانیونِ مذهبی و اشراف زاده های مفت خور در فرانسه میباشد
او معتقد بود که پادشاهان لقب و عنوان میفروشند و دینکاران و دین فروشان، کاخ هایِ بهشت را میفروشند و اگر کسی با دینِ دروغین آنها مبارزه کند، او را در راه خدایِ دروغین و موهومشان قطعه قطعه کرده و میسوزانند، لذا جوانان را تشویق میکرد تا دست به دست یکدیگر داده و دین و مذهب را نابود کنند
این فیلسوفِ بزرگ، همیشه میگفت که برایِ انجامِ عدالت و راستی و خوبی، نیازی به خدا و مذهبیانِ بیخرد نیست... او کتابهای به اصطلاح آسمانی را بچگانه قلمداد کرده و این کتب را بی ارزش و بی مغز میدانست و معاد و نبوت و وحی را ابلهانه و بیخردانه خطاب میکرد و این موضوع را که هرچیزی بر رویِ زمین و هر رویداد پیش آمده بر روی زمین خواستِ خداوند است را مسخره میکرد و آن را خنده آور میدانست... او مذهبیان و دینکاران را خشک اندیش و نادان خطاب میکرد و همین موضوع متعصبانِ مذهبی را خشمگین کرده بود و به خونِ وی تشنه بودند.. امّا این فیلسوفِ گرانقدر، تحتِ حمایتِ شش پادشاه بزرگِ اروپا و ملکه های مشهورِ اروپایی بود و نزدِ تمامی آنها از محبوبیتِ بسیاری برخوردار بود
او از یهودیت نفرت داشت، زیرا میگفت آنها باعث شدند مسیح که انسانی معمولی و یهودی بود، بزرگ جلوه داده شده و از او شهید جاودانی ساختند
این بزرگمردِ تاریخ اعتقاد داشت که تا زمانی که انسان های ساده لوح و نادان وجود دارند، دین و مذهب نیز وجود خواهد داشت و وجود احکام دینی و به اصطلاح علومِ الهی و اینکه میگویند علم و دانش در دین و مذهب وجود دارد را همچون زهری در غذا میدانست
برخی از جملاتِ زنده یاد <ولتر> را در زیر برایتان مینویسم
------------------------------------------------------------------------------
نخستین دینکار و روحانی، نخستین کلاه برداری بود که به نخستین انسانِ ناآگاه برخورد کرد
-------------------------------------------------------------------------------
پاپ از دستش کاری ساخته نیست، ولی پایش را میبوسند
-------------------------------------------------------------------------------
تا زمانی که ابلهان و شیادان وجود دارند، ادیان مختلف نیز وجود دارد
-------------------------------------------------------------------------------
دیرباوری اساسِ خردمندی است
-------------------------------------------------------------------------------
خشک اندیشی ترکیبی است از خرافات و نادانی که بیماری تمامِ دوران ها بوده است
-------------------------------------------------------------------------------
فیلسوفان باید همیشه دو یا سه پناهگاه داشته باشند تا از شرّ سگ های وحشی در امان باشند
-----------------------------------–-------------------------------------------
قاتلان را مجازات میکنند، امّا اگر آدمکشی با صدایِ طبل و شیپور همراه باشد ، با خود، افتخار به همراه می آورد
------------------------------------------------------------------------------
ماورالطبیعه گفتگویی است میان ِ دو انسان که یکی از آنها نمیداند چه میگوید و آن یکی نیز از حرف های او سر در نمی آورد
-------------------------------------------------------------------------------
امیدوارم این ریویو برایِ شما دوستانِ خردگرا، مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
او را بخاطرِ اندیشه های نابی که داشت و مخالفتش با روحانیون، از فرانسه به انگلستان تبعید کردند... امّا با اینکار این اندیشمندِ گرامی، آزادی بیانِ بیشتری پیدا نمود و با نوشته ها و نامه هایِ فلسفی و آگاهی دهنده ای که به فرانسه میفرستاد، نخستین بذرهای انقلاب را در فرانسه پاشید
او بعد از سه سال به فرانسه بازمیگردد. ولی بدونِ اطلاع وی و بدونِ مجوز، کتابی با عنوانِ <نامه های فلسفی> از او به چاپ میرسد که باعث میشود وی در سن چهل سالگی از سرزمینش فراری شود، چراکه پیامِ این کتاب، انتقاد شدید از دستگاه حکومتی و کوبیدنِ نهادِ دین و مذهب و بی ارزش نمودنِ روحانیونِ مذهبی و اشراف زاده های مفت خور در فرانسه میباشد
او معتقد بود که پادشاهان لقب و عنوان میفروشند و دینکاران و دین فروشان، کاخ هایِ بهشت را میفروشند و اگر کسی با دینِ دروغین آنها مبارزه کند، او را در راه خدایِ دروغین و موهومشان قطعه قطعه کرده و میسوزانند، لذا جوانان را تشویق میکرد تا دست به دست یکدیگر داده و دین و مذهب را نابود کنند
این فیلسوفِ بزرگ، همیشه میگفت که برایِ انجامِ عدالت و راستی و خوبی، نیازی به خدا و مذهبیانِ بیخرد نیست... او کتابهای به اصطلاح آسمانی را بچگانه قلمداد کرده و این کتب را بی ارزش و بی مغز میدانست و معاد و نبوت و وحی را ابلهانه و بیخردانه خطاب میکرد و این موضوع را که هرچیزی بر رویِ زمین و هر رویداد پیش آمده بر روی زمین خواستِ خداوند است را مسخره میکرد و آن را خنده آور میدانست... او مذهبیان و دینکاران را خشک اندیش و نادان خطاب میکرد و همین موضوع متعصبانِ مذهبی را خشمگین کرده بود و به خونِ وی تشنه بودند.. امّا این فیلسوفِ گرانقدر، تحتِ حمایتِ شش پادشاه بزرگِ اروپا و ملکه های مشهورِ اروپایی بود و نزدِ تمامی آنها از محبوبیتِ بسیاری برخوردار بود
او از یهودیت نفرت داشت، زیرا میگفت آنها باعث شدند مسیح که انسانی معمولی و یهودی بود، بزرگ جلوه داده شده و از او شهید جاودانی ساختند
این بزرگمردِ تاریخ اعتقاد داشت که تا زمانی که انسان های ساده لوح و نادان وجود دارند، دین و مذهب نیز وجود خواهد داشت و وجود احکام دینی و به اصطلاح علومِ الهی و اینکه میگویند علم و دانش در دین و مذهب وجود دارد را همچون زهری در غذا میدانست
برخی از جملاتِ زنده یاد <ولتر> را در زیر برایتان مینویسم
------------------------------------------------------------------------------
نخستین دینکار و روحانی، نخستین کلاه برداری بود که به نخستین انسانِ ناآگاه برخورد کرد
-------------------------------------------------------------------------------
پاپ از دستش کاری ساخته نیست، ولی پایش را میبوسند
-------------------------------------------------------------------------------
تا زمانی که ابلهان و شیادان وجود دارند، ادیان مختلف نیز وجود دارد
-------------------------------------------------------------------------------
دیرباوری اساسِ خردمندی است
-------------------------------------------------------------------------------
خشک اندیشی ترکیبی است از خرافات و نادانی که بیماری تمامِ دوران ها بوده است
-------------------------------------------------------------------------------
فیلسوفان باید همیشه دو یا سه پناهگاه داشته باشند تا از شرّ سگ های وحشی در امان باشند
-----------------------------------–-------------------------------------------
قاتلان را مجازات میکنند، امّا اگر آدمکشی با صدایِ طبل و شیپور همراه باشد ، با خود، افتخار به همراه می آورد
------------------------------------------------------------------------------
ماورالطبیعه گفتگویی است میان ِ دو انسان که یکی از آنها نمیداند چه میگوید و آن یکی نیز از حرف های او سر در نمی آورد
-------------------------------------------------------------------------------
امیدوارم این ریویو برایِ شما دوستانِ خردگرا، مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
January 7, 2020
كتاب ضخم ، سيرة اكثر من تأريخية ، كتاب مهم جداً ويستحق القراءة مجدداً
December 28, 2020
What a turbulent life: fleeing, returning, repeat. Voltaire was so witty, but so, so arrogant and jealous. And utterly unable to control himself. He certainly was a free thinker, but also clung to convention when it suited him. When he felt injustice upon himself, he wanted the establishment to come to his side.
My favorite section was Voltaire's time with Madame du Chatelet, roughly the second quarter of the book. They made a fascinating couple. The author seemed to spend too much time on the last third of Voltaire's life. The stories and anecdotes seem longer without reason.
A book I am glad to have read. I didn't know much about Voltaire previously, though he is referenced often. I'm not sure what I think of him. He seems a bit overrated. Certainly he had some thoughts ahead of his time. But I am not sure he deserves as high a pedestal as he is placed on.
My favorite section was Voltaire's time with Madame du Chatelet, roughly the second quarter of the book. They made a fascinating couple. The author seemed to spend too much time on the last third of Voltaire's life. The stories and anecdotes seem longer without reason.
A book I am glad to have read. I didn't know much about Voltaire previously, though he is referenced often. I'm not sure what I think of him. He seems a bit overrated. Certainly he had some thoughts ahead of his time. But I am not sure he deserves as high a pedestal as he is placed on.
January 10, 2017
Voltaire de Jean Orieux offre au lecteur un flux d'anecdotes mais il ne présente aucune de vision de l'homme dans l'ensemble. Le livre essaie de plaire avec des tres nombreux quolibets et commentaires sarcastiques mais il finit par assommer le lecteur.
Le portrait que fait Orieux de Voltaire est assez négatif. C'était un mécréent qui croyait que la religion était une bonne chose pour le peuple. Il était contre la démocracie et l'alphabétisation des masses. Il couchait vraisemblablement avec sa nièce mais avait quand meme une grande foi dans sa vertu propre.
Orieux semble penser que Candide est la seule bonne chose que Voltaire a écrit et que ses nombreuses pièces de théatres dans le style de Racines sont toutes médiocres. En plus, Voltaire refuse de reconnaitre le grand talent de Shakespeare. "Le Grand Will n'est pas du tout pour lui un grand mort, une idole vénérée. C'est un ennemi personnel, présent, militant et intolérable." (p. 729)
Orieux souligne le fait que Voltaire avait l'esprit très querelleur. "Voltaire ne pouvait laisser pourir ses enemis: ils les ressuscitait pour les attaquer,et les faisait durer par son acharnement." (p. 558)
Aussi Voltaire était excessivement théatral dans la vie. "On se demande si Voltaire joue davantage la comédie sur scène ou dans la vie." (p. 251) Il raconte la réaction de trés mauvais gout quand il a appris la nouvelle de Le Kain qui avait interpreté bien des roles crées par Voltaire. "Le Kain était mort la vielle! Voltaire poussa un grand cri et extériorisa sa douleur avec tout le talent qu'exigeait la fin d'un si grand acteur. Cela fit pour son arrivée une très belle scéne de la 'sensibilité'". (p 742)
Normalement, Voltaire était peu sincère et aimait flatter les grands. "Ne nous posons pas de question de la sincérité de l'éloge (du roi Louix XVI) ... mais admirons l'opportunité de (l'avoir fait)." (p. 732)"Il sait faire des bons placements en fonds et en flatterie." (p. 299)
Orieux loue Voltaire surtout pour les nombreuses occasions où il s'est intervenu pour le compte d'un in indiviu qui était victime de l'injustice du système juridiques. Voltaire défendait ces causes énérgiquement et courageusement. Les abus contre lesquels il combattait étaient vraiment monstrueux. Pour ces efforts, Voltaire mérite vraiment tous les élogues qu'il recoit d'Orieux.
Aussi, Orieux laisse voir son grande admiration pour Voltaire dans les cents dernières il s'indigne contre tous ses enemis et critiques surtout chez le clergé. Il est outré par le fait que l'archévêque de Paris ait refusé des funérailles catholiques à Voltaire. Voltaire a éte la victime de "la haine la plus furieuse du clan des dévots." (p. 775). Orieux trouve les actes des autorités ecclésiastiques absolument ignoble car finallement Voltaire a été un saint. "Il est de nature du feu et de la lumière. Il a été un rayon inaltérable de l'Intelligence, un soufle de l'Esprit, pénétrant tous les esprits épris de liberté et de justice. Il est la vie." (p. 795) C'est trop. L'archévêque avait entièrement raison de refuser un enterrement chrétien à un mécréent si intransigent. Ca été une insolence de la part de Voltaire d'en avoir demandé un.
Le portrait que fait Orieux de Voltaire est assez négatif. C'était un mécréent qui croyait que la religion était une bonne chose pour le peuple. Il était contre la démocracie et l'alphabétisation des masses. Il couchait vraisemblablement avec sa nièce mais avait quand meme une grande foi dans sa vertu propre.
Orieux semble penser que Candide est la seule bonne chose que Voltaire a écrit et que ses nombreuses pièces de théatres dans le style de Racines sont toutes médiocres. En plus, Voltaire refuse de reconnaitre le grand talent de Shakespeare. "Le Grand Will n'est pas du tout pour lui un grand mort, une idole vénérée. C'est un ennemi personnel, présent, militant et intolérable." (p. 729)
Orieux souligne le fait que Voltaire avait l'esprit très querelleur. "Voltaire ne pouvait laisser pourir ses enemis: ils les ressuscitait pour les attaquer,et les faisait durer par son acharnement." (p. 558)
Aussi Voltaire était excessivement théatral dans la vie. "On se demande si Voltaire joue davantage la comédie sur scène ou dans la vie." (p. 251) Il raconte la réaction de trés mauvais gout quand il a appris la nouvelle de Le Kain qui avait interpreté bien des roles crées par Voltaire. "Le Kain était mort la vielle! Voltaire poussa un grand cri et extériorisa sa douleur avec tout le talent qu'exigeait la fin d'un si grand acteur. Cela fit pour son arrivée une très belle scéne de la 'sensibilité'". (p 742)
Normalement, Voltaire était peu sincère et aimait flatter les grands. "Ne nous posons pas de question de la sincérité de l'éloge (du roi Louix XVI) ... mais admirons l'opportunité de (l'avoir fait)." (p. 732)"Il sait faire des bons placements en fonds et en flatterie." (p. 299)
Orieux loue Voltaire surtout pour les nombreuses occasions où il s'est intervenu pour le compte d'un in indiviu qui était victime de l'injustice du système juridiques. Voltaire défendait ces causes énérgiquement et courageusement. Les abus contre lesquels il combattait étaient vraiment monstrueux. Pour ces efforts, Voltaire mérite vraiment tous les élogues qu'il recoit d'Orieux.
Aussi, Orieux laisse voir son grande admiration pour Voltaire dans les cents dernières il s'indigne contre tous ses enemis et critiques surtout chez le clergé. Il est outré par le fait que l'archévêque de Paris ait refusé des funérailles catholiques à Voltaire. Voltaire a éte la victime de "la haine la plus furieuse du clan des dévots." (p. 775). Orieux trouve les actes des autorités ecclésiastiques absolument ignoble car finallement Voltaire a été un saint. "Il est de nature du feu et de la lumière. Il a été un rayon inaltérable de l'Intelligence, un soufle de l'Esprit, pénétrant tous les esprits épris de liberté et de justice. Il est la vie." (p. 795) C'est trop. L'archévêque avait entièrement raison de refuser un enterrement chrétien à un mécréent si intransigent. Ca été une insolence de la part de Voltaire d'en avoir demandé un.
June 24, 2025
كان هذا الكتاب جليسي لمدة أسبوعين لأنه كتاب ضخم، مسهب في تفاصيله عن فولتير، من ميلاد فرانسوا أورويه حتى وفاة فولتير والأربع وثمانين عامًا بينهما.
بذل المترجم المرحوم عبود كاسوحة جهد جبار في ترجمة هذا العمل الضخم، الذي رغم أنه يفترض معرفة تفاصيل عديدة عن فولتير عنه قبل قراءته لكن لم يمنعني هذا من الاستمتاع برجل التنوير الأول في فرنسا.
بذل المترجم المرحوم عبود كاسوحة جهد جبار في ترجمة هذا العمل الضخم، الذي رغم أنه يفترض معرفة تفاصيل عديدة عن فولتير عنه قبل قراءته لكن لم يمنعني هذا من الاستمتاع برجل التنوير الأول في فرنسا.
July 23, 2016
La vie de Voltaire elle-même est passionnante et extraordinaire, et rien que pour cela le livre mérite d'être lu et se lit avec plaisir. J'ai plus de problèmes avec l'auteur. Son style est ampoulé, inutilement sophistiqué, il n'arrête pas d'ajouter des commentaires et des jugements personnels sans intérêt sur les personnages. Plus gênant, l'auteur se noie dans une mer de détails peu intéressants et assez répétitifs, notamment sur les visiteurs ou les visites de Voltaire. Je comprends que les anecdotes sont importantes pour comprendre le personnage, et que celui-ci se révèle dans ces interactions, mais on n'a pas besoin de les connaître toutes, et de savoir si Voltaire était dans le jardin à ce moment là, ou de savoir ce qu'il a mangé à l'auberge où il s'est arrêté. Inversement, l'auteur passe pratiquement sous silence l'oeuvre littéraire de Voltaire: aucune mention de Zadig, de l'Ingénu, de Micromégas, seul Candide est détaillé, et encore - quel dommage - Orieux ne parle pratiquement pas de la réception du livre par le public et l'Europe de l'époque, alors qu'il consacre des chapitres entiers à l'accueil réservé à des tragédies de Voltaire sans intérêt et oubliées.
En définitive, c'est Voltaire qui sauve le livre. Il y a probablement de meilleures biographies, mais à défaut, vous pouvez lire celle-là.
En définitive, c'est Voltaire qui sauve le livre. Il y a probablement de meilleures biographies, mais à défaut, vous pouvez lire celle-là.
October 1, 2014
Wonderful.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews