書劍恩仇錄（一）

The Book and The Sword #1

by Jin Yong, Jin Yong

《書劍恩仇錄》雖是金庸的第一部作品，但已經光芒萬丈。《書劍》是「群戲」，主角是「紅花會」，而不是一個人或兩個人。紅花會一共有十四個「當家」，其中有幾名相當突出，活龍活現，令人激賞！《書劍》採用了「乾隆是漢人」的傳說，借乾隆這個人物，寫出了既得權力和民族仇恨之間的矛盾，在表達這一點意念上，獲得成功。

Genres: Fiction, Classics, China, Domestic

480 pages, 軟精裝

First published January 1, 1955

About the author

Louis Cha, GBM, OBE (born 6 February 1924), better known by his pen name Jin Yong (金庸, sometimes read and/or written as "Chin Yung"), is a modern Chinese-language novelist. Having co-founded the Hong Kong daily Ming Pao in 1959, he was the paper's first editor-in-chief.

Cha's fiction, which is of the wuxia ("martial arts and chivalry") genre, has a widespread following in Chinese-speaking areas, including mainland China, Hong Kong, Taiwan, Southeast Asia, and the United States. His 15 works written between 1955 and 1972 earned him a reputation as one of the finest wuxia writers ever. He is currently the best-selling Chinese author alive; over 100 million copies of his works have been sold worldwide (not including unknown number of bootleg copies).

Cha's works have been translated into English, French, Korean, Japanese, Vietnamese, Thai, Burmese, Malay and Indonesian. He has many fans abroad as well, owing to the numerous adaptations of his works into films, television series, comics and video games.


金庸，大紫荊勳賢，OBE（英語：Louis Cha Leung-yung，1924年3月10日－2018年10月30日），本名查良鏞，浙江海寧人，祖籍江西婺源，1948年移居香港。自1950年代起，以筆名「金庸」創作多部膾炙人口的武俠小說，包括《射鵰英雄傳》、《神鵰俠侶》、《鹿鼎記》等，歷年來金庸筆下的著作屢次改編為電視劇、電影等，對華人影視文化可謂貢獻重大，亦奠定其成為華人知名作家的基礎。金庸早年於香港創辦《明報》系列報刊，他亦被稱為「香港四大才子」之一。


Source: https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E9%87...

Reviews

[Raymond · Rating 5 out of 5]

我第一次讀這本小說是在二十多年前。現在再讀一遍，同樣令人愉快。小說和電視劇改編都很棒。金庸迷都該看看這本小說.

[Soung Iimoya · Rating 4 out of 5]

อ่านจบเล่มแรก เนื้อเรื่องเดินเร็ว อ่านจนบางที่เหนื้อย 😅 อาจเพราะนิยายยุคใหม่เยิ่นเย้อ น้ำเยอะด้วย

เรื่องแรกของกิมย้ง จัดว่าโอเลย มีขัดใจบางตัวละคร แต่โดยรวมโอ ตัวละครสีเทาๆ

[Whale Read · Rating 3 out of 5]

นิยายกำลังภายในเล่มแรกของโกวเล้ง

อ่านจบได้สักพักพอคิดย้อนกลับไปยังรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรน่าจดจำนัก

ที่นึกออกคือ การต่อสู้ตะลุมบอนที่มีตัวละครจำนวนมากเกินไป
ตัวเอกที่ดูยังไม่ค่อยชัดว่าจะเป็นใครจนเลยกลางเล่มไปแล้ว จึงอาจจะพอเดาได้บ้าง

ที่สังเกตคือไม่มีการฝึกวิชาเลย ตัวละครเก่งมายังไงก้เก่งยังงั้นเลย
น่าสนใจเรื่องอาวุธนอกสารระบบ ที่ถึงแม้จะเป็นเล่มแรก แต่โกวเล้งก้งัดอาวุธแปลก ๆ มาเต็มไปหมด

[Morris Yen · Rating 5 out of 5]

雖然有些缺失，大體上是很好看的作品，很喜歡~

[Apisit Ruenmoon · Rating 5 out of 5]

สำหรับการเป็นนวนิยายเรื่องแรก กิมย้งประพันธ์ออกมาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ไม่ใช่แค่กระบวนท่าที่สร้างสรรค์จนน่าสรรเสริญ ภูมิทัศน์ที่ถูกเกลี่ยให้กว้างขวางขนาดนี้ยังเปิดให้เห็นความเป็นไปได้มหาศาล เราได้เห็นความบังเอิญตลกร้ายมากมายเกิดขึ้นในพื้นพิภพนี้ ยิ่งผนวกกับหลุมดำในใจมนุษย์ก็ยิ่งทวีความลึกให้สำรวจมากขึ้นไปอีก

กิมย้งสามารถวิพากษ์ปัจเจกและโครงสร้างไปได้พร้อมๆ กัน อันที่จริงนี่คือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วโดยธรรมชาติ มิเช่นนั้นจะพูดได้อย่างไรว่า เราสามารถเปลี่ยนโลกได้ ขณะเดียวกันโลกก็เปลี่ยนเราได้เช่นกัน

โชคชะตาอาจสร้างเรา แต่เราก็สร้างโชคชะตาได้เช่นกัน โชคชะตาจึงเป็น "การเมือง" ในความหมายของการต่อรองทางอำนาจ

ตั้งแกลก หัวหน้าสมาคมบุปผาแดง ต้องการเปลี่ยนโลกเพื่อปลดปล่อยชาวฮั่นจากการกดขี่ของแมนจู ส่วนฮ่องเต้ชาวแมนจูก็ต้องเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงตรง "หน้า" เพื่อรักษาฐานและขยายอำนาจของตนไว้

ฝ่ายหลังผูกพันผู้คนด้วยพระเดช ส่วนฝ่ายแรกซื้อใจคนด้วยพระคุณ

แต่ครั้นตัวละครที่เราถูกลวงว่าอาจเป็น "พระเอก" ในเล่ม 1 อย่างเล็กฮุยแซ เลือนหายไปจากเรื่องโดยไม่รู้ตัว เราย่อมทราบได้ทันทีว่า แท้จริงแล้ว "ความรัก" ต่างหากที่บงการจอมยุทธ์ในเรื่องนี้

ไม่ว่าจะอารยธรรมที่รุ่งโรจน์ หรืออารยธรรมที่เสื่อมสลาย ตัวละครทรงคุณธรรมที่สุดหรือตัวละครที่สามานย์ที่สุด ต่างถูกกำกับด้วยความรัก

ระดับฝีมือวิทยายุทธ์อาจบอกใบ้ได้ว่าจอมยุทธ์จะเอาชีวิตรอดได้ยืดยาวเพียงไร แต่ความรักเท่านั้นที่จะบอกจุดจบในโลกยุทธภพ

จอมใจจอมยุทธ์เป็นนวนิยายของกิมย้งเรื่องแรกที่ผมอ่าน และผมมั่นใจว่ามันจะไม่ใช่เรื่องสุดท้าย

[隻眼簽到 · Rating 4 out of 5]

從前看這部小說，覺得故事比較簡單，文筆稍嫌平淡，武打甚多，招式動作卻太繁瑣，缺乏吸引人的神奇武功及主角驚人的表現，是那種較接近《三國演義》、《水滸傳》之類的小說。這次重看，故事之外，略微注意了他的用字遣詞，是一種古典與現代融合的文雅。
最「文」的部分是陳家洛與乾隆的初會。這裡金庸除了徵引辛棄疾和納蘭容若的部分詞句外，還替乾隆和陳家洛都擬製了詩詞。兩位讀書人間的對話當然也不同一般；如「大才磐磐」、「尊紀」之類。其實早在一開始，陸菲青給袁沅芷的短信就讓我查字典了：「然汝有立雪之心，而愚無時雨之化」。延續傳統小說的古典元素一向是武俠小說的特色，但時代在變，古典氛圍不再。就像武俠小說的多產時代已經過去一樣，金庸的銷售紀錄即使難以超越，但恐怕再也流行不起來了。新修也不可能。
時代的隔閡應是原因之一。武俠小說中有些特殊的「江湖禮義」就令人難以索解；例如，陸菲青明知焦文期挾怨十八年而來，與之武鬥最後竟然還「心存厚道，......盼他自知慚愧，就此引退」，以致反遭焦文期暗算受傷；周仲英受到紅花會誤解圍攻，眼看局面危殆，遇到有人突襲，竟然還說：「尊駕是誰，先通姓名」；霍青桐明知陳家洛不曉得李沅芷是女扮男裝，竟不馬上分說清楚，還要陳家洛去問李沅芷的師父，然後陳家洛又不好意思去問，搞到最後情海生波，差點引恨終生。種種如今看來迂腐騰騰的「人情世故」，恐怕很難引起現代人的共鳴吧！
典雅風格使得金庸的諷刺幽默筆法也成一絕。在描寫乾隆色慾薰心，湖上急追名妓玉如意那段，作者寫道：「眾侍衛見皇帝發急，再不乘機盡忠報國，更待何時？......眾侍衛或外功了得，或內力深厚，此時『忠』字當頭，戮力王事，勁運雙臂，船板激水，實為畢生功力之所聚，有分教：立竿見影，槳落船飛，迅速追上玉如意的花舫。」令人莞爾。

[Coffeetree · Rating 4 out of 5]

我是不是該重看金庸，年代久遠，都忘了當時自己是怎樣的廢寢忘食了。