Verzameling columns eerder verschenen in Volkskrant Magazine. Witteman (1965) schrijft over het hectische leven en de lasten en lusten van een moderne, werkende vrouw met drie jonge kinderen. Er komt van alles aan de orde: een schoolreunie, je kind in het ziekenhuis, drankzucht, verzamelwoede, vieze kindermoppen (Pudding en Gisteren), je eigen naam googelen, gesprekken in de trein, rommel en chaos in huis, goede doelen, teksten op verpakkingen, jengelende kinderen, ratten als huisdieren, Sinterklaas, belastingproblemen, haar tijd in Moskou en Berlijn, een vergelijking van kinderfeestjes van de antisuikerbrigade en de nouveaux riches, slapeloosheid, horror websites, zegeltjes sparen, bhs, enz.
Voor wat het is, een verzameling van columns uit de jaren '00, is dit boekje een werkelijke parel. Ik wist al dat Witteman beter kan schrijven dan de gemiddelde columnist, omdat ik vluchtig stukjes van haar heb gelezen in de Volkskrant. Wat ik niet wist is hoe ongelooflijk creatief ze de Nederlandse taal gebruikt om haar verhaaltjes bijzonder te maken. De meest simpele gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld een verblijf in Duitsland, wordt een hilarische vertelling over de verschillende manieren waarop je Duits zo incorrect mogelijk kan spreken. Ik deed het steeds bijna in m'n broek!
Zelden heb ik het zo vaak uit gepróest van het lachen als bij dit boek. Het zijn losse collumns van ongeveer 3 pagina's per stuk, dus lekker hapklare brokken voor bijvoorbeeld op vakantie bij het zwembad.
Ik vind Witteman op haar best als ze over koken en eten schrijft en dat doet ze in dit boekje erg weinig..
Deze stukjes zijn leuker als columns in de krant dan als verzameling in een boekje.
Niet teveel verhaaltjes achter elkaar lezen dus. Ik las ze inderdaad voor het slapen.
Soms gaat het over herkenbare situaties, al is de overdrijvingsfactor groot! Denk ik. Maar ik ben vaak niet op de plekken geweest waar zij kwam. Misschien vergis ik mij dus.
Ik heb dit in de trein gelezen, maar ben er mee gestopt om de vreemde blikken te vermijden. Het was moeilijk om tijdens het lezen het niet uit te proesten. Thuis verder gelezen, en buikpijn gekregen van het lachen.
Jarenlang had mijn dochter zonder morren een slaapkamer gedeeld met haar broertjes, maar haar kleine enclave van hartjes en bloemetjes was langzamerhand steeds verder in de hoek gedrukt door een groeiend leger hijskranen en brandweerauto's die in tweetonig loeien uitbarstten als ze zich 's nachts wat onbesuisd omdraaide. Toen ze bovendien op een avond haar knuffelschaapje vol punaises geprikt in bed terugvond, als bij een afrekening van de casa nostra, was de maat vol. Een eigen kamer wou ze, met zachte vloerbedekking, een plantje in een potje en zo'n hoog bed met een bureautje eronder en daarop een foto van haar beste vriendinnen in een lijstje. Het zou het állermooiste cadeau zijn voor haar achtste verjaardag.
Ik moest wel even wennen aan dat elke zin grappig dient te zijn. Dat vind ik al snel vermoeiend. Maar als je daaraan voorbijgaat zijn het leuke columns. Er zitten ook wel enkele grappige vondsten tussen waar ik hardop van in de lach schoot, zoals de kikkervisjes in hun 'glazen pied-à-terre'. Doordat alles zo overdreven is beschreven vraag ik me wel af wat nou waar is gebeurd en wat niet.
Witteman is de koningin van de over the top overdrijving en als geen ander in staat je een vrolijk kritische spiegel voor te houden. Jammer dat ze niet naar de kerk gaat. Het zou haar oneindig veel inspiratie tot columns geven en de kerk een schop onder haar kont geven.
Ik bevind me nog lang niet in het stadium van een moeder zijn, maar als ik Sylvia's columns zo lees dan zal het lang niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Gelukkig wel met een hilarische ondertoon.