Visto y no visto: El uso de la imagen como documento histórico

by Peter Burke, Teófilo de Lozoya (translator)

¿Qué valor documental debemos conceder al retrato de un rey, de una ciudad o de una batalla? ¿Cómo tenemos que acercarnos a la «verdad» que las imágenes ofrecen acerca del pasado?

Peter Burke, catedrático de la Universidad de Cambridge y uno de los historiadores de mayor reputación de nuestros días, se plantea aquí esta cuestión esencial, insuficientemente abordada por la historiografía. A través de un estudio minucioso de grabados, pinturas, dibujos y fotografías de todas las épocas, desde las estatuas de los emperadores romanos hasta los murales sobre Stalin, las fotografías de Robert Capa o el cine, pasando por el tapiz de Bayeux o los retratos de Botticelli o Tiziano, Burke pone de relieve que las imágenes no son reflejos objetivos de un tiempo y un espacio, sino parte del contexto social que las produjo, y es cometido del historiador reconocer ese contexto e integrar la imagen en él.

Este libro invita al lector a cuestionar el supuesto carácter inocente de los testimonios oculares, y propone, a partir de esa preocupación, un conocimiento más profundo del ayer capturado en las imágenes.

Genres: History, Nonfiction, Art, School, Cultural, Teaching

285 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

Peter Burke is a British historian and professor. He was educated by the Jesuits and at St John's College, Oxford, and was a doctoral candidate at St Antony's College. From 1962 to 1979, he was part of the School of European Studies at Sussex University, before moving to the University of Cambridge, where he holds the title of Professor Emeritus of Cultural History and Fellow of Emmanuel College. Burke is celebrated as a historian not only of the early modern era, but one who emphasizes the relevance of social and cultural history to modern issues. He is married to Brazilian historian Maria Lúcia Garcia Pallares-Burke.

Reviews

[Dream.M · Rating 4 out of 5]

صادقانه بگویم من چندان تاریخ دوست ندارم و از خواندن متون خشک تاریخی و وقایع نگاری و مطالعه استاد رسمی لذت نمی‌برم. اما در این بین، کتاب‌هایی که متن تاریخی در آنها فرع باشد، استثنا هستند.
کتاب "شاهد عینی" نوشته پیتر بروک هم یکی از همین استثناهاست.
The Uses of Images as Historical Evidence
حرف اصلی ابن کتاب، ساده است. تصاویر Images (نقاشی‌ها، عکس‌ها، مجسمه‌ها و حتی پوسترهای تبلیغاتی) فقط دکورهای کتاب‌های تاریخی نیستند؛ آن‌ها شواهد دست‌اول و سورس هستند.
این کتاب به ما می‌گوید که "تصویر"، زبانی دارد که اغلب ما در مدرسه و دانشگاه یاد نگرفته‌ایم آن را بخوانیم. پس برک تصمیم گرفته این شکل از خواندن را به ما بیاموزد و در این مسیر از ما یک کارآگاه تصاویر بسازد. اما از همان اول کار هم بهمان هشدار می‌دهد که استفاده از تصاویر به عنوان شواهد تاریخی آنچنان هم ساده نیست و مسیری ست پر از دست انداز و تله های ذهنی. او در مقدمه تأکید می‌کند که تصاویر می‌توانند گمراه‌کننده باشند ( به خاطر سبک هنری، سانسور، دیدگاه هنرمند یا حتی تغییرات فرهنگی در تفسیر آن‌ها). و باید در نظر داشته باشیم که تصاویر همیشه آینه تمام نمای واقعیت نیستند، بلکه گاهی آینه‌های کج و معوج اند و تحریف آمیز و باید دی‌کد شوند.

● اولین درس برک ، مفهوم "سواد بصری"
ما عادت کرده‌ایم به تصاویر نگاه کنیم، بهشان زل بزنیم، بعضی از ما حتی مسحور سبک و جزییات هنری آنها هم می‌شویم. اما برک می‌گوید ما باید یاد بگیریم آن‌ها را بخوانیم. او اخطار می‌دهد که تصویر یک مدیوم بی‌طرف نیست که واقعیت را مو‌به‌مو باز بتاباند بلکه به نوعی کانسترکت است. هنرمند، آگاهانه یا ناآگاهانه، جهان را آن‌گونه که هست تصویر نمی‌کند، بلکه آن را آن‌گونه که می‌خواهد دیده شود یا سفارش داده شده بازنمایی می‌کند.
مثلاً وقتی به پرتره یک نجیب‌زاده نگاه می‌کنیم، نباید فقط مبهوت شنل زیبای او شویم. بلکه باید بپرسیم چرا این شنل به تصویر درآمده؟ چرا این زاویه انتخاب شده؟ چرا این نماها؟ چرا چرا چرا...
برک به ما یاد می‌دهد که هر تصویر، پاسخی است به یک نیاز یا یک پرسش که در زمان خودش مطرح بوده است.
برای درک بهتر این مفهوم، برک در فصل اول کتابش به عکس‌ها و پرتره‌ها می‌پردازد. او نشان می‌دهد که حتی عکس‌ها، که به نظر واقعی می‌آیند، می‌توانند دستکاری‌شده باشند. مثلاً حتی در قرن نوزدهم، عکاسان پرتره‌های افراد مشهور را روتوش می‌کردند تا افراد زیباتر به نظر برسند، یا در عکس‌های جنگی، نبردها را صحنه‌سازی می‌کردند. او تأکید می‌کند که سواد بصری نیازمند تمرین است و ما باید لایه‌های پنهان، زمینه فرهنگی و تکنیک‌های هنری را ببینیم.

● درس دوم واکاوی قدرت
برک سپس به سراغ تصویر قدرت می‌رود (پاور اند پروتست) و نشان می‌دهد که حاکمان چقدر هوشمندانه از هنر برای بدیهی نشان دادن قدرتشان استفاده می‌کردند. مثلا پرتره‌های سلطنتی فقط برای زیبایی نبودند؛ آن‌ها ابزاری برای تولید ابهت و مشروعیت بودند. او نشان می‌دهد که چطور از الگوهای باستانی (مثل فیگورهای امپراتوران رومی) استفاده می‌شد تا به یک پادشاه معاصر، ابهتی فراتاریخی بخشیده شود. اینجا می‌فهمیم نمایش قدرت، بخش بزرگی از خود قدرت است. در واقع، حاکمان قبل از اینکه با شمشیر حکومت کنند، با تصویرشان بر ذهن‌ها فرمانروایی می‌کردند.
در فصل چهارم کتاب، قدرت و اعتراض، برک مثال‌های متعددی می‌آورد. مثلاً پرتره‌های لویی چهاردهم فرانسه، که او را مثل خدای خورشید نشان می‌دادند (لویی چهاردهم عاشق آپولون بوده)، یا پوسترهای پروپاگاندای نازی‌ها که هیتلر را به عنوان لیدر ابدی تصویر می‌کردند. البته که این تصاویر همیشه موفق نبودند و گاهی اعتراضات بصری (مثل کاریکاتورها) هم علیه‌شان شکل می‌گرفت.
امروز می‌بینیم با پیشرفت هوش مصنوعی، تصاویر قدرت حتی پیچیده‌تر شده‌اند و دیپ‌فیک‌ها می‌توانند رهبران را در موقعیت‌های ساختگی نشان دهند، و بدون ابزارهایی که برک معرفی می‌کند، تشخیص تصاویر واقعی از جعلی سخت خواهد بود. برک در ادامه تأکید می‌کند که تصاویر قدرت، همیشه بخشی از یک گفتمان اجتماعی هستند؛ آن‌ها نه تنها بازتاب دهنده قدرت بلکه سازنده آن‌اند.

● درس سوم توجه به جزئیات روزمره
از بخش‌های جذاب کتاب، تحلیل نقاشی‌های ژانر (به‌ویژه آثار هلندی) بود. این نوع از تصاویر جایی در متن‌های رسمی و گزارش‌های اداری ندارند. مثلا در هیچ سند دولتی نمی‌نویسند که مردم عادی چطور قاشق به دست می‌گرفتند، چیدمان آشپزخانه‌شان چطور بود یا در لحظات تنهایی با چه فیگوری روی مبل می‌نشستند. اما برک با بررسی این نقاشی‌ها، ما را به لایه‌های زیرین زندگی روزمره می‌برد. البته او بلافاصله هشدار می‌دهد که دفت کنید! این‌ها اسنپ‌شات نیستند و هنرمند ممکن است آشپزخانه را تمیزتر یا کثیف‌تر از واقعیت نشان داده باشد یا عناصری را از پس‌زمینه حذف یا اضافه کرده باشد تا یک پیام اخلاقی (مثلاً درباره قناعت یا فسق) بدهد. پس ما با واقعیت آرمانی طرفیم، نه واقعیت عریان.
در فصل پنجم، فرهنگ مادی از طریق تصاویر، برک به جزئیات بازهم بیشتر می‌پردازد. او مثال‌هایی از نقاشی‌های هلندی قرن هفدهم مثل آثار ورمیر می‌آورد که در آنها اشیا روزمره (مثل نقشه‌های روی دیوار در نقاشی‌ها، آلات موسیقی در پس زمینه و حتی حضور حیوانات خانگی در پرسپکتیو) نمادهایی از تجارت یا اخلاقیات خاصی بودند. برک نشان می‌دهد که تصاویر می‌توانند به این شکل تاریخچه اشیا را روایت کنند.

● درس محبوبم"دیگری" سازی
اما بگذارید به بخش هولناک و البته محبوب خودم برسیم یعنی"تصویر دیگری". اینجا پ می فهمیم کارکرد تصویر فقط برای ثبت زندگی ما نیست، بلکه گاهی برای نفی زندگی دیگران است. برک می‌گوید تصویر می‌تواند ابزاری برای فاصله‌گذاری باشد. برای اینکه بفهمیم او در این بخش چه بازی بزرگی راه انداخته، و برای درک این مفهوم، بنظرم خوب است اگر پای ادوارد سعید و امبرتو اکو(من شخصا بسیار تحت تاثیر این دو نفرم) را هم به این گفتگو باز کنیم و این سه نفر را کنار هم بنشانیم.

• ادوارد سعید و پروژه قدرت: وقتی برک از نقاشی‌هایی حرف می‌زند که شرقی‌ها را همیشه در حال چرت زدن، در حرم‌سراها یا در بازارهای آشفته نشان می‌دادند، می‌توان به ادوارد سعید رجوع کرد. سعید در "شرق‌شناسی" می‌گوید این تصاویر صرفا حاصل سوءبرداشت شخص تصویرگر نیستند بلکه محصول یک پروژه سیاسی هستند. غرب برای اینکه خودش را عقلانی و متمدن تعریف کند، نیاز داشته و دارد شرقی بسازد که غیرعقلانی و عجیب و اگزوتیک است.پس تصویر اینجا به خدمت استعمار و کولونیالیسم درمی‌آید. اگر دیگری وحشی تصویر شود، پس اشغال سرزمینش تجاوز که نیست هیچ بلکه رسالتی تمدن‌ساز و مجاز جلوه می‌کند. برک در فصل هفتم، "کلیشه‌های دیگران" مثال‌هایی از نقاشی‌های قرن نوزدهم برای این ادعا می‌آورد، مثل آثار دولاکروا که شرق را رمانتیک اما عقب‌مانده نشان می‌دهند.

• امبرتو اکو و نیاز به دشمن: هروقت صحبت از آدرینگ و هیولاسازی باشد، امبرتو اکو با آن میکروسکوپ نشانه ‌شناختی‌اش وارد می‌شود. اکو درباره پروژه دشمن سازی می‌گوید ما اصلاً نیاز داریم که دیگری را زشت یا ترسناک تصویر کنیم تا هویت خودمان از هم نپاشد. اکو می‌گوید ما برای اینکه احساس کنیم خوب هستیم، باید کسی را پیدا کنیم که بد باشد. برک در کتابش نشان می‌دهد که چطور در نقاشی‌های قدیمی، اقوام دوردست را با ویژگی‌های حیوانی یا لبخندهای شیطانی می‌کشیدند. این دقیقاً همان دشمن‌تراشی مدنظر اکو است؛ ما دیگری را به شکل یک هیولا تصویر می‌کنیم تا برتری خودمان تثبيت کنیم . برک همچین به استریوتایپ نژادی اشاره می‌کند، مثل تصاویر آفریقایی‌ها در دوران استعمار که آن‌ها را نه تنها بدوی که مثل حیوان وحشی نشان می‌دادند.

وقتی این سه دیدگاه را ترکیب می‌کنیم، پازل تکمیل می‌شود و می‌فهمیم که "دیگری‌سازی" یک فرآیند پیچیده است که برک برای آنوشواهد بصری می‌آورد، سعید هدف سیاسی‌اش را لو می‌دهد و اکو ریشه‌های روان‌شناختی‌اش را کالبدشکافی می‌کند. البته برک می‌گوید که این استریوتایپ ها همیشه ثابت نیستند؛ آن‌ها با زمان تغییر می‌کنند، و گاهی معکوس می‌شوند. مثلا امروزه این پدیده در رسانه‌های اجتماعی ادامه دارد. تصاویر مهاجران یا اقلیت‌ها اغلب برای ایجاد ترس یا فاصله استفاده می‌شوند، و میم‌ها کلیشه های قدیمی را زنده می‌کنند. برک بجای پذیرش کورکورانه این تصاویر، ما را به نقد آنها دعوت می‌کند.

● درس پنجم روش‌شناسی و یا کارآگاه بازی
بنظرم بهترین ویژگی‌ برک این است که فقط تئوری نمی‌بافد؛ او به ما کیت ابزار هم می‌دهد. روش او (که از بزرگانی مثل پانوفسکی الهام گرفته) سه مرحله طلایی دارد که در حکم نقشه گنج اند:

° بافت و کانتکست: تصویر در چه اتمسفر فکری و سیاسی خلق شده؟ چه کسی پولش را داده؟ (چون کسی که پول نقاش را می‌دهد، محتوای تصویر را هم تعیین می‌کند) برک مثال‌هایی از سفارش‌دهندگان می‌آورد، مثل کلیسا که تصاویر مذهبی را برای پروپاگاندا سفارش می‌داد.

° نمادشناسی و آیکونوگرافی: آن سگ کوچک در گوشه تصویر، آن آینه شکسته، یا آن میوه پلاسیده روی میز، چه معنای پنهانی دارد؟ در دنیای برک، هیچ‌چیز تصادفی نیست. او در فصل دوم "آیکونوگرافی و آیکونولوژی"، این را از نمادهای مسیحی تا سیاسی بطور مبسوط توضیح می‌دهد.

°تحلیل امر غایب یا قدرت سکوت: این هوشمندانه‌ترین بخش کار اوست. برک می‌گوید به همان اندازه که "بودن‌ها" مهم‌اند، "نبودن‌ها" هم اهمیت دارند. چه کسی در تصویر نیست؟ چه طبقه اجتماعی حذف شده؟ چه بخشی از واقعیت عمداً از کادر خارج شده تا روایت حاکم آسیب نبیند؟ در فصل نهم، "از شاهد به مورخ" برک همین ایده این را گسترش می‌دهد.

برک می‌گويد این روش فقط برای تفسیر تصاویر قدیمی کاربرد ندارد، بلکه برای جهان مدرن هم کارآمد است. مثلاً در تحلیل یک پوستر تبلیغاتی امروز، باید بپرسید کانتکست ‌ش چیست؟ نمادهایش چه می‌گویند؟ و چه چیزی غایب است (مثل تنوع نژادی یا اقلیت‌های جنسی و یا جنسیت خاص)؟

●همه اینها را گفتیم تا به اینجا برسیم که چرا برک مهم است؟
شاید بگویید این حرف‌ها برای تحلیل تصاویر ۵۰۰ سال پیش است، و به چه درد امروز ما می‌خورد؟ اما همانطور که قبلتر هم مختصر اشاره ای شد، حقیقت این است که ما امروز بیش از هر زمان دیگری در محاصره‌ تصویر هستیم. از فیلم‌های هالیوودی گرفته تا عکس‌های اینستاگرام و ویدئوهای تیک‌تاک؛ همه‌ و همه دارند همان کاری را می‌کنند که برک هشدار داده؛ یعنی ساختن یک واقعیت گزینش‌شده. برک یادآوری کرده که تصاویر، ردپا هستند. او صادقانه اعتراف می‌کند که تصویر نمی‌تواند جای متن را بگیرد، اما بدون تصویر، ما نیمی از حقیقت انسانی را از دست می‌دهیم. و باید متوجه باشیم "تصویر" احساسات، ترس‌ها، آرزوها و ناخودآگاه جمعی یک دوران را لو می‌دهد.

● چرا من دارم بال‌بال می‌زنم که این کتاب عالی است و باید آن را بخوانید؟
​چون "شاهد عینی" می‌فهماند که ما در اقیانوسی از فریب‌های بصری غرق شده‌ایم و یادآوری می‌کند که تاریخ، یک جسد تاکسیدرمی شده در کتابخانه نیست؛ تاریخ همین الان در بیلبوردهای توی خیابان، در فیلم‌ها و حتی در عکس‌های سلبریتی‌ها دارد اتفاق می‌افتد.
​این کتاب می‌آموزد که "دیدن" یک عمل شجاعانه است. اگر نتوانی تصویر را تحلیل کنی، تصویر تو را تحلیل (و البته تسخیر) می‌کند!
........................
من این کتاب رو هدیه گرفتم و برام خیلی کتاب ارزشمندیه. و انقدر از خوندنش یادگرفتم و لذت بردم که دو جلد ازش رو به دو نفر از دوستانم هم هدیه دادم♡♡♡♡

آها اینو یادم رفت بگم، بعد از خوندن کتاب، یکی از عکس‌های باشگاهم رو دادم چتجپت با رویکرد برک در این کتاب و اکو در تاریخ زشتی و زیبایی تحلیلش کنه، نتیجه بانمک و جالب شد.
امتحانش کنید .

[Seyed Hashemi · Rating 5 out of 5]

عنوان ترجمه فارسی کتاب: "شاهد عینی؛ تاریخ به گواه تصاویر"
ترجمهٔ اشکان صالحی
نشر بان

هرچقدر از درست بودن این کتاب بگم، حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.

عجله ندارم برای این که براش مرور بنویسم.

زمانی که خیلی دور نیست، بازخوانی می‌کنم این کتاب رو و اون موقع مصدع اوقات می‌شم.

آراستگی و تمیزی کتاب در کنار ترجمه‌ای عالی هم خیلی به چشم میاد.

[Törő László Dávid · Rating 5 out of 5]

A történészek sokáig döntően szöveges forrásokra építve írták történeteiket, aztán jött az ún. vizuális fordulat a tudományokban és... még mindig döntően szöveges forrásokat használnak.

Peter Burke könyvében a fényképek, filmek, karcok, festmények történelmi forrásként való felhasználását járja körül és javaslatokat tesz a képek kultúr- és társadalomtörténeti szempontú elemzésére. Összefoglalja, milyen megközelítések születtek eddig:

- a 20. század első felében német művészettörténészeket az izgatta, hogy egy kép mennyiben tükrözi vissza az adott kor egységesnek felfogott "szellemét"
- később a francia strukturalistákat az érdekelte, milyen nagyobb társadalmi rendszerek integráns részei a képek (eltüntetve ezzel az egyes képek egyediségét)
- aztán megérkeztek posztstrukturalisták, és a képeket jelrendszerek, hálózatok, diskurzusok lenyomataként fogták fel
- variáltak a dolgon a feministák, akik a társdalmi nemi viszonyok és nemi előítéletek nyomait keresik a múlt képi megjelenítéseiben
- de itt vannak még a pszichoanalitikusok az összes iskolájukkal, akik a tudatalattinkat kutatják pl. festményeken keresztül

Burke egyik módszert sem veti el teljesen, inkább a fentiek szintézisére törekszik - teszi ezt rengeteg történelmi példával és innovatív, inspiráló műelemzésekkel. Szerinte a képeket nem érdemes "szó szerint venni", hisz rendszerint másról (is) árulkodnak, mint amit készítőik el akarnak adni művükről saját koruknak. Pár esettanulmány erre a könyvből:

1. A mindennapok történésze a Szent Ágostonról készült Carpaccio-festményt (1507) nem a több mint ezer évvel azelőtt élt Szent Ágostonra nézve használja fel forrásként, hanem a festő saját korára, azaz 16. századra nyer belőle információkat, pl. a mindennapi használati tárgyakkal kapcsolatban https://upload.wikimedia.org/wikipedi...
2. A 17. századi Franciaországban parasztcsaládokat festő Le Nain-testvérek képein nem kell készpénznek venni a jó minőségű kenyeret és bort, mert valószínűleg az Úrvacsora elképzelt jelenete szerint stilizáltak képüket
https://upload.wikimedia.org/wikipedi...

A képek nem passzív tárgyak; maguk is alakítják az egyes történelmi eseményekről, személyekről alkotott képzeteket. Pl. a festmények "gyarmatosítanak" azáltal, hogy a hódítók által kiszemelt területeket úgy jelenítik meg, hogy nincsenek rajtuk az őshonos népek.

Kifejezetten előremutató az lenne a történész szerint, ha a vizuális források és a társadalom-kultúra interakcióit kutatnák a történészek, pl. a filmek betiltásának hátterét, képrombolásokat. A könyv sokoldalúságát mutatja, hogy egy fejezet szól a történelmi fimekről, ahol a filmkészítő, mint történész nyer értelmet: így pl. lehet Jancsó Miklós Csillagosok, katonák c. filmjét egyfajta mikrotörténetként "olvasni".

Az előszó szerint Burke ezt a könyvet kissé kapkodva, egy lélegzetvételre írta meg. Ha így is ilyen alapos és szerteágazó témájú könyveket tud írni, akkor szerintem joggal nevezhető az egyik legjelentősebb kortárs nyugati kultúrtörténésznek.

[Arthur Stockton · Rating 3 out of 5]

A bit repetitive. Definitely not what I expected. It makes a point that I believe is already very well estabilished, nothing new to add. Works and discuss methods only in the beginning and the two last chapters, the rest is pure historical examples of how we can use imagery for deeper context and analysis. A very few good insights. 2,5.

[Aida · Rating 3 out of 5]

Ante una cuestión insuficientemente tratada por la historiografía, como es el uso de la imagen para el estudio de la historia, Peter Burke aborda esta metodología con una cantidad ingente de ejemplos. No solo se limita al desciframiento conceptual de dichos ejemplos, procedimiento necesario para el uso de la imagen como documento histórico, sino que además proporciona todas aquellas visiones que los historiadores e historiadores del arte han tenido y tienen sobre esta misma polémica. El uso de la imagen es un tema controvertido, sobre todo debido a la variabilidad de imágenes y los estereotipos y proyecciones subjetivas (negativas y positivas o intencionadas) que se han aplicado en ellas. Consecuentemente, la imagen como fuente (o vestigio, mejor dicho) se torna poco fiable, y, por tanto, poco útil para la objetividad que busca el historiador. Una revisión iconográfica, iconológica, o un estudio desde el estructuralismo es en todo momento un proceso previo que debe ser llevado a cabo para que, finalmente, la imagen pueda ser utilizada como soporte. Como conclusión final, Burke advierte en que la gran mayoría de imágenes «dan acceso no ya directamente al mundo social, sino más bien a las visiones de ese mundo propias de una época», siempre ubicadas en el marco contextual político, cultural, material o social de un período en concreto.
Al fin y al cabo, no podemos tratar todas las imágenes de la misma manera, ni tampoco debemos de abrumarnos por su cantidad; el proceso es lento, pero para que triunfen como vestigios para la historiografía debemos analizarlas cuidadosamente, una por una, siempre teniendo en cuenta su contexto y todo aquello que las originó.

[Chiara Barlassina · Rating 3 out of 5]

Sono abbastanza contraria a inserire tra i libri di goodreads (quindi che leggo per interesse mio e per divertimento) i testi universitari. Resta il fatto però che molti dei libri che leggo per esami sono saggi e non manuali, e spesso saggi molto validi. Testimoni oculari è uno di questi, sia per appassionati di arte, fotografia e cinema desiderosi di vedere la propria passione sotto un punto di vista storico e utilitario, sia per un appassionato di storia ‘tradizionale’, per imparare che non solo sui libri e con lo studio ma anche con i propri sensi, ovvero la vista, si può fare e comprendere la storia.

[Milan Baes · Rating 3 out of 5]

matig

[Pitichi · Rating 5 out of 5]

Burke esamina i vari approcci teorici all'interpretazione delle immagini e al loro impiego nell'analisi storica, servendosi di numerosi esempi (pittura, scultura, cinema, fotografia, stampa) per contestualizzare le due riflessioni. Un libro piacevole e ben organizzato, forse un po' sintetico, ma ottimo spunto di riflessione da cui partire per ulteriori indagini.

[Anna Gestels · Rating 5 out of 5]

Every historian should have this on their shelf.

[Mariana · Rating 4 out of 5]

é um livro mais geralzão
os insights que eu precisava estavam no começo e no fim. no meio do livro, burke trouxe muitos exemplos e modelos o que acabou ficando maçante DEMAIS!!!
mas ele arrasou no final falando da semiótica/estruturalismo (tenho uma queda por eles)

[Julia]

An interesting read but it is as if Burke is trying to explain historians what art-historians do without really saying that this is art history. If you get what I mean. He acknowledges the fact that using images as evidence (or at least trying to) is not a new concept, and in fact it is not. He describes that there are many pitfalls and weaknesses for using images as historical evidence and that you have to learn how to read them; guess what art historians do? It was a little bit frustrating I have to be honest. If you want a clearer overview of what art-historians do: 'Methods and Theories of Art History' by d'Alleva & Cothren is recommended.

But then I also have to admit that this book was first published in 2001, so there is a 22 year gap between then and now. What seems obvious to me, might not have been so obvious at the time.

I don't have that much more to say about it. Thanks Burke for letting me know about the text 'Idea of a Christian Prince' (1640) by Diego de Saaverdra Fajardo which will come in useful one day when I will write something about equestrian statues.

[Cemressa · Rating 3 out of 5]

Beklentimi karşılayan bir kitap olmadı ama bana resim ve fotoğraf ile ilgili bir fikir verdi. Fotoğrafı çekenin ya da resmi yapanın gördüğü veya asıl göstermek istediği neyse eser de o oluyor. Oysa her eserin birebir aslını yansıttığı gibi bir yanlış algım varmış. Kitaptan payıma düşen en değerli kazanım da bu oldu. Onun dışında yer yer tekrara düşen bazı yerlerde bence yavan kalan bir çalışma olduğu için ortalama bir kitap olduğunu düşünüyorum.

[Alex York · Rating 3 out of 5]

Informative if a bit repetitive. I think it successfully hammers home the idea that images can be used successfully but context is important and even a photograph carries baggage and preconceptions. Still a useful resource with examples on how visual evidence can help while building evidence of historical events or theories.

[Taha Talü · Rating 5 out of 5]

Su gibi akıp gitti kitap.
Birincisi yazarın yaptığı gözlemleri güzel sindirdiği belli oluyor. Gerek örneklemesi gerek açıklamalarıyla oldukça tatmin edici argümanlar sunuyor. 30 yıldır aklımda vardı böyle bir şey yazmak derken, okurken buna tanıklık ediyorsunuz.
Öte yandan oldukça eğitici bir kitap, adını duyduğum fakat görüşlerine dair fikrimin olmadığı düşünürlerin de sesi oldu.
Son olarak görsel malzemelere bakmayı öğretti veya anlayışımı derinleştirdi diyebilirim. Bilimum bir görsel yapıtta, aslında hemen hemen hiçbir şeyin tesadüfi olmadığını, her zaman kültürel, sosyal ve ekonomik bir arka planı olduğunu fark etmemi sağladı. Bir sanatçının yapay veya gerçekçi yaklaştığı zaman dahi aslında bir ajandasının olduğunu öğrendim (buradaki abartının tonu veya istikameti de önemli -ifade etmek istediği yönde eğip büküyor aslında sanatçılar perspektifi).
Son olarak da aslında ne kadar göz ardı edildiğini de görüyoruz görsel malzemelerin entelektüel ve bilimsel çalışmalarda.

[Mleczny · Rating 5 out of 5]

Maravillosa y estimulante. Esta es una obra poliédrica sobre el poder de la imagen como vehículo de conocimiento, consciente o inconsciente de las diferentes sociedades humanas que han existido a lo largo de la historia y de las personas que las han compuesto.
Si hay que encontrarle un pero, ése es el tono occidental-céntrico que prima en la obra, a pesar de los (limitados) esfuerzos de Peter Burke de añadir ejemplos no occidentales en sus tesis.
Una obra profundamente recomendable (9/10)

[Benedetta Veschi · Rating 4 out of 5]

Ben scritto e molto scorrevole, ottimo per un primo approccio, molto ampio e senza approfondimenti, dei concetti d'immagine, fotografia, cinema, arte e metodologie di lettura e visualizzazione della stessa.
Può apparire ripetitivo nel esporre un tema già analizzato ed accettato.
Negli esempi riferiti all'arte offre spunti ed interrogativi stimolanti nel corso della lettura, che meritano d'essere approfonditi con altri libri.

[blancasanchxz · Rating 5 out of 5]

Subcapítulos con multitud de ejemplos con sus respectivas fotos a la par, cosa que no suele aparecer con frecuencia en manuales artísticos, algo esencial. Además, por cada avance de lectura hace referencia a influencias en los capítulos anteriores y posteriores, así que la ramificación no es confusa. Ideal y ameno para entender el uso de las imágenes en su contexto.

[Aurelia Behaeghel · Rating 4 out of 5]

A great and brief exploration of the different ways to use images for historical purposes, and what pitfalls one might encounter. It was a quick read, using the space it needed and nothing more. Don't know how approachable this is to the average person, since this book does presume some knowledge of history and different ways of writing history.

[Alfredo González · Rating 2 out of 5]

Not what I expected.

[Rasool · Rating 4 out of 5]

It was an excellent review of how images can provide some clues in order to understand the mentality of a society in the past. More important, with very good historical examples

[Богдан Галь · Rating 3 out of 5]

"Надеюсь, что читатели этой книги не ждали технического трактата о декодировании изображений, как если бы все они были головоломками с единственно верными решениями" (П.Берк). Ждали!..

[martina · Rating 4 out of 5]

libro iniziato per studiare storia moderna che si è rivelato molto interessante!!

[Benjamín · Rating 3 out of 5]

Recomendable para todo público.

[Ezra Riedl · Rating 4 out of 5]

A solid review of purposeful and pointed visual culture over human history. Rather repetitive, however Peter Burke’s more casual writing style creates a worthwhile read. A solid academic reference.

[Jing · Rating 3 out of 5]

Methodology | Iconography, transmedia

[Isabel · Rating 5 out of 5]

Peter Burke, uno de los más destacados especialistas en Historia cultural, propone en este libro el uso de imágenes para ampliar los campos de estudio de la Historia. A través de ejemplos, muestra los usos de la imagen como documento histórico, así como los riesgos que pueden surgir con su uso. Por esta razón, el autor invita al investigador a conocer el contexto histórico en profundidad.

[mònica • nightingfae · Rating 4 out of 5]

It's in Catalan because this review was an assignment from Univeristy.
Está en catalán porqué es una reseña que he hecho para la universidad.


‹‹ La idea fundamental que la presente obra pretende sostener e ilustrar es que, al igual que los textos o los testimonios orales, las imágenes son una forma importante de documento histórico. ››
En la introducció l’autor pretén exposar al lector el tema que tractarà, és a dir l’ús de la imatge com a document útil d’estudi per a l’historiador. Ens exposa els tipus d’imatges que existeixen, des de les pintures Prehistòriques fins a l’audiovisual; així com l’ús que se’ls donava en cada cas, els seus inicis i el seu consegüent desenvolupament.
Penso que Burke busca l’interès del lector cap a una font històrica infravalorada tant per l’espectador com pel propi historiador, el qual hauria de trobar una certa utilitat en les imatges, especialment en fotografies i films documentals, ja que ens mostren la realitat sense ser tan alterada com podria estar una il•lustració de l’Edat Mitjana.

‹‹ Las poses y los gestos de los modelos y los accesorios u objetos representados junto a ellos siguen un esquema y a menudo están cargados de un significado simbólico. ››
L’historiador com a tal ha de tenir en compte no només el subjecte de la fotografia sinó el que l’envolta. En el cas de les imatges en que s’utilitzen models i objectes posats amb coneixement de causa, l’historiador ha d’aprendre a diferenciar i reconèixer tots i cadascun dels símbols i objectes, a més de la posició del model, de les imatges, ja que absolutament tot ens pot proporcionar informació molt valuosa per aconseguir desxifrar el vertader significat d’una obra.

‹‹ El poder de una película consiste en que da al espectador la sensación de que está siendo testigo ocular de los acontecimientos. […] pues dicha sensación es ilusoria. ››
En efecte, com explica Burke en aquest apartat les pel•lícules tenen el poder de transportar a l’espectador i de submergir-lo en la història que aquesta explica, de manera que aquest pren com a real el que passa en el film. Però a la vegada el metratge pot estar manipulat pel director per a què no només mostri una història real sinó que inclogui fets que donin a la pel•lícula el toc de drama que es busca perquè no només s’interessin per aquesta els historiadors i/o els amants de la Història.


En definitiva, el que Burke pretén ensenyar-nos en aquest assaig és a diferenciar, relacionar i estudiar les imatges des del punt de vista d’historiador, tenint en compte no només el subjecte sinó el que hi ha al seu voltant, aprenent a discriminar i a incloure el que ens és o no útil per a l’estudi de les imatges, tant de l’època a la que evoquen com de l’època en la que han estat preses.
Visto y No Visto: El uso de La Imagen Como Documento Historico és una obra molt completa, ben redactada i concisa, que ens ajuda a aprendre a valorar les imatges com el que realment són: fonts històriques documentals tan valuoses i útils com qualsevol altre tipus de document que podríem utilitzar per a estudiar i fer història.
Personalment l’obra de Peter Burke m’ha ajudat a prendre consciència que les imatges són tan importants com qualsevol tipus de document, ja que el text ens explica, però les imatges ens mostren i ens faciliten la tasca d’imaginar-nos com deuria ser el passat, ja sigui la vestimenta del segle XVI o les muntanyes de cadàvers dels camps d’extermini nazis. Totes i cadascuna de les imatges que veiem durant el nostre dia a dia són útils per aprendre sobre el que ha passat i el que està passant.

[Nick Davies · Rating 3 out of 5]

Aside of the issues I had with this book, I found it very interesting as a curious non-expert in the field, it is clearly well-researched and put together in a clear manner, and I have no doubt that it would be an important and informative read for historians and cultural scholars, as well as other people interested in the field.

It troubled me massively, however. The nature of this area of study is such that research seems not to need much of a basis in reality and doesn't have to stand up to meticulous proof. The book is a series of interesting ideas about what we believe X and Y and Z to mean, and what it supposedly tells us about history, when it truth all it tells us is that - as images are biased by symbolism, context, subject or artist in a whole plethora of ways - 'this is how someone chose to represent things' as opposed to 'this is how things really were'. The diversity of examples included just serves to suggest that there are few universal truths in using images to study history, which took me further and further away from believing any of this was anything other than a series of interpretations.

It's all just conjecture, not research, and hence it's just unverifiable. This made it feel weak and subject to criticism in a way that reproducible scientific or mathematical truths are not. You may argue that obtaining real unbiased evidence is not the point of historical research (and I understand different people feel differently about this) but it puzzles me that historians are satisfied by immeasurable biases and half-obscured truths to advance their field, rather than verifiable and consistent facts.

[Sara · Rating 5 out of 5]

Illuminante.

[Zaur Shiriyev · Rating 4 out of 5]

Highly recommended book