This is a reproduction of a book published before 1923. This book may have occasional imperfections such as missing or blurred pages, poor pictures, errant marks, etc. that were either part of the original artifact, or were introduced by the scanning process. We believe this work is culturally important, and despite the imperfections, have elected to bring it back into print as part of our continuing commitment to the preservation of printed works worldwide. We appreciate your understanding of the imperfections in the preservation process, and hope you enjoy this valuable book.
Anno 2025 is het al te veel gevraagd om een bosje bloemen te verwachten met valentijn, terwijl Floris de hele wereld afreist en zichzelf vermomt als bloemenmand voor zijn geliefde. Do better guys, kijk naar Floris!
Ik geef wel eerlijk toe dat dit verhaal beter zou zijn indien ik vlot Middelnederlands zou kunnen.
Drie sterren voor het verhaal (één zuchtende puber gaat de andere zuchtende puber vijfduizend kilometer achterna) Eén ster voor het Middelnederlands Eén ster omdat ik er een maand over heb gedaan Vijf sterren omdat ik het EINDELIJK uit heb AMAI
"Eenieder die er getuige van zou zijn geweest hoe gelukkig die kinderen elkaar kusten en omhelsden en die hun immense vreugde had gezien, zou het bestaan van Cupido, Venus' zoon en de enige echte god van de liefde, niet betwijfeld hebben."
Zoals voor velen geldt, is dit, nu ik dit in 2022 schrijf, een verre herinnering aan de tijd op de middelbare school, toen wij tijdens de lessen Nederlands in de literatuurgeschiedenis in de Middeleeuwen waren beland. Daar troffen we mysteriespelen, ridderromans en stukken waarin de hoofse liefde werd beschreven. Een voorbeeld van het laatste genre is ‘Floris ende Blancefloer’. Het is een ingekleurde vertaling van de Franse tekst ‘Floire et Blancheflor’ uit ongeveer 1160, over een christin en een moslim – en dat in de tijd van de kruistochten. Genoeg conflictstof, maar de liefderijke gevoelens van genoemde hoofdpersonen staan centraal. Uit de aard der periode is hun liefde hoofs, dus per definitie deugdzaam en geïdealiseerd. Deze achtergrond beseffende vind ik het met deze tekst aangenaam verpozen, bij gelegenheid aan een knapperend haard- of kampvuur gezeteld. JM
Nog wel tof om te lezen, hoewel het echt traag ging gewoon omdat mijn concentratie kapot is. En hoe raar is het dat de moeder van Blancefloer niet zei tegen Floris dat ze niet echt dood was. I mean, ik snap dat de koning had gezworen haar te doden als ze dat deed, maar still, moederliefde??
Middelnederlandse vertaling naar een Frans episch gedicht over de koningskinderen Floris (zoon van de koning van Andalusië) en Blancefloer (dochter van een door hem geschaakte Franse edelvrouw), die samen opgroeien en onafscheidelijk zijn, door hun ouders gescheiden worden (Blancefloer wordt verkocht, Floris wijsgemaakt dat ze dood is), maar elkaar in de harem van een emir in 'Babylonië' weer vinden.
Dit gedicht over echte (niet hoofse!) liefde is niet bijster mooi of spannend en wordt driemaal onderbroken door ellenlange beschrijvingen van achtereenvolgens een (nep)praalgraf, Floris' paard en het kasteel van de emir.
Het verhaaltje is erg dun en de karakters ontzettend plat (Floris en Blancefloer zijn beide mooi, goed, edel enz.). Niettemin bevat het gedicht fraaie passages als Floris' rouw om Blancefloer en beider smeekbeden aan de emir op het eind.
Het verhaal was verrassend leuk en boeiend, ondanks dat het in de middeleeuwen is geschreven. Echter, alles is wel érg idealistisch. Daarnaast kun je goed lezen dat dit verhaal vroeger werd voorgedragen, omdat de auteur jou als lezer daadwerkelijk toespreekt. Dit was voor de verandering wel eens leuk!